Ακούστε τον Δρ.Βασίλειο Καρκούλια και την Κέλλυ Σταμούλη, τι λένε για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων του Διστόμου. Συγκλονιστικές μαρτυρίες για γερά νεύρα..

Η συγκλονιστική φωτογραφία μετά την Σφαγή του Διστόμου της Βούλας Παπαϊωάννου

Ακούστε απόσπασμα από την εκπομπή του Καναλιού 9 της 6 Απριλίου 2011 με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις με ιδιάιτερη μνεία στο θέμα του Διστόμου.

Ποιός ο ρόλος του Υπουργού Δικαιοσύνης και γιατί δεν υπογράφει;

Μιλάει ο Δρ Βασίλης Καρκούλιας, Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας θυμάτων των Ναζί.

Περιγράφει τον Νομικό Αγώνα που διεξάγει, και τα πολλά κακώς κείμενα και τις κοροϊδίες που μας ταΐζουν. Επίσης μιλάει και η Δικηγόρος Κέλλυ Σταμούλη που είναι η πιο αρμόδια για το θέμα του Διστόμου, μιάς και το γνωρίζει από τα σπάργανα του.

Δείτε σήμερα στο Κανάλι 9, στις 9:00 το βράδυ, μία συγκλονιστική εκπομπή για το θέμα των γερμανικών Αποζημιώσεων

Δείτε σήμερα στο Κανάλι 9, στις 9:00 το βράδυ,στην εκπομπή του κ.Ντάσκα μία συγκλονιστική εκπομπή για το θέμα των γερμανικών Αποζημιώσεων, με εκλεκτούς καλεσμένους που θα ΖΥΖΗΤΗΘΕΙ, γιατί θα αποκαλυφθούν πολλές αλήθειες για το αμφισβητούμενο αυτό ζήτημα που αγωνιζόμαστε όλοι οι Μαρτυρικοί Δήμοι χρόνια τώρα.
Στο πάνελ ενδέχεται να δώσει το ''παρών'' ο συνταγματολόγος κ Κώστας Μπέης που έχει ασχοληθεί με το θέμα και έδω δημοσιεύσει άρθρα του ( Δείτε τα ΕΔΩ ), ο γνωστός μας πλέον Δρ Βασίλειος Καρκούλιας,Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Θυμάτων ναζιστικής κατοχής, ο Αρειοπαγίτης Ευάγγελος Μαχαίρας, που αγωνίζεται μαζί με τον Μανώλη Γλέζο για το ίδιο θέμα, και ο Δημοσιογράφος Κώστας βαξεβάνης.
Επειδή το Κανάλι9 δεν το μπορούμε να το δούμε στην περιοχή μας, δείτε το κάνοντας ΚΛΙΚ ΕΔΩ, για να το απολαύσετε ζωντανά από το διαδίκτυο.
Μην χάσετε την εκπομπή. Θα ακουστούν μόνο αλήθειες και όχι πολιτικά μαγειρέματα και ανακρίβειες.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ – Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

ΠΗΓΗ: Βιβλιοπωλείο ''Χωρίς όνομα''

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ

ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα επιθυμεί την παρουσία σας στο 9ο Συνέδριό του, το οποίο θα πραγματοποιηθεί την 3η Απριλίου 2011 στην Αθήνα (θέατρο «ΑΛΦΑ», οδός Πατησίων 37 και Στουρνάρη 51) και ώρα έναρξης 10 πμ.

