Η Ελλάδα μεταξύ Πιτυοκάμπτη και Προκρούστη - Άρθρο του Θοδωρή Κουτρούκη

Στο δρόμο του Θησέα, ο Πιτυοκάμπτης έδενε τους ανθρώπους σε λυγισμένα πεύκα που τους έσκιζαν στα δυο. Ο Προκρούστης ακρωτηρίαζε ή εξάρθρωνε τα δικά του θύματα προκειμένου να τα προσαρμόσει στην ομώνυμη κλίνη του.

Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παρόμοια κατάσταση: στο ρόλο του Προκρούστη οι πιστωτές που προσπαθούν να την εντάξουν σε ένα αντιαναπτυξιακό πρόγραμμα εξόφλησης του δημόσιου χρέους που θα αποστραγγίζει κάθε διαθέσιμη ρευστότητα από την εσωτερική αγορά. Στο ρόλο του Πιτυοκάμπτη οι αγορές που είναι έτοιμες να εκλάβουν ως πιστωτικό γεγονός κάθε απόκλιση από την προγραμματισμένη καταβολή των δόσεων προς τους δανειστές μας, να κατασπαράξουν σε δευτερόλεπτα κάθε αξιοπιστία των τίτλων του ελληνικού δημοσίου και να τραβήξουν την πρίζα από την ελληνική οικονομία.

Nessun Dorma - Ας μην κοιμηθεί κανείς. Άρθρο του Θοδωρή Κουτρούκη

Θεόδωρος Κουτρούκης

Πανεπιστημιακός
Μου συστήθηκαν ως Γιάννης, Βαγγελιώ, Ανδρέας και Ρίτσα. Τους συνάντησα σε ένα υπνωτήριο αστέγων ένα βράδυ της άνοιξης. Είχαν μόλις τελειώσει το λιτό δείπνο τους και είχαν κουρνιάσει στο μικρό καθιστικό. Απολυμένος εκπαιδευτικός από τα ΤΕΙ ο Γιάννης, χτυπήθηκε από τις περικοπές των συμβασιούχων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακολούθησε ένα άσχημο διαζύγιο, ενώ τα χρέη στο δημόσιο ταμείο που κληρονόμησε από τον πατέρα του αποδείχτηκαν μη διαχειρίσιμα. Φιλόδοξη ηθοποιός σε τοπικά θεατρικά σχήματα η Βαγγελιώ είδε την κρίση να περιορίζει δραστικά το φιλοθεάμον κοινό και να σβήνει τα φώτα της ράμπας για εκείνη, ενώ τα χρέη της στο ΤΕΒΕ φούντωναν. Στέλεχος εξαγωγών σε μια βιοτεχνία ενδυμάτων ο Ανδρέας είδε την εταιρία του να μεταφέρεται στη Βουλγαρία, χωρίς καν να του προτείνει να την ακολουθήσει, ενώ τα ένδοξά διακοποδάνειά τον στραγγάλιζαν. Μαγείρισσα σε ένα μικρό εστιατόριο η Ρίτσα, είδε τις εστίες της μαγειρικής κουζίνας της να παγώνουν λόγω της πτώσης του τζίρου, ενώ ο άντρας της προσπάθησε με τραγικές συνέπειες να βρει λύση για το στεγαστικό δάνειο στο τζόγο.

Δύο κείμενα του Θεόδωρου Κουτρούκη

Του Θεόδωρου Κουτρούκη
Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια…

Οι παρακάτω σκέψεις καταγράφηκαν με αφορμή ένα τηλεφώνημα, με το οποίο μου ζητήθηκε να συμμετέχω σε ένα ψηφοδέλτιο που θα διεκδικήσει την διοίκηση ενός αυτοδιοικητικού θεσμού στο νομό Θεσσαλονίκης (*).

Τον ερχόμενο Μάιο θα διεξαχθούν οι δημοτικές εκλογές, οι οποίες θα συνοδευτούν από την ολοκλήρωση της πρώτης περιόδου των Μνημονίων στη χώρα μας και τις παράπλευρες συνέπειες για την αυτοδιοίκηση. Με βάση τα υφιστάμενα δεδομένα, φαίνεται ότι για αρκετά χρόνια ακόμη οι στρόφιγγες της χρηματοδότησης και των ιδίων πόρων της τοπικής αυτοδιοίκησης θα είναι κλειστές.

Οι πολίτες θα κληθούν να αναδείξουν δημοτικούς άρχοντες, γνωρίζοντας (;) ότι οι τελευταίοι θα έχουν δεμένα τα χέρια τους, αναφορικά με τις οικονομικές δυνατότητες των ΟΤΑ. Ασφαλώς θα περιμέναμε ότι όλα αυτά θα αποτελούσαν αντικείμενο της προεκλογικής συζήτησης.

Δύο επίκαιρα άρθρα από τον Θοδωρή Κουτρούκη

Θεόδωρος Κουτρούκης *

Γράφει το…Skandaliariko Pipini: προς μια νέα μορφή δημόσιου διαλόγου;

Η συμμέτοχη με έκφραση γνώμης στο δημόσιο διάλογο απαιτούσε πάντοτε μια κάποια τόλμη γιατί εκθέτει το συγγραφέα σε μερικούς κινδύνους (να ενοχλήσει, να θίξει, να γίνει «κακός»). Πριν την έλευση του διαδικτύου τα κείμενα δεν είχαν συνήθως ανάδραση (πλην ίσως κάποιων τηλεφωνικών ή επιστολικών παρεμβάσεων) κι επιδρούσαν μόνο στον αναγνώστη αλλά όχι στο συγγραφέα. Επίσης, ο περιορισμένος αριθμός και χώρος των εφημερίδων και περιοδικών, δημιουργούσε εκ των πραγμάτων ένα φιλτράρισμα στα κείμενα που δημοσιεύονταν κι ανεξάρτητα από το είδος των κριτηρίων υπήρχε μια διαδικασία επιλογής.

