Διάλεξη στο Εντευκτήριο του Περιοδικού ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ στην Παραλία Διστόμου

Το Θεατρικό Εργαστήρι Διστόμου ΘΕΑΤΡΟΦΡΕΝΕΙΑ στην Παρουσίαση - Εργασία της Νομικής Σχολής Αθηνών ''ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ''. Καλεσμένη και η σπουδαία λογοτέχνιδα, Άλκη Ζέη.

Το Θεατρικό Εργαστήρι Διστόμου ΘΕΑΤΡΟΦΡΕΝΕΙΑ στην Παρουσίαση - Εργασία της Νομικής Σχολής Αθηνών ''ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ''. 

Καλεσμένη και η σπουδαία λογοτέχνιδα, Άλκη Ζέη.

Η ομάδα του Θεατρικού Εργαστηρίου Διστόμου, δηλώνει χαρακτηριστικά:

Διάλεξη στο Εντευκτήριο του Περιοδικού ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ

Διάλεξη στην Παραλία Διστόμου στο Εντευκτήριο του περιοδικού ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ

Ο συμπατριώτης μας Αργύρης Σφουντούρης σε ομιλία της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

 Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών

Γερανίου   41 Αθήνα  2ος όροφος (*)

ΤΡΙΤΗ, 17/5/2016  7.00 Μ.Μ. 

ΘΕΜΑ: "ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ"

ΟΜΙΛΗΤΗΣ: Αργύρης Σφουντούρης – Αστροφυσικός, μαθηματικός

(*) Μετά την Ομόνοια, στην οδό αγίου Κωνσταντίνου, το δεύτερο στενό αριστερά είναι 

     η  οδός Γερανίου, στον αριθμό 41 ειναι η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών στον 2ο  όροφο.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΑΣΟΣ ΛΕΡΤΑΣ

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ομιλία της Ιωάννας Τσιβάκου με θέμα ''Ο Έλληνας και οι ηγέτες του'', στο Εντευκτήριο του περιοδικού ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ στην Παραλία Διστόμου.

Αργύρης Σφουντούρης: Πενθώ για τη Γερμανία, πενθώ για τους θύτες

Πηγή/Αναδημοσίευση: Στο Κόκκινο

Ο Αργύρης Σφουντούρης, επιζών της σφαγής στο Δίστομο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, μιλάει στο Κόκκινο Ρόδου και την Πόλυ Χατζημάρκου. Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου θα βρεθεί στη Ρόδο, ως ομιλητής στην ημερίδα 'Το πολύπτυχο της ιστορικής εκπαίδευσης' με θέμα «Πενθώ για τους θύτες: ιστορικό τραύμα, μνήμη, μεταμέλεια, συμφιλίωση με το παρελθόν».

Συνέντευξη στην Πόλυ Χατζημάρκου, Στο Κόκκινο Ρόδου

«Το θέμα των αποζημιώσεων είναι πάρα πολύ κρίσιμο, και θα χρειαστεί μακρύς χρόνος ακόμα και μεγάλος αγώνας ώσπου να επιτευχθεί μία σταθερή και μακροπρόθεσμη διεθνής συμπαράσταση. Είναι πιο δύσκολο να κοινοποιηθεί στον “απλό λαό” και να γίνει αποδεκτό απ' ό,τι είναι το θέμα της οικολογίας, γιατί δεν έχει σχέση μόνο με την οικονομία, δηλαδή με την απληστία των ανθρώπων, των επιχειρήσεων, των κρατών, αλλά είναι πολύ έντονα και στενά συνδεδεμένο με το θέμα της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ. H έλλειψη αυστηρών κανόνων για αποζημιώσεις στο διεθνές δίκαιο και στις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών είναι το μεγαλύτερο κίνητρο για τη συνέχιση πολέμων».

Η πυγμαχία πάει...Σχολείο: Διάλεξη Πρωταθλητή Πυγμαχίας στην Παραλία Διστόμου

Εκδήλωση για τον αθλητισμό ως μέσο της παιδαγωγικής διαδικασίας μέσα από την εμπειρία του διακεκριμένου διεθνώς Έλληνα πυγμάχου Χρήστου Τριάντη, έξι (6) φορές Πρωταθλητή Ελλάδας και μέλος των Εθνικών Ομάδων Πυγμαχίας για 10 χρόνια (1989 - 1998), θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 20 Οκτωβρίου στα Άσπρα Σπίτια Παραλίας Διστόμου.

Την εκδήλωση διοργανώνει η ''Αθλητική Ψυχαγωγική Λέσχη Μεδεών'' στον κινηματογράφο ''Φίλιππος'' των Άσπρων Σπιτιών Διστόμου στις 11 το πρωί και έχουν κληθεί να την παρακολουθήσουν οι μαθητές καθώς και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές των Σχολείων της περιοχής .Θέμα της εισήγησης του κ. Τριάντη, που είναι και καθηγητής στην ειδικότητα Πυγμαχίας στην Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού Αθηνών (Σ.Ε.Φ.Α.Α.). ειναι : "Η πυγμαχία ως άθλημα και παιδαγωγικό μέσο".

Αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το θέμα της εισήγησης του Πρωταθλητή Πυγμαχίας με δεδομένη την μεγάλη εμπειρία του όχι μόνο ως αθλητή και προπονητή ( και των Εθνικών Ομάδων) αλλά και αυτή ως εκπαιδευτικού στην Μέση εκπαίδευση και ''ανιχνευτή'' ταλέντων σε σχολεία.

Διάλεξη με θέμα ''Τα μάρμαρα του Παρθενώνα - Ιστορία μιάς κλοπής, στο Εντευκτήριο του περιοδικού ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ

«Η σημασία του μύθου στην εποχή της κρίσης» - Από τον Στέφανο Ροζάνη. Στο Βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΈΚΦΡΑΣΗ στην Λιβαδειά

Μια περιήγηση στο σημαντικό αυτό φιλοσοφικό ρεύμα από τις απαρχές έως την επιρροή του στη σύγχρονη αντίληψη της ζωής. 

Μετά το θάνατο του Χριστού, αναπτύχθηκε ένα ισχυρότατο φιλοσοφικό ρεύμα. Το ρεύμα αυτό έμεινε στην ιστορία της φιλοσοφίας

με το όνομα Γνωστικισμός, από την Ελληνική λέξη ΓΝΩΣΙΣ. Εδώ, σε αυτό το ρεύμα, δεν θα δούμε να εμφανίζονται πρόσωπα

όπως του Χριστού ή των Αποστόλων, ούτε καν του Παύλου. Δεν θα δούμε να εμφανίζεται μια τριαδική ουσία του Θεού,

πολύ περισσότερο ομοούσια. Ο Γνωστικισμός αγνοεί την ύπαρξη του Χριστού ως θεού, κι όμως είναι το πρώτο και το σημαντικότερο οικοδόμημα,

πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλοι οι πατέρες της Εκκλησίας, άλλοτε εξορκίζοντάς το και άλλοτε τολμώντας, που και που,

να αναγνωρίσουν τον Μυστικισμό, τουλάχιστον σε μερικά θεμελιώδη στοιχεία του.

ΡΟΥΜΕΛΗ: Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ

                                                                                               

 Του Γιάννη Χούτα*

Γίνεται σ’ όλους αισθητό ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή. Η δική μας γενιά παραδίδει στην επόμενη μια χρεοκοπημένη χώρα. Αντί για εθνική ανεξαρτησία και απεξάρτηση πήγαμε στην επιτήρηση. Η νέα γενιά θάναι η μοναδική γενιά στην ιστορία που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.

    Τρελαίνομαι, όταν συνειδητοποιώ πως είμαι πολίτης της πιο διεφθαρμένης χώρας στον κόσμο και δεν ξέρω τι να κάνω, πως ν’ αντιδράσω. Αφού την διαφθορά αναλαμβάνουν να την καταπολεμήσουν οι πιο διεφθαρμένες οντότητες-τα αδηφάγα μιζοκόμματα, πούναι πνιγμένα στις μίζες.  Έφαγαν ακόμα και τις κρατικές επιχορηγήσεις της επόμενης 7ετίας. Επόμενο είναι η διαφθορά να επανατροφοδοτείται, να επιτείνεται, η κρίση να μετατρέπεται σε εθνική τραγωδία.

    Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, πρέπει να ζητήσουμε ν’ αποστρατευθεί όλη αυτή η πολιτική κάστα της μεταπολίτευσης. Να παραιτηθούν οικιοθελώς, αν τους έχει μείνει λίγο φιλότιμο, όπως τα παράτησε η χούντα μετά την τραγωδία της Κύπρου. Όχι να παραδίδει ο ένας στον άλλον ή να συνεχίζουν και οι δυο μαζί με οικουμενικές.

    Τώρα που όλοι μας επαναπροσδιοριζόμαστε πιστεύω ότι η γνώση που σωρεύτηκε στα μυαλά μας απ’ όλη αυτή την περίοδο θα γίνει δύναμη για να φτιαχτεί κάτι αξιοπρεπές. Και αναρωτιόμαστε. Εμείς σαν Ομοσπονδία Βαλτινών, σαν Σύλλογοι τι κάνουμε; Ποιος είναι ο ρόλος μας στη νέα εποχή;

Διάλεξη του καθηγητή φιλοσοφίας Στ. Ροζάνη με θέμα "Από τη μυθική σκέψη στη σύγχρονη αντίληψη της ζωής" την Κυριακή στις 8.00 μ.μ , στην ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ στην Λιβαδειά

Το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

σας προσκαλεί σε εκδήλωση με θέμα:

«Από τη μυθική σκέψη στη σύγχρονη αντίληψη της ζωής»

Μια διάλεξη του καθηγητή φιλοσοφίας

ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΡΟΖΑΝΗ

την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011 στις 8.00 μ.μ.