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΟΦΕΙΛΕΣ

Έστειλε ο διαχειριστής της ιστοσελίδας ΣΤΕΙΡΙΔΑ

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Πρωθυπουργού της Χώρας μας στη Γερμανία, στον ημερήσιο Τύπο μας τίθεται το ερώτημα «αν το σκάνδαλο της SIEMENS και η προετοιμαζόμενη απαίτηση της Χώρας μας για αποζημίωση θα τεθεί στη συνάντηση που θα έχει με τη Γερμανίδα Καγκελάριο στο Βερολίνο».
Ώστε η μόνη απαίτηση της Χώρας μας απέναντι στη Γερμανία είναι η αποζημίωση που πρέπει να μας καταβάλλει για τις ζημιές που μας προκάλεσε η SIEMENS με τις μίζες που κατέβαλλε σε πολιτικά κόμματα και υπουργούς για να αυξήσουν τα κέρδη τους εις βάρος της χώρας μας. Τονίζεται μάλιστα ότι μεθοδεύεται η καθυστέρηση της συζήτησης στη Βουλή του πορίσματος της Εξεταστικής Επιτροπής και της κατάθεσης του αιτήματος για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής, να γίνει δηλαδή μετά τις συζητήσεις του Πρωθυπουργού με την κ. Μέρκελ για να μην ενοχληθεί η Καγκελλάριος της Γερμανίας.
Προκαλούν αγανάκτηση τα δημοσιεύματα αυτά γιατί παραπληροφορούν τον Ελληνικό Λαό ότι η μόνη δήθεν οφειλή της Γερμανίας προς την Ελλάδα είναι η αποζημίωση για τις παράνομες δραστηριότητες της SIEMENS. Δεν υπάρχουν δηλαδή:
1. Η αποζημίωση που μας επιδίκασε η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Χώρας μας (7,1 δις Δολάρια ΗΠΑ αγοραστικής αξίας 1938)
2. Το περίφημο «κατοχικό δάνειο» (3,5 δις Δολάρια ΗΠΑ αγοραστικής αξίας 1938).
3. Οι αποζημιώσεις των θυμάτων της γερμανικής κατοχής.
4. Η επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία μας και τους αρχαιολογικούς μας χώρους.
Ο Πρωθυπουργός θα πάει στο Βερολίνο για να παρακαλέσει την κ. Μέρκελ να σώσει την Ελλάδα από την χρεωκοπία, παρατείνοντας την προθεσμία πληρωμής του ποσού των 110 δις Ευρώ που μας δανείζει η «Τρόϊκα» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και δεν αναμένεται να πει λέξη για τις τεράστιες οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα οι οποίες υπερκαλύπτουν όχι μόνο το ποσό του δανείου αλλά και το σύνολο των χρεών του Ελληνικού Δημοσίου!
Το «Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα» διαμαρτύρεται για την εξευτελιστική υποτέλεια όλων των μεταπολεμικών Ελληνικών Κυβερνήσεων έναντι της Γερμανίας, η οποία έχει αποζημιώσει όλες τις άλλες κατεχόμενες χώρες εκτός της Ελλάδας, και ζητά από την παρούσα Κυβέρνηση να δώσει τέλος στον πρωτοφανή αυτό εξευτελισμό και να απαιτήσει αμέσως την εξόφληση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 2011
ο Πρόεδρος
ο Γενικός Γραμματέας
Μανώλης Γλέζος Ευάγγελος Μαχαίρας

Nότης Μαριάς: «Χαρίσαμε» στους Γερμανούς τις πολεμικές αποζημιώσεις με υπογραφή Γιώργου Παπακωνσταντίνου

Ευχαριστώ τον διαχειριστή του blog Στείριδα

Tα τελευταία χρόνια πληθαίνουν τα δημοσιεύματα, οι τηλεοπτικές εκπομπές...

