Πώς το όνειρο του παππού και το νερό της γιαγιάς έσωσε την οικογένεια του Γιώργη Πίτσου ( Καρατζίκα) στην Σφαγή του Διστόμου, στις 10/6/44

Διακόσιοι είκοσι οκτώ (228) είναι οι συγχωριανοί μας Διστομίτες  που στις 10/6/1944 βρήκαν τραγικό θάνατο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.Ενα από τα πιο άγρια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από τους Ναζί Γερμανούς.Πολύ αίμα. Πολύ μίσος. Ξεκοιλιάσματα, σφαγμένα μωρά, παιδιά, γέροι, έγκυες, κατάκοιτοι..Δεν τα χωράει ανθρώπου νους τα εγκλήματα .

Πολλοί όμως είναι και εκείνοι που κατόρθωσαν, έτυχε μάλλον, να γλυτώσουν από τα γερμανικά βόλια και τις ξιφολογχες και ανάμεσα σε αυτούς και η οικογένεια του παππού μου. Παραθέτω παρακάτω την μαρτυρία του όπως μου τη διηγήθηκε ο πατέρας μου δεκάδες φορές. Ο πατέρας μου Γιάννης Πίτσος, στη Σφαγή ήταν 11 χρονών και ζούσε με τους γονείς του και τα τρία αδέλφια του στο πατρικό τους σπίτι που ήταν στις παρυφές του λόφου Κούκου στην περιοχή Άγρεμα. 

Τον πατέρα του και παππού μου, τον Γιώργη τον Καρατζίκα , τον θυμούνται όλοι στο χωριό. Άνθρωπος απλός, εργατικός μανάβης , που κάθε μέρα με το γαϊδουράκι του γυρνούσε τις γειτονιες του χωριού και πουλούσε την πραμάτεια του με κηπευτικά  από τα κτήματά μας στις  Τσέρες   (μεταξύ Λιβαδειαάς-Διστόμου) που καλλιεργούσε και βιοποριζόταν η οικογένειά του.  

Ιστορίες και δρώμενα Καρναβαλιού Διστόμου

Του ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ (ΘΕΜΗ) ΠΙΤΣΟΥ

Πάντα οι εκδηλώσεις των Απόκρεω στο χωριό μας, είχαν το δικό τους ιδιαίτερο χρώμα  Άνθρωποι απλοί της καθημερινότητας, επέλεγαν κοινωνικά θέματα , τα μετέτρεπαν με καυστικό χιούμορ σε δρώμενα και τα παρουσίαζαν κάθε Καθαρά Δευτέρα στον κόσμο που κατέκλυζε το χωριό μας και που γελούσε με τα ίδια τα προβλήματά του και την πραγματικότητα.

Από μικρός με ιδιαίτερη χαρά συμμετείχα στο καρναβάλι και από τα βιώματά μου αυτά θέλω εδώ να σταθώ σε δύο περιπτώσεις.

Η πρώτη αφορά στο 1977, που τότε ήθελε νάχεις κότσια για να ντυθείς κουδουναρέος Επειδή λοιπόν πολλές φορές δεν υπήρχαν άτομα να φορέσουν τα κουδούνια ώστε να διατηρηθεί το έθιμο , σκεφθήκαμε με τον αδελφικό μου φίλο και συμμαθητή μου Χρήστο Μίχα (Ζαλκούφας) να τα φορέσουμε οι δυό μας και να πάμε να τα ''κτυπήσουμε'' στο σχολείο παροτρύνοντας έτσι και άλλους συμμαθητές να συμμετέχουν και αυτοί.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΛΑΠΠΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ Η 1η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ 1977 - ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΠΙΤΣΟΥ

Του Θεμιστοκλή Πίτσου

Η 10η Ιουνίου του 1977 ήταν η επέτειος της Σφαγής των κατοίκων του χωριού μας, του Μαρτυρικού Διστόμου , κατά την οποία στο ιστορικό αυτό γεγονός της μαύρης εκείνης  ημέρας του 1944, άρχισε να αποδίδεται η πραγματική αντιφασιστική, αντιπολεμική του διάσταση!

Γι' αυτόν τον λόγο αξίζει να την θυμηθούμε, φέτος που συμπληρώνονται 80 χρόνια από την Σφαγή των 228 συμπατριωτών μας.

Στο πλαίσιο αυτό με πρωτοβουλία του Πολιτισμικού Συλλόγου και ειδικότερα του προσφάτως εκλιπόντος Στάθη Σταθά, αναζητήθηκε το βιβλίο του συμπατριώτη μας - εκ μητρός -  Τάκη Λάππα που αναφερόταν στη Σφαγή- ήταν όπως και ο τίτλος του, το Χρονικό της Σφαγής του Διστόμου, με ολοζώντανες Μαρτυρίες.  

Τα ξεχασμένα μονοπάτια του Κούκου. Επιστολή - Πρόταση για τον λόφο του Κούκου, από τον συμπατριώτη μας Θεμιστοκλή Πίτσο.

Στον Κούκο το 1977

Σπηλιά του Καρούζου

Βράχια πάνω από το Αλωνάκι

Του ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΠΙΤΣΟΥ

Με την επιστολή μου αυτή θέλω ν'αναφερθώ σε ένα θέμα που έχει ξεχαστεί από τις αρμόδιες αρχές του τόπου μας και πιστεύω ότι είναι καιρός πλέον να αντιμετωπισθεί και να δρομολογηθεί η λύση του.

Είναι το πρόβλημα των τόσο όμορφων μονοπατιών του Κούκου που έχουν καταστεί αδιάβατα.

Ο λόφος του Κούκου δεν αποτελεί μόνο πηγή ζωής για το χωριό μας, αλλά ήταν και είναι στενά συνδεδεμένος με αυτή.

Το όνομα του Κούκου μάλλον οφείλεται στους πολλούς κούκους που έρχονται σε αυτόν κάθε άνοιξη, και που με το δισύλλαβο κελάηδισμά τους, ακούγονται χαρμόσυνα σε όλο το χωριό.

Είχα την τύχη να μεγαλώσω στις παρυφές του, να περπατήσω στα μονοπάτια του, να αναζητήσω τα μυστικά του, να παίξω σε αυτόν όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου . Όμορφες αναμνήσεις με χίλια καμώματα που γεμίζανε την παιδική μας ψυχή.