Λογοτεχνικά εκλογικά σχόλια. Από έναν ήρεμο και νωχελικό αναγνώστη.

 Από τον Λέλεγα

Μια ηρεμία και μια νωχελικότητα.

Μια μίζερη κατάσταση, καθώς το χλωμό φως έκρυψε τον ήλιο,

Και στο δρόμο οι στρεσαρισμένες φάτσες που δεν ξέρουν να λεν καλημέρα, σε κάνουν να νιώθεις ξένος στον τόπο σου.

Παντού, σ’ όλα τα στέκια και σ’ όλες τις παρέες – κλίκες κι από ένα δυσάρεστο γεγονός.

Τα παιδιά στα σχολεία μόνο φλερτάρουν και κυνηγούν το ταίρι τους, που όμως το διεκδικούν πολλοί λόγω έλλειψης κοριτσιών γιατί τα αγόρια είναι περισσότερα.

Οι εκλογές που έρχονται έχουν γεμίσει γελαστές, δήθεν χαρούμενες φάτσες των πολιτευόμενων, οι οποίοι έχουν αναρτηθεί στις κολόνες και στις τζαμαρίες των καταστημάτων.

Χαμογελούν τάζοντας ένα καλύτερο αύριο και υπόσχονται ότι θα είναι στο πλευρό μας.

Μάλιστα μια φορά στα τέσσερα χρόνια έρχονται για κάνα σαρανταπεντάλεπτο, μια ώρα, φέρνοντας και το επιτελείο τους μαζί τους.

Σκέφτηκα πως αν αυτοί μας επισκέπτονταν μία φορά την εβδομάδα, θα είχε σωθεί ο τόπος μας και η χλωμάδα μαζί με την νωχελικότητα θα εξαφανίζονταν, γιατί μέσα στο επιτελείο είναι και κάποιες νόστιμες,  ζουμερές και ερωτικότατες κοπέλες, που θα ήθελαν σίγουρα να δοκιμάσουν και κάτι άλλο εκτός απ’ το να πάρουν με το ψεύτικο χαμόγελο την ψήφο μας.

Αλλά να! Έφυγαν γρήγορα και πάνε στο διπλανό μέρος.

Εκεί θα τους υποδεχτούν τα δικά τους βολεμένα τσιράκια ή αλλιώς κομματόσκυλα, με όλο τον σεβασμό βέβαια σ’ αυτά τα υπέροχα πλάσματα, τα σκυλιά.

Οι ντόπιοι κομματικοί παράγοντες φιγουράρουν και δίνουν έντονες χειραψίες με τον πολιτικό τους, τον οποίον συνοδεύουν στα μαγαζιά για να κάνουν την φιέστα τους και να χαιρετήσουν με τις ιδρωμένες παλάμες τους τον κοσμάκη.

Σχεδόν όλοι αυτοί που πολιτεύονται είναι παιδιά από κομματικές οικογένειες.

Με καθόλου βέβαια πολιτική συνείδηση πάρα μόνον κομματική. Οικογένειες που έχουν μπει με γλείψιμο και κουνώντας τη σημαία, στο δημόσιο, και θέλουν να βολέψουν τώρα και τα παιδιά τους.

Τα παιδιά τους που το τελευταίο πράγμα που τους νοιάζει είναι ο τόπος τους και το πώς την βγάζουν εδώ οι μόνιμοι κάτοικοι, μιας και το 90% απ’ αυτούς ζουν σε αστικά κέντρα και μάλιστα σε σπίτια που οι γονείς με τη βοήθεια του κόμματος, τους τα πλήρωσαν γενναιόδωρα.

Οι ίδιοι χέστηκαν στην κυριολεξία για το τι θα κάνω εγώ που επέλεξα να ζήσω στην γενέτειρά μου.

Στην συνέχεια, αφού θα αγωνιστεί για το κόμμα του, θα λάβει και τα δωράκια του, τις απολαβές του δηλαδή. Αυτά που τάζει τώρα στα υποτελή ανθρωπάκια για να τους αποσπάσει την ψήφο, και ή θα διορίσει μόνο το συγγενολόϊ του, ή θα πάρει καμμία τρελλή επιδότηση το ίδιο το κομματόσκυλο για κάνενα παλιοχώραφο.

