Μνήμη & δικαίωση: Πολωνοί ανακάλυψαν το μαρτυρικό Δίστομο – Δικοί μας τους το απέκρυψαν! Άρθρο του Λουκά Δημάκα, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δελφοί, Οσιος Λουκάς, μαρτυρικό Δίστομο, Ορχομενός κ.ά. έμειναν εκτός του προγράμματος επίσκεψης Πολωνών δημοσιογράφων και εκπροσώπου αεροπορικής εταιρείας, που διοργάνωσε η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.

Στο πλαίσιο πρόσφατου ταξιδιού εξοικείωσης (fam trip), οι φιλοξενούμενοι από κορυφαία πολωνικά μέσα ενημέρωσης ξεναγήθηκαν σε επτά προορισμούς της Εύβοιας, στη Θήβα και στα Καμμένα Βούρλα. Στόχος της δράσης της Περιφέρειας, όπως προκύπτει από σχετικά ρεπορτάζ, ήταν η προβολή της Στερεάς Ελλάδας στην πολωνική αγορά.

Ωστόσο, η επιλογή των προορισμών εγείρει εύλογα ερωτήματα. Οχι για τις επιλογές των προορισμών (μια χαρά ήταν), αλλά για τις παραλείψεις. Καλά δεν υπήρχαν και άλλα μέρη σε ολόκληρη την Στερεά Ελλάδα που είχαν και αυτά να επιδείξουν τα μνημεία τους ή τα καλούδια τους; Δεν έπρεπε να αναζητηθούν από τους αρμόδιους «γέφυρες» που να δένουν περισσότερο, εκ των πραγμάτων, τους δύο τόπους;

Επανεξοπλισμός της Γερμανίας πριν αποζημιώσει για τα 228 θύματα των ναζί στο Δίστομο; - Άρθρο του Λουκά Δημάκα, στην ''Καθημερινή''

Πόσο λογικό, δίκαιο, βάσιμο και ηθικό είναι να επιχειρηματολογεί η ηγεσία της Γερμανίας υπέρ της θέσης ότι η χώρα οφείλει να προχωρήσει στον επανεξοπλισμό της, χωρίς πριν ή παράλληλα να εξοφλήσει τις ιστορικές υποχρεώσεις της;

Λουκάς Δημάκας*

18.06.2026 

Προσφάτως, είχα την τύχη, όπως και άλλες φορές, να συνδράμω τον συμμαθητή μου, εθελοντή ξεναγό Χρήστο Παπανικολάου, στην ξενάγηση Γερμανών μαθητών από το Hebel Gymnasium του Lorrach-Freiburg στο Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου – τη γενέτειρά μας το Δίστομο.

Η επίσκεψη έγινε λίγο πριν αρχίσουν οι πολυήμερες ετήσιες Εκδηλώσεις Μνήμης, Τιμής και Διεκδίκησης για τη Σφαγή των 228 άμαχων συμπατριωτών μας, συγγενών μας, από τους Γερμανούς στρατιώτες στις 10 Ιουνίου 1944.

O σπουδαίος συγγραφέας Ηλίας Βενέζης έγραψε το 1951 στο ΒΗΜΑ για την μαύρη ημέρα της Σφαγής του Διστόμου

Επτά χρόνια μετά τη σφαγή, στο φύλλο του «Βήματος» της 15ης Μαΐου 1951 ο σπουδαίος συγγραφέας  και συνεργάτης - τότε -  Ηλίας Βενέζης έγραψε σε επιφυλλίδα για την μαύρη ημέρα της σφαγής του Διστόμου. Μας το θυμίζει - μαζί με άλλα κείμενα για την Μαρτυρική και Ιστορική κωμόπολη - η εξαιρετική στήλη ΤΟ ΒΗΜΑ HISTORY Newsletter που επιμελείται ο Γιάννης Διαμαντής. Το Νewsletter του Βήματος μπορείτε να το λαμβάνετε δωρεάν κάθε Κυριακή με εγγραφή σε αυτό.

Το κείμενο του  ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ :

Γιατί θυμόμαστε σήμερα το Δίστομο και το αποσπούμε από την περιοχή του λησμονημένου καιρού; Ω, είναι μια μικρή είδηση στις εφημερίδες. Μάς είχανε παραδώσει, λέει, οι σύμμαχοι, για να τον δικάσουμε τον Γερμανό αξιωματικό, τον δήμιο του Διστόμου.