αλλά και η επιστημονική έρευνα στη χώρα μας σε σχέση με τις γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα. Μάλιστα, προ δεκαετίας περίπου, ιδρύθηκε και το «Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα», με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο, τον Ευάγγελο Μαχαίρα, τον Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη και άλλους αντιστασιακούς. Πολεμικές επανορθώσεις και κατοχικό δάνειο Οι οφειλές της Γερμανίας προς τη χώρα μας προκύπτουν από τέσσερις βασικές αιτίες: 1. Από τις πολεμικές επανορθώσεις που μας επιδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη των Παρισίων για τις καταστροφές που προξένησαν στη χώρα τα κατοχικά γερμανικά στρατεύματα. 2. Από το κατοχικό δάνειο. 3. Από την καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα των θηριωδιών του γερμανικού στρατού κατοχής, όπως είναι η περίπτωση του Διστόμου. 4. Από τις απαιτήσεις συγγενών των θυμάτων που εκτελέστηκαν από τους ναζί λόγω της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Στην τελευταία αυ τή περίπτωση ανήκουν οι Έλληνες Εβραίοι, οι τσιγγάνοι, οι ομοφυλόφιλοι κ.λπ., που εξολοθρεύτηκαν από τους ναζί διότι θεωρούντο, σύμφωνα με τη ναζιστική ιδεολογία, κατώτερα όντα. Για την περίπτωση αυτή, και μόνο αυτή, η γερμανική πλευρά και με αφορμή την υπόθεση Μέρτεν κατέβαλε στη χώρα μας σχετική αποζημίωση. Συνολικά οι οφειλές της Γερμανίας προς τη χώρα μας, σύμφωνα με το «Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης», ξεπερνούν σε σημερινή αξία τα 162 δις ευρώ χωρίς τους τόκους. Τέλος, σε σχέση με τις απαιτήσεις αποζημίωσης ατομικά των συγγενών Ελλήνων πολιτών που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκκρεμεί για εκτέλεση η αμετάκλητη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς για τα θύματα του Διστόμου, η οποία όμως δεν μπορεί να εκτελεστεί κατά του Γερμανικού Δημοσίου στη χώρα μας χωρίς σχετική άδεια του υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία όμως μέχρι σήμερα δεν έχει χορηγηθεί. Για το λόγο αυτό έγινε απόπειρα εκτέλεσης της εν λόγω δικαστικής απόφασης κατά της ακίνητης περιουσίας του Γερμανικού Δημοσίου στην Ιταλία. Κι ενώ τα ιταλικά δικαστήρια όλων των βαθμών επέτρεψαν την εκτέλεση της εν λόγω απόφασης στη Φλωρεντία, η Γερμανία προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατά της Ιταλίας όπου και εκκρεμεί η όλη υπόθεση. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες μελέτες (Αντ. Μπρεδήμας, Νομικό Βήμα 58/2010, σελ. 1609-1633,κ.λπ.), η δικαστική διεκδίκηση εκ μέρους της Ελλάδας των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου παρουσιάζει ορισμένες δυσκολίες, παρότι βεβαίως είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως το γεγονός ότι η Γερμανία μας οφείλει για τις παραπάνω αιτίες το ποσό των 162 δις ευρώ, πέραν των τόκων και πέραν των οφειλών για τα θύματα του Διστόμου. Για το λόγο αυτό, από πλευράς επιστήμης αναζητείται η δικαστική εκείνη οδός η οποία θα είναι η πλέον πρόσφορη για την ευδοκίμηση των δικαστικών ενεργειών της χώρας μας κατά της Γερμανίας για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πέραν της διπλωματικής και της δικαστικής οδού για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, μια βασική μέθοδος η οποία μπορούσε να αποδειχτεί ιδιαίτερα επιτυχής θα ήταν ο συμψηφισμός της οφειλής της Ελλάδας προς τη Γερμανία λόγω της δανειακής σύμβασης Ελλάδας - χωρών Ευρωζώνης έναντι μέρους των ως άνω ελληνικών απαιτήσεων κατά της Γερμανίας. Η δανειακή σύμβαση Όπως έχουμε ήδη αναλύσει εκτεταμένα (Επίκαιρα, 17/6/2010, σελ. 28-29, Νομικό Βήμα 58/2010, σελ. 2204-2222), η δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης, ύψους 80 δις ευρώ, συνιστά λεόντειο σύμβαση με σημαντικές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις για τη χώρα μας. Η δανειακή σύμβαση υπογράφτηκε από την Ελλάδα και τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης πλην της Γερμανίας. Αντί για τη Γερμανία τη σύμβαση υπέγραψε η τράπεζα KfW «που υπόκειται στις οδηγίες, τελεί υπό την εγγύηση και ενεργεί προς το δημόσιο συμφέρον της Γερμανίας». Αρκετοί διερωτήθηκαν τότε γιατί δεν υπέγραψε τη δανειακή σύμβαση η Γερμανία αλλά προώθησε στη θέση της την κρατική γερμανική τράπεζα ΚfW. H βασική αιτία, όπως προκύπτει εκ των υστέρων, οφείλεται στις γερμανικές αποζημιώσεις και στο κατοχικό δάνειο που