ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΓΙΟΓΛΟΥ
Πηγή/Αναδημοσίευση: Lifo
Στις Βρυξέλλες δεν περιμένεις να ακούσεις ρεμπέτικο. Ειδικά
από τρεις Βέλγους. Όταν μπήκα στο Art Base και γνώρισα τον Frans de Clercq
κατάλαβα πως το ρεμπέτικο μπορεί να ταξιδεύει από τον Πειραιά, την
Κουμουνδούρου, το Μεταξουργείο και να φτάνει μέχρι το Βέλγιο. Οι μάγκες που
κρατούσαν το κομπολόι στο αριστερό τους χέρι και θα μπορούσαν να είναι ήρωες
του Tαραντίνο δίνουν τη σκυτάλη τους σε φιλέλληνες που μεταφράζουν ρεμπέτικα
τραγούδια σε αγγλικά, γαλλικά και φλαμανδικά, δημιουργώντας έτσι ένα είδος
μουσικού κινήματος Ευρωπαίων ρεμπετών. Το βράδυ που έμαθα πως σε κάποιο μαγαζί
θα έπαιζαν ρεμπέτικο, πήρα την ομπρέλα μου κι έφυγα σφαίρα. Όταν μπήκαμε στο
Art Base, έπαιζε το «Δερβισάκι» («Je suis pauvre, j' etais riche, je suis un
petit derviche, au café Aman, mon amour aman») και καρφίτσα δεν έπεφτε. Γάλλοι,
Φλαμανδοί, Άγγλοι, Έλληνες κι ένας γέρος που φορούσε σκωτσέζικη φούστα και
δερμάτινες μπότες. Παλαμάκια, χοροί, κροταλοδαχτυλίσματα και τσαλιμάκια σε έναν
χώρο που εκ πρώτης όψεως δεν θύμιζε ελληνικό κουτούκι. Οι καρέκλες ήταν
στημένες θεατρικά, λίγο πιο μέσα είχε ελληνικούς μεζέδες, τσίπουρα και
ρακές.


