»Τον είχαμε στις φυλακές του Αβέρωφ. Και ήταν ακριβώς μια από αυτές τις μέρες, που πλησιάζει η επέτειος, ήταν να γίνει η δίκη του. Αλλά η δίκη την τελευταία στιγμή σταμάτησε. Γιατί έτσι γίνεται, λέει, και στο Παρίσι. Έγινε, λέει, και στο Παρίσι μια συνθήκη εμπορική Γαλλίας – Γερμανίας. Και από τότε κάθε δίωξη Γερμανού εγκληματία πολέμου σταμάτησε.

»Λοιπόν και εμείς έχουμε καπνά να στείλουμε στη Γερμανία. Τα καπνά πρέπει να σβήσουν το Δίστομο και το σβήνουν.

Πέθανε ο Στέφανος Ληναίος

Πηγή/Αναδημοσίευση: Η Καθημερινή

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέφανος Ληναίος πέθανε σε ηλικία 98 ετών.

«Δεν θέλω να διορθώσω τον κόσμο. Απλώς από μικρός έμαθα από την οικογένειά μου ότι πρέπει στη ζωή κανείς να είναι ωφέλιμος. Και ως άνθρωπος και ως επαγγελματίας», έλεγε πριν από χρόνια σε μια συνέντευξή του στην «Κ». Τον είχαμε συναντήσει στο Θέατρο «Αλφα» όπου μας είχε υποδεχθεί μαζί με την Ελλη Φωτίου, ζευγάρι στη ζωή και στο θέατρο για πολλές δεκαετίες. Ο Στέφανος Ληναίος έφυγε από τη ζωή στα 98 του χρόνια, το Σάββατο 18 Απριλίου. Υπήρξε ωφέλιμος στη ζωή, ωφέλιμος στην τέχνη, ωφέλιμος στην κοινωνία. Ανθρωπος με ασίγαστο πάθος και πνευματικά ακμαίος μέχρι το τέλος, με αυτήν τη μοναδική αίσθηση του χρέους, που του υπαγόρευε να προσφέρει διαρκώς ό,τι καλύτερο μπορούσε, να παίρνει θέση, ανεξάρτητα από το κόστος. Ανεπιτήδευτος, απλός, δίκαιος, αληθινός, λάτρης του θεάτρου, αφοσιωμένος στην τέχνη, γνήσιος αγωνιστής.

Από την άνοιξη τα δασαρχεία σε Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο έβλεπαν «επιδημία» ξήρανσης στα δάση. Πώς εξηγείται το φαινόμενο; Μπορεί να αντιμετωπιστεί; Ελικώνας, Παρνασσός και Ξεροβούνι έχουν πληγεί

Πηγή/αναδημοσίευση: Καθημερινή

«Κατάστικτα» από ξερά δέντρα είναι από την άνοιξη πολλά δάση στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα, με τις περιοχές που προέκυψαν από τεχνητή αναδάσωση να αποδεικνύονται πιο ευάλωτες. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο, αλλά πλέον οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Οφείλεται στη δραματική και ραγδαία μεταβολή των βιοκλιματικών ζωνών της χώρας, προς το θερμότερο και το ξηρότερο, λόγω της κλιματικής αλλαγής. Η ξήρανση δέντρων καθιστά τα δάση πιο ευπαθή σε προσβολές εντόμων και βέβαια σε δασικές πυρκαγιές. Οι δασικές υπηρεσίες όμως πρέπει να περιμένουν το φθινόπωρο για να δράσουν, προκειμένου να μην επιδεινωθεί το πρόβλημα.

Τα πρώτα SOS

Εθνική τραγωδία: 79 νεκροί, πολλά αναπάντητα ερωτήματα

Πηγή/Αναδημοσίευση: Καθημερινή

Τους 79 έχουν φτάσει οι νεκροί από τις φονικές πυρκαγιές στην ανατολική Αττική, την ώρα που κορυφώνεται η αγωνία για τους αγνοούμενους, ο ακριβής αριθμός των οποίων παραμένει αδιευκρίνιστος. 

Η χθεσινή ημέρα έφερε στο φως το μέγεθος της τραγωδίας, ειδικά στο Μάτι, την ώρα που πολλά είναι τα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τα αίτια της καταστροφής, αλλά και το αν η αντιμετώπισή της από τις αρχές, ειδικά τις πρώτες ώρες, ήταν επαρκής. 