Ε τι να γίνει; Να είναι καλά η ευρωπαϊκή ένωση που δίνει επιδοτήσεις για τα φωτοβολταϊκά, έτσι για να αποκτήσουν περιβαλλοντική συνείδηση οι άνθρωποι!!

Μετά; Μην τους είδατε. Ίσως να έρθουν το Πάσχα. Κι όχι γιατί το θέλουν, απλά το υποδεικνύει η μόδα. Δεν έχετε ακούσει το ‘’Πάσχα στο Χωριό’’;

Όποιος δεν είναι μαζί τους ή δεν τους επικροτεί, φακελώνεται και αποκαλείται αβασάνιστα φασίστας και συκοφαντείται ασυστόλως.

Αφού λοιπόν εκλεγούν και σιγουρέψουν το πόστο τους, θα τα φορτώσουν όλα στον κόκορα, και το μόνο θέμα που θα συζητούν και θα παθιάζονται αλλά και θα αγωνιούν γι αυτό, θα είναι η αγαπημένη τους ποδοσφαιρική ομάδα.

Εκεί ξέρουν να εκφράζονται, να οργίζονται και να βγάζουν ενέργεια, που αν την έβγαζαν για τον τόπο, πολλά θα γινόντουσαν.

Μόνον αυτοί οι κάποιοι που ρομαντικά, αληθινά και αγωνιστικά παίρνουν μέρος για το καλό του τόπου τους θα πικραθούν, θα στενοχωρηθούν και θα αρρωστήσουν. Και κάποιοι άλλοι που πολιτεύτηκαν για να κάνουν κακό στον εχθρό ή τον αντεραστή τους ο οποίος είναι σε αντίπαλο κόμμα. Μόνο μ΄αυτό το κίνητρο πορεύονται αυτοί. Η για να κάνουν κακό στο αντίπαλο Χωριό. Αντίπαλο πάντα κατά τη γνώμη τους.

Μετά………

Πάλι νωχελικότητα, ανία και πλήξη. Και πάλι ηρεμία και χλωμή….Πολλή χλωμή ατμόσφαιρα.

Υπομονή σε τέσσερα χρονάκια………

ΛΕΛΕΓΑΣ

Απόσπασμα από το ημερολόγιο του συμπατριώτη μας Λέλεγα. ''Αθήνα χειμώνας 2002''

Οι σκέψεις οι παλιές τώρα που απαλλάχτηκα απ' το παρελθόν, με τις σωρίες λαθών που το χαρακτήριζαν, με κερνούσαν τώρα δύναμη και ζωντάνια. Τόσο που ήθελα να ξαναπέσω μέσα σ' αυτά τα λάθη και, εμπειρότερος ων, να τα ξαναζήσω απομυζώντας τα καλά και τα γλυκά τους.
Και όταν μιλώ για λάθη, εννοώ αυτά που έκανα κατά του εαυτού μου. Εμένα έβλαπτα δηλαδή, με τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες μου. Τώρα άλλαξα όμως και τραβάω μπροστά. Ώρα για άλλα σφάλματα που να εμπεριέχουν ρίσκο και σοφία.
Στο δρόμο με σταμάτησε ένα πρεζόνι. Μύριζε άσχημα. Πίσω απ' αυτόν κάποιοι άλλοι που έμοιαζαν να τον δασκαλεύουν τι θα πει. Ζήτησε να του δώσω κανένα ψιλό. Του χαμογέλασα και του έδωσα, και μάλιστα όχι μόνο ψιλό, αλλά κάτι πολυτιμότερο σε τίμημα, ένα ζεστό χαμόγελο.
Πιο κάτω ένας γενειοφόρος άστεγος κοιτούσε με απάθεια το υπερπέραν καθισμένος πάνω στο χαρτόκουτο που είχε για σπίτι του. Έδωσα και σ' αυτόν. Έδειξε να μην πιστεύει και εξεπλάγη.
Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω πλανόδιους και να δώσω και σ' αυτούς τα ψιλά μου, αλλά και ένα ακόμη βαθύτατο και ζεστό χαμόγελό μου. Είχα τύψεις που μέσα σ' αυτό το τσουχτερό κρύο εγώ είχα τις ανέσεις μου και μια γωνιά να πλαγιάσω, ενώ αυτοί περιπλανιούνται στους δρόμους. Μιά τρύπα στο νερό έκανα βέβαια με το να τους χαμογελώ και να τους δίνω πεντάευρα. Πιο πολύ σπαζόμουνα με την απάθεια των περαστικών, αλλά και πάλι τι να έκαναν κι αυτοί; Έτσι μας κατάντησε η εποχή μας. Υπάρχουν και πάρα πολύ καλύτερα από μας. Όπως τα λαμόγια οι πολιτικοί και τα βρωμοτζάκια τους που κυβερνούν την τσέπη μας. Τα έκανα όλα πέρα όμως, όλες αυτές τις άθλιες και εμετικές σκέψεις.
Ήθελα να αγκαλιάσω όλο τον κόσμο και να βρω μαζί τους μιας στιγμούλας αγάπη. Γιατί μόνο μ' αυτούς του δρόμου την βρίσκεις αυτήν την σπάνια σύμπνοια.
Είχαν μαζευτεί δίπλα μου και όλα τα αδέσποτα με εκείνο το παραπονεμένο βλέμμα που σε σκοτώνει. Πως μπορούνε και σου κουνάνε την ουρά από την στιγμή που έχουν κακοποιηθεί απ' τους ανθρώπους; Εδώ να δεις μεγαλοσύνη της φύσης.
Τα διώχνεις απ' το σπίτι σου επειδή τα βαριέσαι, τα κλωτσάει ο κάθε μαλάκας θρασύδειλος, τα θεωρείς υπαίτια όλα όταν κάποιο λυσσάει και δαγκώνει και τα μπουγελώνεις στην καλύτερη. Μετά έρχεται η πολιτεία και με πρόσχημα την καθαριότητα και την εικόνα της πόλης, τα δηλητηριάζει και φέρνει τον μπόγια. Η καθαριότητα τους μάρανε τους εκάστοτε κυβερνώντες, όταν η εικόνα των πόλεων είναι άθλια και τα σκουπίδια στοίβες στους κάδους.
Για να μην πω για τους δρόμους που είναι σκαμμένοι απ' άκρη σ' άκρη.
Παρατηρούσα ένα νεαρό πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι που έψαχνε δίοδο να περάσει απ' τα στενά πεζοδρόμια μισοκλεισμένα απ' τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Βάστα, λέω στον εαυτό μου. Μην οργίζεσαι. Έβλεπα και την αντίφαση στις απέναντι κολώνες και ήθελα να ουρλιάξω ή να τρέχω σαν τρελός στους δρόμους βγάζοντας κραυγές. Η αντίφαση ήταν οι φάτσες των πολιτικών στις αφίσες να χαμογελούν προσποιητά για μια πιο όμορφη πόλη. Γραβατωμένοι με δόντια πεντακάθαρα απ' την λεύκανση και απ' τη μασέλα, να ποζάρουν με μια χωριάτικη υπερηφάνεια αβασάνιστη, κι απ΄την άλλη το παιδί να πολεμάει απεγνωσμένα να βρει δίοδο να διασχίσει τον δρόμο που στο κάτω - κάτω ανήκει σε όλους γαμώ το κερατό μου γαμώ.
Έψαξα και βρήκα ένα μπαρ να πιω κανά ποτάκι, έτσι να δώσω και τ' άλλα τα ψιλά μου.
Ήμουνα υγιής. Αντί να έχω το νού μου στην πρώην μου που χτες έκανα έρωτα μαζί της, τον είχα στα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Έτσι με ήθελα.

Λέλεγας ο Διστομίτης

Το σκίτσο είναι του συμπατριώτη μας Θοδωρή Ζάκκα

Το δικό μας δώμα. Ένα ποίημα από έναν νέο Διστομίτη λογοτέχνη

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΩΜΑ

Κλειστές οι γρίλιες του παραθύρου. Το φως χαμηλό μες στο δικό μας δώμα. Το αγαπημένο σου τραγούδι παίζει ανελλιπώς.
Θυμάμαι τα κάτασπρα μακριά σου δάχτυλα πάνω στα λευκά σεντόνια να γνέθουν το κάλεσμα
Λατρεύω, κοπέλα μου, την γεύση σου και την μυρωδιά του κορμιού σου.
Δεν είσαι πλέον στην σοφίτα μας. Τα πράγματα έχουν μείνει απείραχτα απ' την τελευταία Φορά που γεύτηκα την σάρκα σου
Οι όρκοι μας αντηχούν στο μυαλό μου και τρέχουν ειρωνικά και βασανιστικά γρήγορα στο δωμάτιο σαν Ερινύες.