οφείλει σύμφωνα με τα παραπάνω το Βερολίνο στη χώρα μας. Σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση, από τα 80 δις ευρώ του συνολικού ποσού της δανειακής σύμβασης, η γερμανική πλευρά μέσω KfW θα καταβάλει συνολικά 20,3 δις ευρώ. Παρότι έχει δημιουργηθεί ένα πλαίσιο κοινά οργανωμένων διμερών δανείων, τα δάνεια χορηγούνται μεμονωμένα από κάθε δανειστή με βάση το ποσοστό συμμετοχής της κάθε χώρας στο κεφάλαιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Σύμφωνα με το άρθρο 2 (2) της δανειακής σύμβασης, οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα κάθε δανειστή που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση είναι διακριτά και ανεξάρτητα και κάθε χρέος του δανειολήπτη, δηλαδή της Ελλάδας, που απορρέει από τη δανειακή σύμβαση προς ένα δανειστή αποτελεί ένα διακριτό και ανεξάρτητο χρέος. Ταυτόχρονα, οι υποχρεώσεις κάθε δανειστή είναι ατομικές [άρθρο 2 (1) δανειακής σύμβασης]. Απαγόρευση συμψηφισμού ή υποβολής ανταπαίτησης Από τα παραπάνω, λοιπόν, προκύπτει ότι η ελληνική πλευρά θα μπορούσε να υποβάλει ένσταση συμψηφισμού και να αρνηθεί την πληρωμή του δανείου στην KfW ύψους 20,3 δις ευρώ έναντι μέρους των παραπάνω γερμανικών οφειλών, δεδομένου ότι η KfW «υπόκειται στις οδηγίες, τελεί υπό την εγγύηση και ενεργεί προς το δημόσιο συμφέρον της Γερμανίας». Πλην όμως, όπως προκύπτει από το άρθρο 7 (1) της δανειακής σύμβασης, «όλες οι πληρωμές που θα πραγματοποιηθούν από το δανειολήπτη καταβάλλονται στο ακέραιο, χωρίς μείωση λόγω συμψηφισμού ή ύπαρξης ανταπαίτησης...». Με τον τρόπο λοιπόν αυτό, η ελληνική πλευρά παραιτήθηκε εν προκειμένω του δικαιώματος συμψηφισμού αλλά και προβολής ανταπαίτησης κατά της γερμανικής πλευράς έναντι των οφειλών της για τις παραπάνω αιτίες. Έτσι, μια πρόσφορη μέθοδος μερικής εξόφλησης των γερμανικών οφειλών προς τη χώρα μας μέσω συμψηφισμού ή προβολής ανταπαίτησης εκ μέρους της ελληνικής πλευράς προς την KfW έχει καταστεί πλέον αδύνατη. Ταυτόχρονα, για να είναι βέβαιοι οι Γερμανοί για τη νομιμότητα της παραπάνω ρήτρας του άρθρου 7 (1) της δανειακής σύμβασης ζήτησαν προ πάσης καταβολής δανείου να υπογραφεί από το νομικό σύμβουλο του υπουργείου Δικαιοσύνης και το νομικό σύμβουλο του υπουργείου Οικονομικών σχετική νομική γνωμοδότηση. Σύμφωνα με την εν λόγω γνωμοδότηση και ιδίως το άρθρο 3, «καμία διάταξη στη Σύμβαση αυτή δεν αντιβαίνει ή περιορίζει τα δικαιώματα του Δανειολήπτη να προβαίνει σε έγκαιρη και πραγματική πληρωμή για οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό ως κεφάλαιο, τόκο ή άλλη δανειακή επιβάρυνση στο πλαίσιο της Σύμβασης», ενώ σύμφωνα με το άρθρο 4 της γνωμοδότησης, «η Σύμβαση και το Μνημόνιο Συνεννόησης είναι στην κατάλληλη νομική μορφή σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία για την εφαρμογή κατά του Δανειολήπτη...». Από τα παραπάνω λοιπόν αποδεικνύεται ότι οι Γερμανοί, εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζουν ότι μας οφείλουν σημαντικά ποσά για τις παραπάνω αιτίες και για το λόγο αυτό φρόντισαν να λάβουν τα μέτρα τους. Όπως, δε, έχουμε επισημάνει επανειλημμένα, η εν λόγω δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης δεν έχει καν κυρωθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο, ενώ ήδη έχει κατατεθεί για κύρωση στην ελληνική Βουλή από τις 4/6/2010. Μάλιστα, προβάλλεται από κυβερνητικής πλευράς η άποψη ότι η κύρωση δεν είναι δήθεν αναγκαία, αφού η υπογραφή της από τον υπουργό Οικονομικών έγινε δήθεν με βάση σχετική εξουσιοδότηση του άρθρου 9 Ν. 3847/2010 (ΦΕΚ 67 Α’ 11-5-2010). Πλην όμως η δανειακή σύμβαση υπογράφτηκε στις 8 Μαΐου 2010, ήτοι πριν τεθεί σε ισχύ η ως άνω αντισυνταγματική εξουσιοδότηση της Βουλής προς τον υπουργό Οικονομικών. Αποκορύφωμα, δε, της απαράδεκτης τακτικής της ελληνικής πλευράς προς τους Γερμανούς ήταν και η έκδοση εκ μέρους του υφυπουργού Οικονομικών κ. Σαχινίδη στις 5 Αυγούστου 2010 της υπ’ αριθ. 2/53775/0023/Α Απόφασης σχετικά με την έκδοση του «πρώτου δανείου του Ελληνικού Δημοσίου στις 18/05/ 2010, με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (ΦΕΚ Β’ αρ. φύλλο 1407/6-9-2010), με την οποία δόθηκε από πάνω και προμήθεια στους Γερμανούς της KfW ύψους περίπου 20 εκατ. ευρώ για το πρώτο δάνειο που έδωσαν στη χώρα μας στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης! Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 30/12/10

Ανακοίνωση - Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

Αναδημοσίευση από Βοιωτικά

Πολύ σημαντικό άρθρο που το υπογράφει ο Μεγάλος Μανώλης Γλέζος και ο Ευάγγελος Μαχαίρας,μετά από την χθεσινή μας διαμαρτυρία

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τον Ιούνιο θα εκδικαστεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης η προσφυγή της Γερμανίας κατά της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ιταλίας, με την οποία απορρίφθηκε η ένσταση της Γερμανίας περί ετεροδικίας και κρίθηκε νόμιμη η κατάσχεση γερμανικού ακινήτου κειμένου στην πόλη της Φλωρεντίας για την πληρωμή μέρους του ποσού που επιδικάστηκε από τα ελληνικά δικαστήρια στους κατοίκους του Διστόμου. Η κατάσχεση αυτή, όπως είναι γνωστό, έγινε επειδή ο έλληνας Υπουργός της Δικαιοσύνης δεν επέτρεψε την εκτέλεση της απόφασης αυτής σε βάρος Γερμανικής περιουσίας που βρίσκεται στην Ελλάδα. Εκτός όμως από το έγκλημα αυτό που διέπραξε η Ελληνική Πολιτεία κατά του των θυμάτων του Διστόμου, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χώρας μας έκρινε: α) ότι η Γερμανία έχει το δικαίωμα της ετεροδικίας και β) ότι τα θύματα της γερμανικής κατοχής δεν έχουν δικαίωμα ατομικής αγωγής κατά του Γερμανικού Δημοσίου και η αποζημίωσή τους είναι θέμα διακρατικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες ουδέποτε έγιναν και ουδέποτε θα γίνουν αν δεν το επιβάλλει ο Ελληνικός Λαός.
Αν δεν είχε διαπράξει τα εγκλήματα αυτά η Ελληνική Κυβέρνηση και η Ελληνική Δικαιοσύνη, θα είχε το δικαίωμα η Χώρα μας, μέχρι τις 15/1/2011 να παρέμβει στο Δικαστήριο της Χάγης υπέρ της Ιταλίας και να ζητήσει την απόρριψη της γερμανικής προσφυγής, ώστε να πάρουν οι κάτοικοι του Διστόμου ένα μικρό μέρος της αποζημίωσης που τους επιδίκασαν τα ελληνικά δικαστήρια (τα δικαστικά έξοδα). Δυστυχώς, η παρέμβαση αυτή δεν θα γίνει. Πρώτον, διότι έχουν προηγηθεί τα αναφερόμενα στην προηγούμενη παράγραφο εγκλήματα της Ελληνικής Κυβέρνησης και δεύτερον, διότι και χωρίς αυτά η κυβέρνησή μας δεν θα τολμούσε να παρέμβει.
Για τους λόγους αυτούς παρεμβαίνει το Συμβούλιό μας με την παρούσα ανακοίνωση και α) καταγγέλλει για μια ακόμα φορά την εγκληματική συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων σε βάρος του Ελληνικού Λαού και υπέρ της Γερμανίας και β)καλεί το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να σταθεί στο ύψος του, να μην καμφθεί από τις γερμανικές και φιλογερμανικές πιέσεις και να απορρίψει την γερμανική προσφυγή κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου της Ιταλίας, με την οποία επικυρώθηκε η κατάσχεση γερμανικού ακινήτου κειμένου στη Φλωρεντία της Ιταλίας προς μερική -έστω και ελάχιστη- αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου.

Αθήνα, 6 Ιανουαρίου 2011

Ο Πρόεδρος                     Ο Γενικός Γραμματέας
Μανώλης Γλέζος             Ευάγγελος Μαχαίρας

Οι γερμανικές αποζημιώσεις και η φρίκη στο Δίστομο. Από την εφημερίδα ''Ελευθεροτυπία'' της 23 Ιουλίου 2010.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Οι γερμανικές αποζημιώσεις και η φρίκη στο Δίστομο

Του ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ*

Πήρα μαζί με την «Ελευθεροτυπία» το τεύχος των «Ιστορικών», με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις.