Η ριψοκίνδυνη απαγωγή του στρατηγού Κράιπε

Ο Κράιπε (κέντρο), με κατεβασμένο το κεφάλι, στις πλαγιές του Ψηλορείτη, κατά τη διάρκεια της απαγωγής. Δίπλα του, δεξιά, ο Φέρμορ, επίσης με χαμηλωμένο το βλέμμα. Η κόπωση είναι ανάγλυφη στα πρόσωπα όλων των ανδρών.

Πηγή/Αναδημοσίευση: Η Καθημερινή

Οι συμπτώσεις παίζουν πάντοτε τον δικό τους ρόλο, ειδικά εν καιρώ πολέμου. Παράδειγμα, η ιστορική απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Κράιπε στην κατεχόμενη Κρήτη από τον Πάτρικ Λι Φέρμορ, τον Στάνλεϊ Μος και τους Κρήτες συντρόφους τους: άλλος ήταν ο αρχικός τους στόχος, όχι ο Κράιπε. Αυτό ακριβώς το χρονικό της πιο διάσημης, ίσως, απαγωγής στην ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχουμε αυτές τις μέρες την ευκαιρία να διαβάσουμε εις διπλούν: τα βιβλία «Η απαγωγή του Στρατηγού Κράιπε» του ίδιου του Φέρμορ και το «Κακό φεγγαραντάμωμα» του Γ. Στάνλεϊ Μος, εξιστορούν τη συναρπαστική περιπέτεια όπως την έζησαν οι δύο άνδρες (κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Μυρσίνης Γκανά).
Ποιος ήταν ο αρχικός στόχος του Φέρμορ; Ο μισητός στρατηγός Φρίντριχ-Βίλχελμ Μιούλερ, διοικητής των γερμανικών δυνάμεων στο Ηράκλειο και υπεύθυνος της σφαγής στον Βιάνο της Κρήτης. Ωστόσο, ακόμα και η ιδέα της απαγωγής καθεαυτή ήταν ζήτημα συγκυρίας: μετά την ιταλική συνθηκολόγηση τον Σεπτέμβριο του 1943, οι Ιταλοί επιτελείς των μονάδων τους στην Κρήτη, και κυρίως ο στρατηγός Αντζέλικο Κάρτα, κατάλαβαν πως κινδύνευαν. Ο ίδιος ο Κάρτα, προσωπικά, ζήτησε μυστική συνάντηση με τον Φέρμορ προκειμένου να διαπραγματευθεί τους όρους παράδοσής του στους Βρετανούς και, πάνω απ’ όλα, της διαφυγής του από το νησί.

Η Κωνσταντοπούλου ιστορεί πώς έγινε πρόεδρος της Βουλής - Με αναφορά στο Δίστομο για το θέμα των Γερμανικών Αποζημιώσεων

Πηγή/Αναδημοσίευση: Καθημερινή

«Κομματικό και προσωπικό οπορτουνισμό» αποδίδει στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα η πρώην πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία δημοσιοποίησε χθες στο Διαδίκτυο άρθρο με τίτλο «Πώς και γιατί έγινα πρόεδρος της Βουλής». Η κ. Κωνσταντοπούλου καθιστά σαφές με την κίνησή της αυτή ότι οι πρόσφατες παρεμβάσεις της δεν ήταν συγκυριακές και ότι θα συνεχίσει τις αποκαλύψεις σχετικά με την περίοδο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2015, καθώς, όπως επισημαίνει, θα καταθέσει δημόσια εκείνα που θεωρεί απαραίτητα «ως κομμάτι της Ιστορίας».
Η κ. Κωνσταντοπούλου αφήνει σαφείς αιχμές ότι ο κ. Τσίπρας είχε αποφασίσει αρκετά νωρίς να μην της αναθέσει το υπουργείο Δικαιοσύνης (κάτι που εθεωρείτο αναμενόμενο, καθώς ήταν υπεύθυνη του σχετικού τομέα όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση).
Μάλιστα, συνδέει την απόφαση αυτή με «λόγους που άπτονται των αρμοδιοτήτων του υπουργού Δικαιοσύνης και, κυρίως, των αρμοδιοτήτων που αφορούν τη διαφάνεια, τη διαφθορά και τα σχετικά σκάνδαλα, αλλά και τις γερμανικές οφειλές».