Ο μύθος δεν είναι ένα γεγονός που απλώς κάποτε συνέβη. Η μυθοποιητική μορφοποιούσα αρχή εξακολουθεί να συμβαίνει διαρκώς. Είναι στην ουσία ένας οδηγός που μας λέει τι πρέπει να κάνουμε για να γίνει η ζωή μας πλήρης. Η σημερινή αποξένωσή μας από αυτήν την μορφοποιούσα αρχή κάνει επιτακτική την επιστροφή μας στο άκουσμα του μύθου και στο έργο του μύθου μέσα στην σημερινή μας αλλοτρίωση.

Μια εκδήλωση με αναφορές στα βιβλία:

Μύθος και σκέψη στην αρχαία Ελλάδα : Jean - Pierre Vernant

Μύθος και νόημα : Claude Lévi - Strauss

Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα: Τζόζεφ Κάμπελ

Η Διαλεκτική στην Δίκη του Χριστού

         

  Η Διαλεκτική στην Δίκη  του Χριστού

από πολ- μηχ Θεόδωρο Κ. Παπαϊωάννου

Οι διάλογοι στη δίκη του Χριστού δεν είναι μόνο ιστόρηση του θείου πάθους, αλλά και μια αυθεντική περίληψη της ποιότη­τας του ανθρώπινου βίου.  Ένα  αντιπροσωπευτικό απάνθισμα συμπεριφοράς και χαρακτήρων στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα.  Μια εναλλαγή «Ωσαννά» και «Σταύρωσον», ενταφιασμού της Ανάστασης, Γολγοθά και θριάμβου.  Δεν θα ασχοληθώ με τη θεολογία, αλλά με την πολιτική διαλεκτική του , τη τέχνη και τη ευστροφία   στις   απαντήσεις     στα ερωτήματα - τριβόλους και παγίδες - των εγκαθέτων και των διωκτών του .   Όλοι καταλαβαίνουμε  , ότι με τα τιθέμενα ερωτή­ματα ήθελαν να τον εκθέσουν ή στο ρωμαϊκό imperium , ή  στη θεοκρατία του μωσαϊκού νόμου.  Οι απαντήσεις του  είναι ακόμη διδάγματα ακρίβειας, εντιμότητας,  ετοιμότητας  και   πολιτικής   σωφροσύ­νης.  Έχει λεχθεί ότι ‘’πολλές φορές όταν δυο άνθρωποι αλλάζουν σφαίρες, ο ένας μπορεί να πέσει νεκρός.   Όταν δυο άνθρωποι αλλάζουν λόγους, μπορεί να μείνει αθάνατος ‘’. Η ρήση υπογραμμίζει τη σημασία της πολιτικής διαλεκτικής.  Από τον διάλογο τον Χριστού με τους αντιπάλους του  προέκυψαν, όχι μόνο μεγάλες αλήθειες αλλά και μορφές παρουσίασης του λόγου ακόμη και σήμερα πρότυπες.   Άλλοτε η απάντηση ήταν η σιωπή, όταν η εξήγηση θα απέβαινε ματαιοπονία, άλλοτε απέβαινε σε έντεχνη παγίδευση των ερωτώντων, όταν επρόκειτο για υποβολιμαία απορία, άλλοτε ήταν επιεικής, άλλοτε δριμεία, άλλοτε τέτοια ώστε ο δέκτης να διακινδυνεύει ο ίδιος την ερμηνεία της.  Οι απαντήσεις αποτελούσαν απόδειξη της πλήρους κατανόησης του ερωτήματος και των σκοπών του Είναι χαρακτηριστικές οι απαντήσεις στα ερωτήματα που απέβλεπαν στο να τον φέρουν σε αντιδικία με τη ρωμαϊκή κατοχή.  Κλασικό είναι, το ερώτημα των Φαρισαίων:   -Είπε  ημίν τι σοι δοκεί ;  Έξεστιν δούναι Κήνσον Καίσαρι ει ου;  Ο Χριστός, που κατάλαβε την πονηρία, τους ζητεί να του επιδείξουν το νόμισμα του Κήνσου, τους ρωτά τίνος την εικόνα φέρει το νόμισμα αυτό, του απαντούν ότι παριστάνει τον Καίσαρα και τότε δίνει την απάντηση:  «Απόδοτε  ουν τα Καίσαρος  Καίσαρι και τα τον θεού τω Θεώ».   Και η αποστομωτική αυτή απάντηση, που χρησι­μοποιείται σήμερα σε πολλές περιπτώσεις, πραγμα­τοποίησε την τομή ανάμεσα στην εγκόσμια και την υπερκόσμια εξουσία, ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος  (Ματθ. κδ' 17 - 22).  Ρωτιέται από τον αρχιερέα: «Εξορκίζω σε κατά του θεού τον ζώντος, ίνα ημίν είπης ει συ ει ο Χριστός, ο υιός του θεού.»   Δίνεται μια απάντηση της οποίας το νόημα θα αποκαθίστατο ανάλογα με την ερμηνεία του δέκτη ώστε να αποφευχθεί προς το παρόν η άμεση προσφορά της επιδιωκόμενης ομολογίας.   «Συ είπας» (Ματθ. κστ' 63-64).  