ΠΗΓΗ/ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:kentrinews
Της Χριστίνας Γαλανοπούλου
Σήμερα, η Ελλάδα ενηλικιώνεται χωρίς τον Μάνο. Γίνεται 18 – τόσα τα χρόνια από τον θάνατο του - και την Κυριακή (ξανα)ψηφίζει, χωρίς εκείνον. Μόνο με τις μουσικές του, αρκετά γραπτά του και ελάχιστες καταγεγραμμένες από κάμερα εμφανίσεις του, πάντα σοφές, πάντα καίριες και γι’ αυτό ενοχλητικές.
Δεν έκανε χάρες, δεν του έλεγαν και πολλά οι τιμές και ήταν τέτοια η αλλεργία τους προς τις τοξικές κοινωνικές συναναστροφές, τους αληθινά δημαγωγούς και τους ψεύτες, που οι αντιδράσεις του πολλές φορές είχαν ερμηνευθεί ως αλαζονικές.
Λείπει ο Χατζιδάκις, περισσότερο από ποτέ. Λείπει η καθαρή ματιά και το ψύχραιμο σχόλιο του για όσα συμβαίνουν σήμερα... Και κυρίως, λείπει έστω και ένα νεύμα του λευκού κεφαλιού του για όσους παρέμειναν να βασανίζουν τα media και να πιστεύουν ότι μπορούν ακόμη να χειραγωγούν, να πωρώνουν και να κάνουν παιχνίδι με τα ταπεινότερα ένστικτα του αναγνώστη / τηλεθεατή.
Της Χριστίνας Γαλανοπούλου
Σήμερα, η Ελλάδα ενηλικιώνεται χωρίς τον Μάνο. Γίνεται 18 – τόσα τα χρόνια από τον θάνατο του - και την Κυριακή (ξανα)ψηφίζει, χωρίς εκείνον. Μόνο με τις μουσικές του, αρκετά γραπτά του και ελάχιστες καταγεγραμμένες από κάμερα εμφανίσεις του, πάντα σοφές, πάντα καίριες και γι’ αυτό ενοχλητικές.
Δεν έκανε χάρες, δεν του έλεγαν και πολλά οι τιμές και ήταν τέτοια η αλλεργία τους προς τις τοξικές κοινωνικές συναναστροφές, τους αληθινά δημαγωγούς και τους ψεύτες, που οι αντιδράσεις του πολλές φορές είχαν ερμηνευθεί ως αλαζονικές.
Λείπει ο Χατζιδάκις, περισσότερο από ποτέ. Λείπει η καθαρή ματιά και το ψύχραιμο σχόλιο του για όσα συμβαίνουν σήμερα... Και κυρίως, λείπει έστω και ένα νεύμα του λευκού κεφαλιού του για όσους παρέμειναν να βασανίζουν τα media και να πιστεύουν ότι μπορούν ακόμη να χειραγωγούν, να πωρώνουν και να κάνουν παιχνίδι με τα ταπεινότερα ένστικτα του αναγνώστη / τηλεθεατή.