«Xρέος απέναντι στα θύματα της Σφαγής του Διστόμου» αναγνώρισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Πρ. Παυλόπουλος

O Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος δέχθηκε χθες το απόγευμα στο Προεδρικό Γραφείο σε ακρόαση τον κ. Aργύρη Σφουντούρη, μοναδικό επιζώντα της Σφαγής του Διστόμου στις 10 Iουνίου 1944.

 Πηγή/Αναδημοσίευση: Η Καθημερινή

Στις 10 Iουνίου 1944, καθώς γερμανικές μονάδες στρατού οπισθοχωρούσαν για να ενισχύσουν το μέτωπο της Nορμανδίας και να εντοπίσουν τους αντάρτες στη νοτιοδυτική Bοιωτία, άνδρες του 8ου Tεθωρακισμένου Συντάγματος της αστυνομίας Eς-Eς (SS) πήραν την εντολή να καθαρίσουν την περιοχή δυτικά του Eλικώνα από αντάρτες του EΛAΣ. Oργάνωσαν αποστολή με τρία φορτηγά και με άνδρες των Eς-Eς (SS) μεταμφιεσμένους σε χωρικούς, δεν βρήκαν αντάρτες στον δρόμο τους και μπήκαν στο Δίστομο, κωμόπολη της επαρχίας Λιβαδειάς, πίεσαν τους χωρικούς να αποκαλύψουν πού κρύβονταν οι αντάρτες, χωρίς αποτέλεσμα, οπότε, εξαγριωμένοι, προέβησαν σε ομαδική εκτέλεση όλων των κατοίκων του Διστόμου. Aποκεφάλισαν τον παπά του Διστόμου, εξ ου χαρακτηρίσθηκε ως «η Σφαγή του Διστόμου», ενώ εξετέλεσαν, πυροβολώντας γυναίκες και παιδιά, τον άμαχο δηλαδή πληθυσμό του Διστόμου. Oι νεκροί του Διστόμου έφτασαν τους 228, από αυτούς 117 ήταν γυναίκες και 111 άνδρες, ανάμεσά τους αγόρια και κορίτσια, 53, συνολικά, παιδιά κάτω των 16 ετών. H μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Eρυθρού Σταυρού, Eλβετού George Wehrly, που έφθασε στο Δίστομο λίγες μέρες μετά, μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.

Μια ιστορική ευκαιρία - Του Αλέξη Παπαχελά

Πηγή/Αναδημοσίευση: Η Καθημερινή

Αυτές τις ημέρες είναι εύκολο να δει κανείς καλά όνειρα, αλλά εξίσου εύκολο να δει και εφιάλτες. Εχουν ξυπνήσει τα πιο βαθιά και τρομακτικά ρήγματα στο ελληνικό συλλογικό υποσυνείδητο. Διά γυμνού οφθαλμού διαπιστώνει κανείς ρήγματα ταξικά, συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς και τους αντιπάλους του δυτικού προσανατολισμού της χώρας και πολύ πάθος και μίσος. Ο λαός μας παθιάζεται εύκολα. Πολλές φορές στο παρελθόν παρασύρθηκε από τις σειρήνες του τυφλού εθνικισμού ή του ακραίου λαϊκισμού και εισήλθε σε εσωτερικές και εξωτερικές περιπέτειες. 1897, 1922, υπόθεση Σκοπίων είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Οταν μας καταλαμβάνει αυτό το σύνδρομο συμβαίνουν πολλά παράδοξα μαζί: η άκρα Δεξιά δίνει το χέρι στην Αριστερά, οι πολιτικοί σύρονται από το πάθος και δεν μπορούν να το δαμάσουν και η χώρα αδυνατεί πλήρως να κατανοήσει πώς την αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος πλανήτης. Και τα τρία είναι επικίνδυνα.

Ληστεία με Ομηρία στην Εθνική Τράπεζα Παραλίας Διστόμου

Πηγή/Αναδημοσίευση: Η Καθημερινή

Συναγερμός για τον εντοπισμό των ληστών του Διστόμου

Ανθρωποκυνηγητό έχει εξαπολύσει η ΕΛ.ΑΣ. για τον εντοπισμό των δραστών της ένοπλης ληστείας που διαπράχθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής στο Δίστομο.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, στις 13:55 τρεις ένοπλοι εισέβαλαν στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην παραλία Διστόμου, αποσπώντας περίπου 300.000 ευρώ.