Την ίδια απάντηση, περισσότερο διπλωματική, δίνει στον Πιλάτο: «Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων;’»  «Αφ "εαυτού συ τούτο λέγεις ή άλλοι σοι είπον περί εμού;» απαντά ο «κατηγορούμενος».  «Το έθνος το σον και οι αρχιερείς παρέδωκάν σε εμοί. Τι εποίησας ; Η βασιλεία η εμή ούχ εστίν εκ του κόσμου τούτου .» (Ιωάν. ιη' 35 - 37). Η απάντηση τερματίζει το πρόσχημα της πολιτι­κής δίωξης.  Πιο   οργανωμένη και εφευρετικότερη ήταν η προσπάθεια παγίδευσης του Χριστού με τον μωσαϊκό νόμο. Φαρισαίοι, Σαδδουκκαίοι, Γραμ­ματείς, Αρχιερείς, «ολέθριος σπείρα θεοστυγών, πονηρευομένων, θεοκτόνων  συναγωγή», τον παρα­φυλάνε σε κάθε βήμα.  Πρώτο στάδιο.  Επιδίωξη να τον εξαναγκάσουν σε ομολογία της πηγής της εξουσίας του. Στο ερώτημα με ποια εξουσία κάνεις όσα κάνεις, τους απαντά ότι ευχαρίστως θα σας δώσω την απάντηση, αν κι εσείς μου απαντήσετε, αν το βάπτισμα του Ιωάννου έγινε από εντολή του θεού ή από εντολή των ανθρώπων.   Το αντερώτημα τους έφερε σε δύσκολη θέση.   Αν έλεγαν από τον θεό, θα τους ερωτούσε:  Γιατί δεν τον  πιστεύσατε ;  Αν έλεγαν από εντολή των ανθρώπων, θα τους αποδοκίμαζε ο λαός, γιατί ο λαός τιμούσε τον Ιωάννη ως προφήτη.  Απάντησαν:  «Ουκ οίδαμεν». Οπότε, τους αποκρίνεται: «..Ουδέ εγώ λέγω υμίν εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ» (Ματθ. κα' 23 - 27).  Σε άλλη περίπτωση οι Σαδδουκκαίοι επιδιώκουν να τον φέρουν σε δύσκολη θέση, θέτοντας το ερώτημα σε ποιόν   θ' ανήκει κατά την ανάσταση μια γυναίκα, που σύμφωνα με τον μωσαϊκό νόμο την παντρεύονται διαδοχικά επτά αδέλφια για να  κάνει παιδί (Σοροράτουμ). Η απάντηση: «Εν τη  αναστάσει ούτε  γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ΄ ως άγγελοι θεού εν ουρανώ εισίν» (Ματθ. κα' 23 - 31).   Σε μια συναγωγή των Φαρισαίων προκαλεί ο ίδιος ο Χριστός. -Πείτε μου τους λέγει, τίνος γιός είναι ο Χριστός;  Του Δαυίδ, του απαντούν.  -Αν όμως ο Δαυίδ τον αποκαλεί Κύριον (είπεν ο Κύριος τω  Κυρίω) πώς μπορεί να είναι γιος του;  Με άλλα λόγια,  ο Χριστός δεν  είναι  μόνο γιος του Δαυίδ αλλά και γιος του Θεού, για αυτό τον αποκαλεί ο Δαυίδ «Κύριο» (Ματθ. κα' 41 - 46). Κατά τη χριστιανική δι­δασκαλία, διαζύγιο δεν επετρέπετο παρά μόνο για λόγους μοιχείας. Ενώ ο μω­σαϊκός νόμος επέτρεπε την απόλυση της συζύγου με το « βιβλίον αποστασίου» για οποιονδήποτε λόγο (Ρεπούντιουμ).  Οι Φαρισαίοι θέ­λουν να τον πιάσουν αντιφάσκοντα και τους αποστομώνει: - Μωυσής προς την σκληροκαρδίαν υμών επέτρεπε υμίν απολύσαι τη γυναίκα υμών απαρχής δε ου γέγονεν ούτω (Ματθ. ιθ' 3-8). Είναι γνωστή η εβραϊκή¹ απαγόρευση της  εργα­σίας κατά τα Σάββατα. Του τίθεται δημόσια το ερώτημα, όταν εθεράπευσε το παράλυτο χέρι κάποιου άρρωστου: Έξεοτιν τοις Σάββασιν θεραπεύειν; Και τους αντείπε: Τις έστε εξ υμών, ως έξει πρόβατον εν και εάν εμπέση τούτο τοις Σάββασιν εις βόθυνον, ουχί κρατήσει αυτώ και εγερεί; (Ματθ. ιβ' 10 - 11). Οι περιπτώσεις είναι άφθονες.  Μνημονεύω μία ακόμη, γιατί η απάντηση έχει γίνει σήμερα σύνθη­μα: Τα παιδιά φώναζαν υπέρ του Χριστού:   -Ωσαννά τω υιώ Δαυίδ.  Οπότε ξεσηκώνονται οι αρχιερείς και οι γραμμα­τείς και του εφιστούν την προσοχή στις κραυγές αυτές.  Και εκείνος αμέσως τους κατηγορεί για άγνοια των γραφών:  -Ουδέποτε ανεγνώσατε ότι εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσο αίνων (Ματθ. κα' 1 -17).  Το πιο κρίσιμο όμως ερώτημα είναι το δραματικό ερώτημα του Πιλάτου στο οποίον επακολούθησε σιγή από εκείνον που «ελήλυθεν ίνα μαρτυρήση τη αλήθεια»:-Τι εστίν αλήθεια;