Η έλευση του διαδικτύου έδωσε τη δυνατότητα σε αναγνώστες να σχολιάζουν τα δημοσιευμένα κείμενα και στο συγγραφέα τη δυνατότητα να λαμβάνει κρίσεις και σχόλια που θα του επέτρεπαν να βελτιώσει την προσέγγιση του. Αυτή η εξέλιξη υποτίθεται ότι βοηθά το δημόσιο διάλογο ενισχύοντας τις θέσεις και απόψεις του κειμένου με ένα είδος ανατροφοδότησης.

H γρυλλοτάλπη* της δημοκρατίας - Του Θεόδωρου Κουτρούκη

Στο άρθρο του «Οι εκλογές για τη συντακτική συνέλευση και η δικτατορία του προλεταριάτου» (1919), ο Β. Ι. Λένιν έθεσε τη βάση της αμφισβήτησης του λεγόμενου «αστικού κοινοβουλευτισμού»: «…αποτελεί τώρα πολύ επικίνδυνη αυταπάτη (…) η αναγνώριση στα λόγια της δικτατορίας του προλεταριάτου από τους ηγέτες των Γερμανών «ανεξάρτητων» ή των Γάλλων λονγκετιστών κτλ., που στην πραγματικότητα συνεχίζουν την παλιά, τη συνηθισμένη πολιτική των παραχωρήσεων και των μικροπαραχωρήσεων στον οπορτουνισμό, του συμβιβασμού μ' αυτόν, της δουλοπρέπειας απέναντι στις προκαταλήψεις της αστικής δημοκρατίας (της «συνεπούς δημοκρατίας» ή της «καθαρής δημοκρατίας» όπως λένε), του αστικού κοινοβουλευτισμού και τα λοιπά».
Η θέση αυτή, συγκαιρινή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, θυμίζει αρκετά την στάση μιας μερίδας συμπολιτών μας (θυμωμένοι, στενοχωρημένοι, αγανακτισμένοι), οι οποίοι - χωρίς απαραίτητα να συμμερίζονται τις θέσεις του ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης, - υιοθετούν εν πολλοίς αντικοινοβουλευτικές και αντιδημοκρατικές προσεγγίσεις, που καλύπτονται πίσω από το μανδύα της λεγόμενης αγανάκτησης για την ατυχή πορεία της χώρας.

Θεόδωρος Κουτρούκης: Τα δικά μου παραμύθια δεν είχαν βασιλοπούλες

Το βίντεο που παρακολουθείτε αναφέρεται σε μια προσωπική ιστορία, που συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία των Ελλήνων ομήρων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο  http://www.protagon.gr/?i=protagon.el και η μεγάλη αποδοχή που συνάντησε, ενέπνευσε το εγχείρημα της οπτικοποίησης του. Το μουσικό θέμα είναι το Brahms, Ein Deutsches Requiem, Op. 45: I. Selig sind, die da Leid tragen (Part I). Χάριτες οφείλονται στη δημιουργό αυτού του βίντεο, που αγάπησε τα παραμύθια μου, λες και ήταν μέλος της οικογένειας μου. Οφείλω να προειδοποιήσω ότι το βίντεο περιέχει σκληρές σκηνές. Η Δέσποινα επέζησε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Bergen-Belsen και Ravensbrück και με τη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη. Έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα της λέγοντας παραμύθια στα εγγόνια και τα δισέγγονα της. Κανένα από τα παραμύθια της δεν είχε βασιλοπούλες…

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=u9p7zcSl-6U#at=238

Τι είναι και τι δεν είναι τα Ανοικτά Λαϊκά Πανεπιστήμια; - Του Θεόδωρου Κουτρούκη

Θεόδωρος Κουτρούκης *

Τι είναι και τι δεν είναι τα Ανοικτά Λαϊκά Πανεπιστήμια;

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας έχουν διαδοθεί με ταχείς ρυθμούς τα Ανοικτά Λαϊκά Πανεπιστήμια (ΑΛΠ), εκπαιδευτικοί οργανισμοί που κατά κανόνα απευθύνονται σε ενήλικες με προσδοκία να αποκτήσουν πρόσβαση σε άτυπες δράσεις δια βίου μάθησης και προσωπικής ανάπτυξης. Οι δραστηριότητες αυτές διοργανώνονται από Δήμους, Συλλόγους, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρίες αλλά και ιδιωτικές εταιρίες και βασίζονται στην πρόσκληση πανεπιστημιακών καθηγητών αλλά και ορισμένων ειδικών επιστημόνων κι ερευνητών που παρέχουν διαλέξεις στα θέματα της ειδίκευσης τους. Η παρακολούθησή των προγραμμάτων σπουδών δεν έχει συγκεκριμένες εκπαιδευτικές απαιτήσεις και οι διαλέξεις είναι εκλαϊκευμένες και υιοθετούν τις αρχές της εκπαίδευσης ενηλίκων. Στόχος των ΑΛΠ δεν είναι η παροχή αναγνωρισμένης εκπαίδευσης ή κατάρτισης αλλά η ένταξη και δικτύωση  των σπουδαστών σε ένα περιβάλλον μάθησης.

Ωστόσο, μερικοί διαχωρισμοί είναι αναγκαίοι: