Κείμενο του Κορνήλιου Καστοριάδη (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου
1922-Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) .
Με αφορμή την επέτειο της γέννησής
του...
Ο Έλληνας παρουσιάζεται σαν εύπιστος, ανεύθυνος και ότι
ψάχνει πάντα κάποιον να πιαστεί, ενώ μπορεί να σταθεί μόνος του. Σε τι μπορούμε
να αποδώσουμε αυτή την στάση ζωής; Στο σχολείο; Στην κοινωνία; Στην πολιτική;
Εγώ θα την απέδιδα πρωτίστως στην οικογένεια.
Στην οικογένεια ο κάθε πολίτης ξεκινάει την ζωή του και
αρχίζει να αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια των άλλων.
Μέσα σε αυτή
κατασκευάζεται σαν τέτοιος, δηλαδή ανεπαρκής, φοβισμένος και μόνος, όχι σαν μια
πραγματικότητα που φτιάχνει ο ίδιος , αλλά σαν μια οικογενειακή διαδικασία
γνωσιο-συναισθηματική που διαδραματίζεται κατά την διάρκεια της ανάπτυξής του.