Οι ληστές, κατά την διαφυγή τους, πήραν μαζί τους ως όμηρο και τον ταμία της τράπεζας, ο οποίος βρέθηκε σώος λίγη ώρα αργότερα στο Ξυλόκαστρο.

Οι μέχρι τώρα πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δράστες διέσχισαν με φουσκωτό σκάφος τον Κορινθιακό κόπλο, ενώ το κλεμμένο ασημί Toyota RAV4, το οποίο χρησιμοποίησαν για να διαφύγουν, βρέθηκε καμένο στην παραλία της Αγίας Σωτήρας.

Οι Αρχές έχουν εστιάσει τις έρευνές τους στην περιοχή της Πελοποννήσου.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΚΙ ΕΔΩ

10.000 αρχαία, κλοπιμαία των ναζί, πίσω στην Αθήνα

Πηγή/Αναδημοσίευση: Καθημερινή
Ρεπορτάζ: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ, Φωτογραφίες: ENRI CANAJ

Το φορτηγό της μεταφορικής «Ο Ηρακλής», που είχε μισθώσει το γερμανικό κράτος, έφτασε την Πέμπτη το μεσημέρι στην οδό Τοσίτσα στα Εξάρχεια. Το μακρύ ταξίδι που είχε ξεκινήσει επτά ημέρες νωρίτερα από το μουσείο «Πφάλμπαουτεν» στη λίμνη της Κωνσταντίας στη νότια Γερμανία μόλις ολοκληρωνόταν στην πλαϊνή είσοδο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. «Καλώς τα δεχτήκαμε» φώναξε ο διευθυντής του Μουσείου και υπέγραψε το χαρτί παραλαβής των 23 μικρών κιβωτίων. Μέσα σε αυτά, πάνω από 10.000 αρχαία αντικείμενα, κυρίως όστρακα και κομμάτια από αγγεία της νεολιθικής περιόδου, που επέστρεφαν στην Ελλάδα ύστερα από επτά δεκαετίες. Το 1941 είχαν κάνει ένα ανάλογο μεγάλο ταξίδι: από το χώμα της Θεσσαλίας, απ’ όπου είχαν ανασκαφεί, μέχρι τη Γερμανία, όπου είχαν φυγαδευτεί, ως λεία πολέμου.

Αποκαλύψεις και ερωτήματα για τη συμπλοκή στο Δίστομο -Αρθρο από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πηγή/Αναδημοσίευση: Η Καθημερινή

Του Γιάννη Σουλιώτη

Ομάδα συνεργών λειτουργούσε ως προπομπός και ενημέρωνε τους τέσσερις Αλβανούς δραπέτες για τις κινήσεις των αστυνομικών.

Αγνωστες πτυχές της επιχείρησης σύλληψης των Αλβανών δραπετών της φυλακής Τρικάλων τα τελευταία εικοσιτετράωρα πριν από τη δολοφονία στο Δίστομο του 37χρονου υπαρχιφύλακα Γιώργου Ανδριτσόπουλου περιλαμβάνει η δικογραφία της Ασφάλειας Λιβαδειάς, που συνέταξε στις 7 Ιουλίου ο τέως διοικητής της υπηρεσίας κ. Μιχάλης Τσάτσης. Μάλιστα, τα δικαστικά έγγραφα που έχει στη διάθεσή της η «Κ» αποκαλύπτουν πτυχές της έρευνας που ανατρέπουν εν μέρει την επίσημη εκδοχή για τα γεγονότα εκείνων των ημερών. Το πιο χαρακτηριστικό αφορά τη συμμετοχή «ομάδας υποστήριξης» των τεσσάρων δραπετών στα δρώμενα εκείνων των ημερών, στοιχείο που, σύμφωνα με μια εκδοχή, δεν γνώριζαν αστυνομικοί της Λιβαδειάς που πήραν μέρος στη «μοιραία» επιχείρηση της 17ης Ιουνίου.Ενδεικτικά, τη νύχτα της 15ης προς 16η Ιουνίου, είκοσι τέσσερις δηλαδή ώρες πριν από τη φονική συμπλοκή στο Δίστομο,