 
Διακόσιοι εξήντα νεκροί και πυρπόληση ολόκληρου του Διστόμου, στις 10 Ιουνίου 1944 από τους Γερμανούς  

Επειδή ασχολούμαι επί πολλά χρόνια με το θέμα αυτό ως γενικός γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, θεωρώ υποχρέωσή μου να συμβάλω στη διευκρίνιση δύο σοβαρών θεμάτων:
1) του θέματος των 155.000.000 μάρκων που μας κατέβαλε η Δυτική Γερμανία το 1960 και
2) της μεθόδευσης της ανατροπής της υπ' αριθ. 12/2000 απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (αποζημιώσεις κατοίκων του Διστόμου) από την τότε κυβέρνηση με τη βοήθεια του προέδρου του Αρείου Πάγου κ. Ματθία.
Ειδικότερα:
1Το ποσόν των 155.000.000 μάρκων δεν αποτελεί μέρος των αποζημιώσεων που μας οφείλει η Γερμανία εξαιτίας των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν σε βάρος του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής και κατοχής, αλλά μία ειδική αποζημίωση που υποχρεώθηκε η Δυτική Γερμανία να καταβάλει στα «θύματα της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, εξαιτίας της καταγωγής, της θρησκείας (Ισραηλιτών Τσιγγάνων), των πολιτικών αντιλήψεών τους (κομμουνιστών) ή των ειδικών συνθηκών διαβίωσής τους (ομοφυλοφίλων) και όσων άλλων οι ναζί θεωρούσαν ανθρώπους Β' κατηγορίας.
Το θέμα αυτό ανακινήθηκε από τους Ισραηλίτες που υπήρξαν όμηροι στα γερμανικά στρατόπεδα, αλλά δεν έφτασαν στα κρεματόρια, και μετά την απελευθέρωσή τους κατέφυγαν στις ΗΠΑ, οι οποίες υποστήριξαν με σθένος το αίτημά τους και υποχρέωσαν τη Δ. Γερμανία να τους καταβάλει την ειδική αυτή αποζημίωση το 1960, μολονότι η Συμμαχική Διάσκεψη του 1953 στο Λονδίνο είχε αναστείλει την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία μέχρι την υπογραφή της οριστικής συνθήκης ειρήνης (η οποία, ως γνωστόν, υπογράφηκε με μεγάλη καθυστέρηση στη Μόσχα το 1990, και μεταξύ των άλλων όρων της υπήρχε και μία νέα πενταετής παράταση της παραπάνω αναστολής, δηλ. μέχρι το τέλος του 1995).
Η καταβολή της ειδικής αυτής αποζημίωσης στα θύματα της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας που είχαν καταφύγει στις ΗΠΑ, κινητοποίησε τους Ισραηλίτες και τα άλλα θύματα των παραπάνω κατηγοριών που κατοικούσαν σε 18 χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα), οι οποίες πέτυχαν την υπογραφή συμφωνίας για την καταβολή 13.730.000.000 μάρκων, από τα οποία η τότε ελληνική κυβέρνηση «ελλείψει στοιχείων» περιορίστηκε να λάβει το ποσό των 155.000.000 μάρκων. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι οι Γερμανοί, επωφελούμενοι από τις φιλογερμανικές δηλώσεις κορυφαίων Ελλήνων πολιτικών (Π. Πιπινέλη, υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Κ. Τσαλδάρη, Κ. Τσάτσου, υπουργού Επικρατείας της κυβέρνησης Παπάγου και του ίδιου του Παπάγου), που αναφέρονται στις σελίδες 167, 172, 173 του πρόσφατου τεύχους των «Ιστορικών», προσπάθησαν να προσθέσουν στο κείμενο της σχετικής ελληνο-γερμανικής σύμβασης τον όρο ότι με το ποσό αυτό η Γερμανία κάλυψε το σύνολο των υποχρεώσεών της προς την Ελλάδα, αλλ' ευτυχώς ο πρεσβευτής μας Θωμάς Υψηλάντης, που υπέγραψε ως εκπρόσωπος της χώρας μας αυτή τη σύμβαση, κατόρθωσε να προσθέσει πριν από την υπογραφή του τη δήλωση ότι η Ελλάδα επιφυλάσσεται του δικαιώματός της να διεκδικήσει όλες τις άλλες αποζημιώσεις που δικαιούται.
