 |
| Μιλτιάδης Σφουντούρης |
Αγαπητοί φίλοι
Συνηθίζεται σε αυτές
τις επετείους να ανασκαλεύουμε τον πόνο
αναδεύοντας μνήμες άσβηστες στους
αλύτρωτους επιζήσαντες, να επαναλαμβάνουμε
το ανάθεμα στον Ηγεμόνα, αυτόν που δύο
φορές τύλιξε τη γη ολόκληρη στις φλόγες,
και να κλείνουμε με την κοινή ευχή ποτέ
πια πόλεμος.
Βολική και ασφαλής
συνταγή.
όμως μετά βίας ταράζει
την επιφάνεια του προβλήματος
Ο πόλεμος και τα άγρια
εγκλήματα όπως αυτό του Διστόμου
συνεχίζονται αμείωτα γύρω μας παρά την
πανανθρώπινη αποστροφή προς αυτόν.
Γιατί άραγε; Μήπως γιατί ο πόλεμος δεν
είναι αίτιο, αλλά αποτέλεσμα;
Μήπως γιατί ο πόλεμος
και η αγριότητα του δεν είναι παρά το
άνθος του κακού; Όμως το άνθος θέλει
δέντρο για να ανθίσει. Θέλει κλαδιά,
κορμό και κυρίως ρίζες.
Η ιστορία διδάσκει ότι
των δύο Μεγάλων Πολέμων προηγήθηκε
εξαθλίωση των μαζών, εκτεταμένη ανεργία
και σιτωδεία, λιμός. Έτσι οι λαοί έχαναν
την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς και
αναζητούσαν τον Ηγέτη που θα τους έβγαζε
από τη δεινή τους θέση. Αυτή την απελπισία
εκμεταλλεύτηκαν οι Μεγάλοι Μακελάρηδες
ηγέτες του τελευταίου πολέμου και
ανέβηκαν στην εξουσία με τις επευφημίες
των απελπισμένων πολιτών.