Δεν είναι λίγο εδώ και τριάντα ολόκληρα χρόνια, ολόκληρη η κοινωνία της μικρής μας Κωμόπολης, να έχει μάθει, να έχει δεθεί και να έχει αγαπήσει έναν σπουδαίο Ιερέα και άνθρωπο, που ήρθε από τα κατεχόμενα της Κύπρου στο Δίστομο, και να μαθαίνει ξαφνικά ότι φεύγει και επιστρέφει στην γενέτειρά του την Κύπρο.
Μπορεί εγώ που γράφω αδέξια τώρα αυτό το άρθρο με συγκίνηση και με σφιγμένη καρδιά, να μην ήμουνα της εκκλησίας, όπως όλοι πάνω κάτω της ηλικίας μου και της γενιάς μου, είτε από αμέλεια είτε από πεποίθηση, ωστόσο γνώριζα αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και την οικογένειά του.
Υπέροχος γιατί ποτέ δεν είχε προσηλυτίσει ή κατακρίνει κανένα.
Υπέροχος επίσης για τα όμορφα και σωστά ελληνικά του και την πλούσια μόρφωσή του.
Υπέροχος γιατι τα πάθη του ( κατεχόμενα - ξεριζωμός ), τα έκανε δημιουργία, αγάπη και βοήθεια.
Σπουδαίος γιατί ήταν πάντα στο πλευρό των ενοριτών του σε όλα τους τα προβλήματα και τις δυσκολίες ανά πάσα στιγμή.
Σπουδαίος για την άγνωστη στους πιο πολλούς δράση του, είτε φιλανθρωπική, είτε πολιτιστική, που μας έκανε ξακουστούς σαν τόπο σε ολόκληρη την επικράτεια, αλλά και έξω απ' αυτήν.