Τα πρώτα σε πωλήσεις βιβλία την εβδομάδα που πέρασε στο βιβλιοπωλείο μας ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ όπως τα δημοσίευσε η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής 4/8/2013

Πέθανε ο Λευτέρης Βογιατζής

Πηγή/Αναδημοσίευση: Καθημερινή

Με το χέρι στην καρδιά και βαθιά συγκινημένος, ο Λευτέρης Βογιατζής υποκλίθηκε τον Αύγουστο- μπροστά στο όρθιο κοινό της Επιδαύρου που χειροκροτούσε με ενθουσιασμό, θέρμη και ευγνωμοσύνη έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο θέατρο- μετά το τέλος της πρεμιέρας του Μολιερικού «Αμφιτρύωνα», που έμελλε να είναι και το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε. Τον Απρίλιο θα επανερχόταν στη σκηνή του θεάτρου της οδού Κυκλάδων με το «Θερμοκήπιο» του Πίντερ, με ανανεωμένο καστ και τον ίδιο να ερμηνεύει τον ρόλο του Ρουτ. Η πρεμιέρα είχε προγραμματιστεί για τις 8 Απριλίου αλλά λόγω αδιαθεσίας του ηθοποιού ακυρώθηκαν οι παραστάσεις. Ο Λευτέρης Βογιατζής έφυγε από τη ζωή σήμερα, σε ηλικία 68 ετών, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη του Πάσχα στις 5 το απόγευμα από το Α Νεκροταφείο. Λίγο νωρίτερα, από τις 12 μέχρι τις 4 το απόγευμα της ίδιας μέρας, η σορός του θα βρίσκεται στο χώρο που ήταν το σπίτι και ο χώρος της δημιουργίας του, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Καλλιτέχνης που επέλεγε πάντοτε τον δύσκολο δρόμο για να κάνει θέατρο, για τον Λευτέρη Βογιατζή κάθε συγγραφέας, κάθε έργο ήταν άλλη μια συνάντηση, άλλος ένας κόσμος, άλλη μια απόπειρα να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. «Δεν υπάρχει τελειομανία. Η τελειομανία είναι κάτι στείρο…Η λεπτομέρεια είναι η ραχοκοκαλιά. Χωρίς τη λεπτομέρεια, το επίκεντρο, η βάση, δεν αποκτά φως», έλεγε. Ο Λ. Βογιατζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολούθησε το Ράινχαρτ Σεμινάρ στη Βιέννη και τελείωσε τη Σχολή Κ.Μιχαηλίδη στην Αθήνα.

Τα πρώτα σε πωλήσεις βιβλία στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής» από το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ (Πεσ. Μαχητών 47, Λιβαδειά)

ΤΑ ΕΥΠΩΛΗΤΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ ''ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ'', ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η Γερμανική προπαγάνδα για την Σφαγή του Διστόμου από την Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 9ης Ιουλίου 1944

Έστειλε ο συμπατριώτης μας, Θανάσης Γεωργιλόπουλος

( Αισχρά ακροδεξιά σχόλια από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του 1944 )

Η γερμανική λογοκρισία κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941- 44), δεν άφηνε περιθώρια για ουδέτερη έστωστάση απέναντι στον Κατακτητή, από την πλευρά του νόμιμου Τύπου. Από τη στιγμή που κατέλαβαν την Ελλάδα στα τέλη Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί

υποχρέωσαν, μέσα σε μερικές ημέρες, εφημερίδες που μέχρι τότε τους πολεμούσαν, να δημοσιεύουν άρθρα υπέρ τους. Τις περισσότερες φορές επρόκειτο για

μεταφράσεις γερμανών αρθρογράφων ή ανώνυμα άρθρα, ωστόσο υπήρξαν και αρκετά φιλογερμανικά άρθρα που δημοσιεύθηκαν με την υπογραφή ελλήνων αρθρογράφων. Γενικά, η λογοκρισία είχε ως αρχή να

απαγορεύει τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικών με τα εγκλήματα που διέπρατταν τα στρατεύματα Κατοχής. Εξαιρέσεις αποτελούσαν οι ανακοινώσεις εκτελέσεων, τις οποίες οι αρχές Κατοχής θεωρούσαν νόμιμα

αντίποινα. Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για παράδειγμα, ανακοινώθηκε στις 30 Απριλίου 1944, σε ένα μικρό

πλαίσιο στην Καθημερινή, μια ημέρα νωρίτερα, χωρίς παράθεση των ονομάτων και χωρίς γνωστοποίηση του τόπου και του χρόνου της εκτέλεσης.