Εξαιτίας της ενδοτικότητας των ελληνικών κυβερνήσεων (Τσαλδάρη, Παπάγου και Κων. Καραμανλή) ήταν αμφίβολη η υλοποίηση αυτής της συμφωνίας, είχε όμως μεσολαβήσει η σύλληψη του διαβόητου εγκληματία Max Merten που είχε στείλει τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης στα γερμανικά κρεματόρια (αφού προηγουμένως τους λήστεψε), αλλ' είχε το θράσος να έρθει στην Ελλάδα για να εξεταστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης ενός άλλου Γερμανού εγκληματία πολέμου (από τους ελάχιστους που είχαν συλληφθεί κατά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων και διεξαγόταν εναντίον του η σχετική ανάκριση). Ο τότε ανακριτής όμως Ανδρέας Τούσης τον αναγνώρισε και διέταξε τη σύλληψή του. Οπως ήταν επόμενο παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάστηκε σε 25 ετών πρόσκαιρα δεσμά. Οι Γερμανοί κατέβαλαν τεράστιες προσπάθειες να πείσουν την ελληνική κυβέρνηση για τη μεταγωγή του στις γερμανικές φυλακές, αλλά και για την παραπομπή όλων των εκκρεμών υποθέσεων κατά Γερμανών εγκληματιών στα γερμανικά δικαστήρια, τα οποία θα τους επέβαλλαν τις προβλεπόμενες από το διεθνές δίκαιο ποινές. Η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε το αίτημα αυτό κι έτσι οι Γερμανοί εγκληματίες τιμωρήθηκαν «δι' απελάσεως»! Εννοείται ότι όλοι αυτοί και ο Μέρτεν αφέθησαν ελεύθεροι από τα γερμανικά δικαστήρια.
Πάντως όμως είναι γεγονός ότι η σύλληψη και καταδίκη του Μέρτεν συνετέλεσε στην καταβολή των 155.000.000 μάρκων. Αλλιώς οι Γερμανοί θα μας όφειλαν και το ποσό αυτό μέχρι σήμερα, αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα κατέφευγε στο αρμόδιο Διεθνές Δικαστήριο για να υποχρεώσει τη Γερμανία στην καταβολή του.
2Στη σελ. 124 των «Ιστορικών» γίνεται μια σύντομη αναφορά στην υπόθεση του Διστόμου και σχολιάζεται το γεγονός ότι ο διοικητής του 7ου τεθωρακισμένου Συντάγματος της Αστυνομίας Fritz Lautenbach ουδέποτε τιμωρήθηκε.
Αλλά χειρότερη από το ποινικό μέρος της υπόθεσης αυτής υπήρξε η διαδικασία ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων για την αποζημίωση των κατοίκων του Διστόμου εξαιτίας των διαπραχθέντων σε βάρος τους φρικτών εγκλημάτων (260 νεκροί και πυρπόληση ολόκληρου του χωριού τους), για την οποία πρέπει να γίνει ειδική μνεία. Μετά τη λήξη της 55χρονης αναστολής που είχε χορηγηθεί στη Γερμανία από τους συμμάχους μας και με δεδομένη την αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων, τα θύματα της γερμανικής κατοχής άρχισαν από την 1/1/1996 να καταθέτουν στα ελληνικά δικαστήρια αγωγές κατά του γερμανικού Δημοσίου, το οποίο τις απέκρουσε με την ένσταση της ετεροδικίας.
Τα περισσότερα ελληνικά δικαστήρια απέρριψαν την ένσταση αυτή. Μεταξύ αυτών και το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς, που δίκασε την ομαδική αγωγή των κατοίκων του Διστόμου και τη δέχτηκε μόνον ως προς το αίτημα της ψυχικής οδύνης (ενώ το αίτημα για τις υλικές ζημιές κρίθηκε ως αόριστο). Ομοια υπήρξε και η απόφαση του Εφετείου Αθηνών, στο οποίο προσέφυγε το γερμανικό Δημόσιο, και η υπόθεση ύστερα από αίτηση αναίρεσης έφτασε στον Αρειο Πάγο και μάλιστα στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου μας (εξαιτίας της σοβαρότητας της υπόθεσης), η οποία με την υπ' αριθ. 12/2000 απόφασή της απέρριψε την ένσταση της ετεροδικίας και επικύρωσε κατά τα λοιπά την απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Η απόφαση αυτή ελήφθη με ψήφους 16 υπέρ και 4 κατά. Μεταξύ των τεσσάρων της μειοψηφίας ήταν και ο πρόεδρος του Α.Π., Ματθίας.