Πιστεύω ότι η σιωπή απέβλεπε ουσιαστικά στο να υπογραμμίσει στην ανθρώπινη λογική τη δυσχέρεια του προσδιορισμού της έννοιας και των στοιχείων της αλήθειας, υλικής ή τυπικής. Απάντηση για την αλήθεια σε μια στιγμή σαν εκείνη θα ήταν δείγμα επιπολαιότητας και προχειρολογίας οπουδήποτε κι αν είναι το ψεύδος και η αλήθεια, είτε «εν τοις πράγμασιν είτε εν διάνοια», όπως θέλει ο Αριστοτέλης.  Και το πρόβλημα γίνεται δυσκολότερο όταν αναζητείται η αλήθεια στην πολιτική, όπου κυριαρχούν τα προσωπικά βιώματα, τα συμφέροντα, τα πάθη, οι μισαλλοδο­ξίες, ο μανιχαϊσμός, η ιδεοληψία, ο φανατισμός, η σύγχυση μεταξύ ιδεολογίας και πραγματικότητας όπου πολλές φορές ο αρχηγός και το κόμμα μονοπωλούν τη γνώση και την αλήθεια και θεσπί­ζουν ένα νέο σύστημα αξιών, που καμιά φορά κυρώνεται με την αστυνόμευση της σκέψης, με το «υπουργείο της αλήθειας» και το σύνθημα «η άγνοια και η δύναμη» του «1984» του Τζώρζ 'Οργουελ.   Γι' αυτό και στην πολιτική η κρίση για την αλήθεια ανατίθεται αποκλειστικά στην πλειο­ψηφία.  Στο απόκρυφο ευαγγέλιο του Νικόδημου ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μνημονεύει την ακόλουθη απάντηση στο κρίσιμο πιο πάνω ερώτημα του Πιλάτου:   Η αλήθεια εστίν εκ των ουρανών.  Εν δε τη γη ουκ εστίν αλήθεια; ξαναρωτά ο Πιλάτος.  Εγώ ειμί η αλήθεια.  Οψάς οι την αλήθειαν λέγοντες πώς κρίνονται υπό των εχόντων την εξουσίαν επί της γης.   Ανεξάρτητα από την ακρίβεια της συνέχειας στον πιο πάνω διάλογο, η προσθήκη αποδίδει το νόημα του Χριστού, εξαίρει δηλαδή τη θεολογική αλήθεια, την αλήθεια «εξ αποκαλύψεως»

  

Ο Μορφωτικός Σύλλογος Λιβαδειάς σας προσκαλεί στη διάλεξη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Διεθνές Συνέδριο: "Μίκης Θεοδωράκης: Ο άνθρωπος, ο δημιουργός,ο μουσικός, ο πολιτικός, ο Κρητικός και ο Οικουμενικός»

Από την ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

''Επειτα από 2ο και πλέον χρόνια μελέτης του έργου και της ζωής του Θεοδωράκη, δεν έχω διαβάσει καλύτερη τοποθέτηση και "απάντηση" για τον Μίκη Θεοδωράκη. '' 

Χανιά Κρήτης, 29-30-31 Ιουλίου 2005


ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Γιώργος Βότσης, δημοσιογράφος

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΤΣΗΣ

Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

«Ο μόνος εχθρός του λαού είναι η εξουσία,
εν τέλει κάθε εξουσία- κι αλίμονο
αν έχουμε μόνο μία εξουσία»

Μίκης Θεοδωράκης, «'Αξιος Εστί» (β' τόμος)


