Δουργούτι: το Δίστομο της Αθήνας

Πηγή/Αναδημοσίευση: Εφημερίδα των συντακτών

Της Κατερίνας Μπαλκούρα

Ο εφιαλτικός Αύγουστος του 1944 συνδέεται με μια αλυσίδα σαρωτικών και αιματηρών μπλόκων που δεν είχαν τέλος. Το γερμανικό επιτελείο της Αθήνας παίρνει την απόφαση να χτυπήσει ξημερώματα της 9ης Αυγούστου τον προωθημένο θύλακα αντίστασης της «Κόκκινης Γραμμής» στην περιοχή του Ι και ΙΙ τάγματος του 2ου συντάγματος, δηλαδή τον συνοικισμό Δουργουτίου, το Κατσιπόδι και μέρος του Νέου Κόσμου. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση, φροντίζοντας να δικαιολογήσει τη θηριωδία που επρόκειτο να κάνει, έδωσε ανακοίνωση στις εφημερίδες για τις απώλειες των Ταγμάτων Ασφαλείας «εις τον αγώνα των εναντίον των μισθάρνων οργάνων του Σλαυοκομμουνισμού εις Αθήνας και Πειραιά».

Εμμέσως δήλωνε την πρόθεσή της να μεταφέρει το αιματοκύλισμα της Αθήνας στον Πειραιά, στη μαρτυρική Κοκκινιά. Επικεφαλής στο αιματηρό όργιο που ετοιμαζόταν αυτή τη φορά ήταν ο Πλυτζανόπουλος, ο Μπουραντάς και ο Γκίνος. Ο Πλυτζανόπουλος θεωρούσε ότι η συνοικία του Νέου Κόσμου θα ήταν ένας εύκολος στόχος για τη συγκέντρωση ομήρων, αφού βρισκόταν μπροστά από την «Κόκκινη Γραμμή».

Καλές εφόδους στην κοιλάδα της σιωπής…Ένα άρθρο Της Κατερίνας Μπαλκούρα

Πηγή/Αναδημοσίευση: Εφημερίδα των συντακτών

Της Κατερίνας Μπαλκούρα*
Όταν κάποιοι «γράφουν» την ιστορία κάποιοι άλλοι απλά τη «διαβάζουν»… Εξήντα οκτώ χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ με τα δακρυσμένα μάτια. Ισως τους ήρωες τους καταξιώνει ο θάνατος και τους δικαιώνει ο χρόνος. Εκεί, στον φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων, η Ελλάδα που δεν προσέφερε εκδικήθηκε με τον πιο φρικτό τρόπο την Ελλάδα που πολέμησε.
Ο απείθαρχος γεωπόνος απ' τη Λαμία που άφησε χωρίς δεύτερη σκέψη την εξασφαλισμένη και άνετη ζωή που θα μπορούσε να έχει, ρίχτηκε με όλο του το πάθος σε έναν αγώνα χωρίς τέλος για ιδέες και ιδανικά. Οι επαναστατικές ιδέες του τον οδηγήσαν στο Καλπάκι στο μεγαλύτερο στρατιωτικό κάτεργο της εποχής, ακολούθησε εξορία στη Γαύδο, οι φυλακές της Μυτιλήνης, η Ειδική Ασφάλεια, οι φυλακές της Αίγινας και της Κέρκυρας. Εκεί ο Αρης σε μια στιγμή αδυναμίας (;) θα υπογράψει την περιβόητη δήλωση μετανοίας του Μανιαδάκη που θα τον καταδιώκει μέχρι το τέλος της ζωής του ως ένα πολύ καλό όπλο στα χέρια αυτών που θα τον πολεμήσουν.

Εδώ το λένε Δίστομο…Άρθρο της Κατερίνας Μπαλκούρα

Της Κατερίνας Μπαλκούρα*

Πηγή/Αναδημοσίευση: Εφημερίδα των συντακτών

Σαν σήμερα, πριν από 70 χρόνια, συντελέστηκε η πιο κτηνώδης εκτέλεση αντιποίνων εναντίον αμάχων και μία από τις μεγαλύτερες ωμότητες του Β´ Παγκοσμίου. Οι φονιάδες των ναζιστικών SS δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, άλλοι γιατί πέθαναν στα πεδία των μαχών και άλλοι με ευθύνη των μεταπολεμικών ελληνικών Αρχών.

 

«Εδώ, στο Δίστομο της Βοιωτίας ορφάνεψε η ορφάνια. Γερμανοί, Γερμανοί στρατιώτες, δειλοί στρατιώτες των αμάχων, είστε η χαρά της σφαίρας που δεν αστόχησε 
Γιώργος Παπαϊωάννου

Φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη σφαγή στο Δίστομο. Ενα από τα πιο φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.