Χρειάστηκε να περάσει ένας μήνας από τη σφαγή στο Δίστομο στις 10 Ιουνίου 1944, για να γράψει κάτι σχετικό η Καθημερινή και αυτό στη δεύτερη σελίδα

Σκοπός του δημοσιεύματος, ήταν αφενός να υποβαθμίσει το μέγεθος του εγκλήματος και αφετέρου να επιρρίψει τις όποιες ευθύνες στη δράση της Αντίστασης.

Η υπόθεση του Διστόμου στο Διεθνές Δικαστήριο

Ευχαριστώ θερμά τον Λ.Σ για το άρθρο και την έρευνα

ΠΗΓΗ : Καθημερινή

Του Βασιλη Π. Τζεβελεκου*

Παρακάμπτοντας την αρχή της ετεροδικίας, το 1997, το πρωτοδικείο Λιβαδειάς καταδίκασε το γερμανικό Δημόσιο στην αποζημίωση των συγγενών θυμάτων της σφαγής του Διστόμου. Η απόφαση ουδέποτε εκτελέστηκε, καθώς δικονομικά προαπαιτείτο άδεια του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ορθώς, κατά τη γνώμη μου, αυτή δεν εδόθη. Το 2002, κρίνοντας επί παρεμφερούς υποθέσεως, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έθεσε τροχοπέδη στη νομολογία τύπου Διστόμου, προκρίνοντας την ετεροδικία. Βάσει αυτής, κράτος δεν υπάγεται στη δικαστική εξουσία άλλου κράτους.

Η άρνηση εκτέλεσης της απόφασης του Διστόμου κρίθηκε νόμιμη από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (υπόθεση Σεχρεμελή) και, παλαιότερα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (υπόθεση Καλογεροπούλου). Το τελευταίο, πρόσφατα (υπόθεση Σφουντούρη), έκρινε εξίσου απαράδεκτη προσφυγή Ελλήνων θυμάτων του ναζισμού κατά άρνησης των γερμανικών δικαστηρίων να επιδικάσουν αποζημιώσεις.

Οι γερμανικές επανορθώσεις και η προσφυγή στη Χάγη Η Ελλάδα διεκδικεί αποζημιώσεις για τις καταστροφές που προκάλεσαν οι ναζί, αλλά και την επιστροφή του κατοχικού δανείου

ΠΗΓΗ/ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ : Καθημερινή

Του Παναγη Γαλιατσατου

Η παρέμβαση της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την υπόθεση του Διστόμου επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων, μια διαχρονική εκκρεμότητα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Θεωρητικά, τι θα μπορούσε να διεκδικήσει η Ελλάδα από την Γερμανία; Σε διακρατικό επίπεδο επανορθώσεις για τις καταστροφές που προκάλεσαν στη χώρα τα κατοχικά στρατεύματα, αλλά και την επιστροφή του κατοχικού δανείου που χορήγησε -με το πιστόλι στον κρόταφο- η χώρα μας στο Γ΄ Ράιχ το 1942. Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Οφειλών της Γερμανίας, στο οποίο έχει σημαντικό ρόλο ο Μανώλης Γλέζος, προσθέτει σε αυτά και την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών. Οπως επισημαίνει ο κ. Γλέζος, οι θησαυροί «έχουν καταγραφεί από την αρχαιολογική υπηρεσία, δεν έχουν όμως επιστραφεί».

Καλάβρυτα - Δίστομο

Μια δεύτερη κατηγορία είναι οι απαιτήσεις για αποζημιώσεις που μπορούν να εγείρουν οι πολίτες που υπήρξαν θύματα ναζιστικών θηριωδιών, όπως π. χ. στα Καλάβρυτα ή στο Δίστομο. Χάρη στο πείσμα του (τεθνεώτος) δικηγόρου Γ. Σταμούλη, πρώην νομάρχη Βοιωτίας, και τις πολιτικές πλάτες του Αν. Παπανδρέου, η υπόθεση του Διστόμου