Όλοι μας, είμαι σίγουρος, έχουμε ακούσει, σε κάποιες από τις παραλλαγές της, την φράση : «Μεγάλος δημιουργός ο Μίκης Θεοδωράκης, ο μέγιστος. Αλλά όταν ανακατεύεται με την πολιτική, τα κάνει θάλασσα. Πραγματικός ανεμόμυλος».
Εκ του πονηρού, λέω, το πρώτο σκέλος για να ηχεί πειστικότερα το δεύτερο: Ότι ο Μίκης είναι o κορυφαίος δημιουργός μας στη μουσική δεν χρειάζεται του καθενός μας την επιβεβαίωση.
Η πρόσφατη ύψιστη τιμητική διάκριση της Ουνέσκο επικύρωσε απλώς μία παγκόσμια αναγνώριση, μιαν οικουμενική καταξίωση.
Με τον «Καημό» του Μίκη, ύμνος στην ελευθερία για την Σκανδιναβία, συνοδεύεται στην τελευταία κατοικία του ο Ούλαφ Πάλμε. Σε ελεγεία ωδή μετατρέπει ο Μίκης το νεκρώσιμο θρήνο εκατομμυρίων για τον Νάσερ. Ο Αραφάτ και ο Ράμπιν παραλαμβάνουν το Νόμπελ για την Ειρήνη με υπόκρουση τα «Μαουτχάουζεν» και τον ύμνο των Παλαιστινίων - του Μίκη.
Συγκλονίζεται, απ' άκρη σ' άκρη, η Λατινική Αμερική με το «Κάντο Χενεράλε» του Μίκη, σε ποίηση Πάμπλο Νερούδα. Με τον «Αντώνη» του Μίκη μπαίνουν στην Καμπούλ οι Αφγανοί αντάρτες. Κραυγή αντίστασης το ίδιο τραγούδι στην Τεχεράνη, την Κωνσταντινούπολη και το Καράκας. Επαναστατικός θούριος για τους Τουπαμάρος. Με το «Ζορμπά» του ξεφαντώνουν σ' όλο τον κόσμο. Η θεία λειτουργία στο Λούντς της Σουηδίας τελείται επί δύο χρόνια με την «Κατάσταση Πολιορκίας» του Μίκη, σε συγκλονιστικούς στοίχους της Μαρίνας, της αλησμόνητης Ρένας Χατζηδάκη. Τραγούδια της ελπίδας για τους αδύναμους, τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους, τραγούδια της αντίστασης σε κάθε τυραννία, όπου Γης, σαλπίσματα εξέγερσης είναι τα τραγούδια του Μίκη.
Κάτι είχαν μάθει για τον Κάλβο από το σχολείο, αλλού την ποίηση του Σεφέρη και του Ελύτη, του Βάρναλη, του Ρίτσου και του Σικελιανού, οι πλείστοι των Ελλήνων την πρωτάκουσαν μελοποιημένη από τον Μίκη, απ' αυτόν πρωτόμαθαν ότι ο Μανώλης Αναγωστάκης και ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Μιχ. Κατσαρός και ο Μάνος Ελευθερίου είναι ποιητές.
Βάλσαμο για τ' αδέλφια μας στην Κύπρο, αυτό το «χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο», οι συναυλίες του Μίκη στη Μεγαλόνησο και σ' ολόκληρη της Ευρώπη, επί τρία χρόνια μετά την εθνική τραγωδία του ‘74.
Και τη δική μου τη γενιά, τη «γενιά της φάπας», που δεν αξιώθηκε να ζήσει την έξαρση και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, αλλά γεύθηκε πικρά όλο το κατατρεγμό της ήττας, τη στήλωσε στα πόδια της πρωτίστως ο Μίκης Θεοδωράκης - και όχι μόνο με τα τραγούδια του.
Όσοι, κυρίως από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, μέμφονται τον Μίκη σαν «πολιτικά ανεμόμυλο», του καταλογίζουν ότι αφέθηκε επιπολαίως να τον χρησιμοποιήσουν ο Κων/νος Καραμανλής, στον τελευταίο χρόνο της δικτατορίας και στην μεταπολίτευση, ο Αν. Παπανδρέου, το 1988, για άνοιγμα φιλίας με την Τουρκία και ο Κων/νος Μητσοτάκης, στην περιβόητη «κάθαρση».
Παρά τις όποιες ενστάσεις και διαφωνίες μου τότε, θεωρώ τώρα ότι ο Μίκης δικαιώθηκε ιστορικά και στις τρεις κρίσιμες επιλογές του:
Πρώτος και μόνος από τον αντιστασιακό χώρο, ο Μίκης, του Γενάρη του 1973 υποστήριξε ανοιχτά τη «λύση Καραμανλή», ως μοναδική εναλλακτική λύση. Πρώτη και κύρια επιλογή του ήταν, βέβαια, η συνένωση όλων των αντιστασιακών δυνάμεων υπό το Εθνικό Αντιστασιακό Συμβούλιο, με την ελπίδα ότι μία παλλαϊκή αντίσταση θα γκρέμιζε τη χούντα. Το ΕΑΣ δεν συγκροτήθηκε ποτέ - το σαμποτάρισε ο Αν. Παπανδρέου. Κύρια ενασχόληση της παραδοσιακής Αριστεράς ήταν τότε η πολυδιάσπαση και ο εμφύλιος σπαραγμός της. Παλλαϊκή αντίσταση δεν εκδηλώθηκε ποτέ, νέο ΕΑΜ δεν υπήρξε - όσο κι αν αργότερα, στις επετείους του Πολυτεχνείου, οι μυριάδες πλημμυρίζαν τις λεωφόρους. Μέσα σε κλίμα σύγχυσης και αβεβαιότητας, σε εξαιρετικά έκρυθμες περιστάσεις και με χουντικό στρατηγό αρχηγό ακόμη του κράτους, ο Κων/νος Καραμανλής αποδείχθηκε ιστορικά ο καταλληλότερος για μία ομαλή μεταπολίτευση. Και, ασφαλώς, ο συνετός θεμελιωτής της μεταχουντικής δημοκρατίας μας -με τις καίριες επιλογές του : Οι δικτάτορες μέσα στη φυλακή, εφ όρου ζωής. Ο βασιλιάς έξω, μία για πάντα. Νόμιμο το ΚΚΕ. Και, πάνω απ' όλα, η Ελλάδα στην Ευρώπη, στη τότε ΕΟΚ - ένα προσωπικό του και μόνο επίτευγμα.
Το 1986 ο Μίκης, κόντρα στην πολιτική της έντασης, με τις ολέθριες συνέπειες, συγκροτεί την Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας με προσωπικότητες από τις δύο χώρες. Πολλά τότε τα αναθέματα, κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, θερμόαιμα στελέχη του οποίου έγραφαν να δωθεί ο Μίκης για εκτέλεση στο Γουδή. Αλλά αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Οζάλ στο Νταβός, ο Αν. Παπανδρέου καλεί πανηγυρικά την Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας στο Καστρί και στέλνει τον Μίκη προπομπό του στην 'Αγκυρα. Δέκα χρόνια αργότερα κι ως σήμερα, πολλοί στην πολιτική ηγεσία διεκδικούν την πατρότητα της πολιτικής για προσέγγιση με τη Τουρκία.
· Το 1989 το σκάνδαλο Κοσκωτά συνταράσσει (και) τον Μίκη, τον γαλουχημένο με το ήθος του αγωνιστή της Αριστεράς. Εισπράττει ως ύβρη την εκτεταμένη σήψη και διαφθορά, τα φαινόμενα καθεστωτικής αλαζονείας, τη χυδαιότητα του «αυριανισμού». Δεν κλείνει τα μάτια στα θετικά του ΠΑΣΟΚ : τον εκδημοκρατισμό, την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, την ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων. Αλλά και δεν συγχωρεί ποτέ στον χαρισματικό μα άκαπνο, τον άσπονδο φίλο του Αν. Παπανδρέου ότι υποφαλάγγισε δημαγωγικά τις θέσεις της Αριστεράς για να λεηλατήσει της δυνάμεις της. Με άριστες σχέσεις μαζί του από το Παρίσι της εξορίας, ο Κων/νος Μητσοτάκης, ευφυώς, προτείνει το 1991 στον Μίκη να γίνει υπουργός - ό,τι δεν τόλμησε ή δεν τον άφησαν να κάνει το 1974 ο Κων/νος Καραμανλής στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Ο Μίκης ορκίζεται υπουργός Επικρατείας με δύο, κυρίως, στόχους : την κάθαρση και την τρομοκρατία. Ατύχησαν και οι δύο και στα δύο.
Όλες αυτές οι κινήσεις συνεργασίας του Μίκη με εξ ορισμού πολιτικούς αντιπάλους, που τον σέβονται, είναι ανοιχτές και καθαρές απέναντι στο λαό, δεν προέρχονται από ίντριγκες και παρασκηνιακές συναλλαγές και αποσκοπούν στην προώθηση δικών του διακηρυγμένων θέσεων.
Έμελλε, αντιθέτως, ο Μίκης Θεοδωράκης ο εσαεί ΕΑΜίτης, που αμετανοήτως δηλώνει ακόμη κομμουνιστής μέχρι παρεξηγήσεως, όταν επιχειρεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, να έχει άκρως προβληματικές σχέσεις όχι με το λαό της Αριστεράς, που τον λάτρεψε και τον λατρεύει, αλλά ακριβώς με τις ηγεσίες της κομμουνιστικής Αριστεράς - και στις δύο εκφάνσεις της, τη δογματική και την ανανεωτική.
Για ανοιχτή πληγή μιλάει ο ίδιος. Πληγή χαίνουσα και αιμάσσουσα. Θα ανατρέξω πολλά χρόνια πριν, σε δύο βιωματικά περιστατικά :