Η ελληνική κυβέρνηση που είχε στηρίξει τις ελπίδες της για την αναίρεση της απόφασης του Εφετείου Αθηνών και την απόρριψη της αγωγής στον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, ανησύχησε πολύ για την εξέλιξη των σχέσεών της με τη γερμανική κυβέρνηση και μεθόδευσε την ανατροπή της ιστορικής απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου ως εξής:
Παρέτεινε τη θητεία του Ματθία επί ένα χρόνο (ενώ έπρεπε να προβεί στην εκλογή νέου προέδρου, όπως ορίζει το Σύνταγμα). Μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα υπολογίστηκε ότι θα ήταν δυνατή η διεκπεραίωση των απαραίτητων για την ανατροπή της απόφασης της Ολομέλειας ενεργειών και ειδικότερα:
-Ο προσδιορισμός της εκδίκασης μιας όμοιας υπόθεσης (κατοίκου του Λιδωρικίου) στο Α' τμήμα του Αρείου Πάγου.
-Η απόφαση του τμήματος αυτού ήταν αντίθετη προς εκείνη της Ολομέλειας, κατά παράβαση του άρθρου 850 παρ. 5 της Πολιτικής Δικονομίας, που επιβάλλει σε όλα τα δικαστήρια να συμμορφώνονται προς τις αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (και κατά μείζονα λόγο τα τμήματα του Αρείου Πάγου) για τα επιλυθέντα από αυτόν νομικά ζητήματα.
-Για την επιτυχία του σκοπού αυτού προήδρευσε στη συνεδρίαση του Α' τμήματος ο κ. Ματθίας, ενώ σύμφωνα με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ο δικαστής που έχει εκφράσει τη γνώμη του επί του νομικού θέματος μιας υπόθεσης δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής σε δικαστήριο που δικάζει υπόθεση στην οποία κρίνεται το ίδιο νομικό ζήτημα (πρώτη παρανομία).
Η συμμετοχή του υπήρξε αποφασιστική, γιατί κατόρθωσε ν' ανατρέψει την εισήγηση του αρεοπαγίτη Λινού, που ήταν σύμφωνη με την απόφαση της Ολομέλειας. Ετσι το Α' τμήμα δέχτηκε ότι για το θέμα της ετεροδικίας και για άλλα νομικά θέματα υπάρχουν αντίθετες απόψεις στα ελληνικά δικαστήρια και παρέπεμψε την υπόθεση στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (δεύτερη παρανομία).
Το δικαστήριο αυτό δέχτηκε ότι ήταν αρμόδιο να δικάσει την υπόθεση, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 100 του Συντάγματος του 1974 ιδρύθηκε για να δικάζει όταν υπάρχει διάσταση μεταξύ των αποφάσεων των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας (Αρείου Πάγου, Συμβουλίου της Επικρατείας και Ελεγκτικού Συνεδρίου) και όχι μεταξύ των αποφάσεων της Ολομέλειας και ενός τμήματος ανωτάτου δικαστηρίου (τρίτη παρανομία).
Το ΑΕΔ δεν αρκέστηκε στο να δεχτεί την ένσταση της ετεροδικίας, αλλά προχώρησε ακόμα παραπέρα. Δέχτηκε ότι τα θύματα της γερμανικής κατοχής δεν έχουν ατομικό δικαίωμα αγωγής, αλλά οι αποζημιώσεις τους είναι θέμα διακρατικών διαπραγματεύσεων (οι οποίες ουδέποτε έγιναν και ούτε θα γίνουν). Για τον λόγο αυτόν ιδρύσαμε το 1996 το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, με πρόεδρο τον Μανώλη Γλέζο, αντιπρόεδρο τον Γ-Α. Μαγκάκη, γενικό γραμματέα εμένα και μέλη του Δ.Σ. τους προέδρους όλων των Αντιστασιακών Οργανώσεων και πιέζουμε συνεχώς τις ελληνικές κυβερνήσεις, δυστυχώς όμως χωρίς κανένα μέχρι σήμερα αποτέλεσμα.
Εχω τη γνώμη ότι για τα παραπάνω θέματα έπρεπε να γίνει ιδιαίτερη μνεία στα «Ιστορικά», αλλά δεν γνωρίζω αν και πώς είναι δυνατή η τακτοποίηση, και επαφίεμαι στη δική σας απόφαση.

* Γ.Γ. του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα