Η Γεωργία Καραμπέλου ήδη
από τη δεύτερη ατομική της έκθεση στη Λιβαδειά, θέλησε να ανοίξει ένα
διάλογο με τον τόπο, όπου γεννήθηκε. Θέλησε να επιστρέψει τις
δημιουργίες της στην αφετηρία τους. Έτσι έστησε ξανά τον καμβά της στον
Παρνασσό, στη Δαύλεια και τη Λιβαδειά. στον Τόπο της.
Ξανάγγιξε και χάιδεψε με το χέρι της ζωγράφου τώρα
πια, τις στιγμές εκείνες που την οδήγησαν στη δημιουργία, στο χρώμα και
το σχήμα. Γύρισε πίσω στην πορεία της αθωότητας. στην εσωτερική πατρίδα
τής μνήμης. στις μυρωδιές και τους ήχους που ζωντάνεψαν μέσα της τις
«Φύσεις», που ελευθερώνει στο τελάρο της. Εκεί που αγαπημένες στιγμές κι
αγαπημένες εικόνες έγιναν οδηγός της αλάθητος. Άρχισε να ξετυλίγει το
κουβάρι της μνήμης για να μάς οδηγήσει στον προσωπικό της χάρτη.