· Την επομένη των εκλογών του Οκτωβρίου 1974 βλέπω τον Μίκη στο εκλογικό κέντρο της κατ' ευφημισμόν «Ενωμένης Αριστεράς», στην Ιπποκράτους. Κάτωχρος, πελιδνός δείχνει να τα΄χει χαμένα. Καθώς αγκαλιαζόμαστε, ψελλίζει την παροιμιώδη πικρή ρήση του Χαρ. Τρικούπη : «Ανθ' ημών Γουλιμής». Παραδοσιακό κάστρο της Αριστεράς, η δεύτερη εκλογική περιφέρεια Πειραιώς, η Κοκκινιά, το Κερατσίνι, η πολυτραγουδησμένη Δραπετσώνα, δεν εξέλεξε βουλευτή τον Μίκη Θεοδωράκη: Τον πρώτο ηγέτη της Αντίστασης, που το μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό και τη δημοκρατική οικουμένη φλόγιζε τις καρδιές, δύο μόλις ημέρες μετά το πραξικόπημα. Τον συνιδρυτή, μαζί μας, του «Πατριωτικού Μετώπου», την ένατη μόλις ημέρα της δικτατορίας, όταν όλοι οι άλλοι πολιτικοί λούφαξαν, όσοι δεν είχαν συλληφθεί με τις πυζάμες. Τον ηγέτη του ρωμαλέου κινήματος των Λαμπράκηδων. Τον ραψωδό της Ρωμιοσύνης.... Το ΚΚΕ, με σταυρωμένα ψηφοδέλτια, μοιρασμένα σπίτι - σπίτι, αντί του Μίκη, ανέδειξε βουλευτή τον Δημ. Γόντικα, στέλεχος τότε της ΚΝΕ. Θα χρειαστεί χρόνια, ακόμη και ο ανοιχτόμυαλος Χαρ. Φλωράκης να συνειδητοποιήσει το εγκληματικό λάθος και να επανορθώσει.
· Από τους πρώτους μήνες της διδακτορίας το άλλο περιστατικό. Το δεύτερο μήνα, ηγετικά στελέχη της ΕΔΑ, που διέφυγαν την σύλληψη και πέρασαν στην παρανομία, ο Μπριλλάκης, ο Φιλίνης, ο Δρακόπουλος βρέθηκαν μαζί, έστησαν κατά τα ειωθότα την «καθοδήγηση» βρήκαν και τον Μίκη, βρήκαν έτοιμο το «Πατριωτικό Μέτωπο»-και βεβαίως το καπέλωσαν. Σε άγριες συνθήκες παρανομίες, όσοι το στελεχώναμε τότε με εξίσου άγριες αντιηγετικές διαθέσεις, ασφυκτιούσαμε «όρθιοι και μόνοι μεσ' στη φοβερή ερημιά του πλήθους», κατά το στίχο του Αναγνωστάκη - καθ' ότι οι Νομικές και τα Πολυτεχνεία καθυστερούσαν απελπιστικά. Ασφυκτιούσε πρώτος πρώτος ο Μίκης, απομονωμένος σκόπιμα από μας και με την αυτόκλητη «καθοδήγηση»να τον θέλει σε θέση κομπάρσου. Σε περιπετειώδεις συνθήκες βρισκόμαστε με τον Μίκη στο Χαϊδάρι στις 17 Αυγούστου. Για ένα 24ωρο προγραμματίζουμε τη χειραφέτηση του «Πατριωτικού Μετώπου», τη μεγάλη ανατροπή, την πιο θεμιτή διάσπαση της Αριστεράς, που δεν έμελλε να συντελεσθεί ποτέ. Η σύσκεψη της ανατροπής, με έτοιμα και πρόθυμα όλα τα πραγματικά στελέχη του Πατριωτικού Μετώπου ήταν να γίνει στις 25 Αυγούστου. Στις 21 ο Μίκης συνελήφθη...
Στο «Χρέος» του Ο Μίκης καταγράφει και στο «'Αξιον εστί» περιγράφει πολλά τραγικά και τραγελαφικά περιστατικά. Γι' αυτές τις πληγές, ακριβώς, που στάζουν χολή, πύον και αίμα.
Η ηγεσία της παραδοσιακής Αριστεράς δεν θέλει ηγέτη τον Μίκη. Κι όταν αναδεικνύεται με το σπαθί του πρόεδρος των Λαμπράκηδων και πρώτος αρχηγός της Αντίστασης, τον καθαιρεί. Παραείναι ψηλός ο Μίκης για τη μίζερη μεζούρα της Αριστεράς. Ο Στάλιν με μπόι μόλις 1,60, δεν έκανε μέλος του Πολιτικού Γραφείου κανένα ψηλότερο από 1,59.
Ο Μίκης μια ζωή συμβολίζει ενοχλητικά ότι η Ελληνική Αριστερά, μόνον ως δύναμη πατριωτική μεγαλουργεί. Ο Μίκης έχει, πλάθει οράματα: Ουδείς αξιοποίησε τη μεγαλόπνοη σύλληψη του να εγκατασταθεί στους Δελφούς το μόνιμο πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης. Ή τις προτάσεις του στο «Αντιμανιφέστο» του 1987 για τον ελεύθερο χρόνο των εργαζομένων- καυτά επίκαιρες τώρα, με την πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων από την λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Ο Μίκης είναι επικίνδυνα ανεξάρτητος, ελευθερόφρων κι ανυπότακτος. Ποταμός δημιουργίας δεν μπαίνει σε καλούπια. Αυθαιρετεί κακόβουλα όποιος, στον απίστευτο όγκο του έργου του, διαχωρίζει τις παρτιτούρες από τα πολιτικά του κείμενα-για ενιαίο σύνολο πρόκειται.
'Αλλα ο Μίκης έχει ένα κουσούρι, που δεν επιτρέπει πρώτους πολιτικούς ρόλους. Στις κρίσιμες στιγμές πάντοτε ορθός, ρίχνεται πρώτος στη μάχη, παίζοντας τη ζωή του κορώνα - γράμματα, κάτι που δεν μας έχουν συνηθίσει με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πολιτικοί μας ηγέτες.



Πηγή: Πρακτικά διεθνούς συνεδρίου, Έκδοση Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων , Δεκέμβρης 2005, σ.σ. 190-193.