1971: Οι Γάλλοι αναγνωρίζουν τον Διστομίτη Ι. Μπάρλο "πατέρα των ελληνικών βωξιτών" (&... ξεχνούν το Δίστομο)!!

Ένα ιστορικό γεγονός που συνέβη το 1971, όχι μόνο για τον τόπο μας, το Δίστομο και τους οικισμούς του, αλλά συνολικά για την ιστορία της εθνικής μας οικονομίας, ''ψαρέψαμε'' στο 18ο, τριμηνιαίο δίγλωσσο τεύχος της ''ΑΛ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ- REVUE'' της "Αλουμίνιον της  Ελλάδος": 

Πρόκειται για το ρεπορτάζ σχετικά με τα αποκαλυπτήρια της Προτομής του Διστομίτη Επιχειρηματία Μεταλλειολόγου Ιωάννου Μπάρλου που ανακάλυψε και εξόρυξε πρώτος τους Βωξίτες στην Ελλάδα από τα βουνά γύρω από το Δίστομο, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για να γίνει η Ελλάδα ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς του μεταλλεύματος αυτού -χαρακτηριζόμενός ως " ο πατέρας των έλληνικών βωξιτών".

Για να έρθει στην συνέχεια, η ίδρυση από την γαλλική εταιρία Πεσινέ, του εργοστασίου Αλουμίνας και Αλουμινίου στον Άγιο Νικόλαο, και του οικισμού των εργαζομένων στην Παραλία Διστόμου, να καταστεί η χώρα μας, σταδιακά και με την αγορά του εργοστασίου από τον Όμιλο Μυτιληναίου (METLEN σήμερα), σημαντικός ''παίκτης'' των προϊόντων αυτών στην Ευρώπη και στον κόσμο.

ΣΤΑ ''ΝΕΑ'' TΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ, ΤΟ ''ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΥΜΑΤΩΝ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ'' ΚΑΙ Ο ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕ ΝΕΟ ΥΛΙΚΟ

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Ενα δισέλιδο αφιέρωσε την Παρασκευή 8/6/2018 η εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ'' στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΥΜΑΤΩΝ ΝΑΖΙΣΜΟΥ, με αφορμή την επέτειο της Σφαγής της Μαρτυρικής κωμόπολής μας στις 10 Ιουνίου 1944, και την πρωτοβουλία της Διοικούσας Επιτροπής του Μουσείου για αναδιοργάνωσή του και εμπλουτισμό του σχετικού αρχειακού υλικού (έγινε ειδική εκδήλωση Κλικ ΕΔΩ ).

Με κεντρικό θέμα την φωτό που είχε αναδείξει το Blog Distomoarchives ( Δίστομο - Αρχεία ) (https://distomoarchives.blogspot.com/2015/09/14-1953.html) και ο Θέμης Παπαϊωάννου, για την μετονομασία ενός χωριού στις ΗΠΑ σε ''Δίστομο'' το 1946, η δημοσιογράφος Κατερίνα Ροββά, δίνει στοιχεία για το Μουσείο και μιά διάσταση της νέας πρωτοβουλίας, όπως την εξηγούν κυρίως τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής του Μουσείου, Αμαλία Παπαϊωάννου και Λουκάς Δημάκας.

''Ακόμα και εμείς μείναμε έκπληκτοι από όσα μαθαίνουμε. Τα σπίτια ειναι γεμάτα θησαυρούς'', λέει η Αμαλία Παπαϊωάννου. 

Μία Δεκαεπτάχρονη Διστομίτισσα ταξιδεύει στην Αμερική τον Οκτώβριο του 1921. Δείτε το αρχείο της

Το αρχείο της Διστομίτισσας, Παρασκεύης Καΐλη, από τo Ellis Island

Εδώ και λίγες μέρες, κάποιος συντοπίτης μας και συγγενής μου, με ειδοποίησε ότι βρήκε στοιχεία, και μάλιστα τα πρωτογενή, μιάς Γιαγιάς μας ( Αδερφής του Παππού μου εμένα και αδερφής της Γιαγιάς του εκείνου ), που έφυγε από το Δίστομο για ένα καλύτερο μέλλον στην Αμερική.
Συγκεκριμένα το πλοίο από το λιμάνι του Πειραιά την πήγε στη Νέα Υόρκη, για να παέι από κει να εγκατασταθεί στην Μινεάπολη το1921, καλεσμένη από τον αρραβωνιαστικό της, Παπακωνσταντίνου Θεόδωρο από την Λιβαδειά.
Ήταν μόλις 17 χρονών όταν έκανε αυτό το υπερατλαντικό ταξίδι, γεννηθείσα δηλαδή το 1904, και αφού ταξίδεψε περίπου έναν μήνα, έκατσε άλλο τόσο στο κέντρο υποδοχής Ellis Island.
Το νησάκι αυτό της Νέας Υόρκης που λειτουργεί πλέον σαν μουσείο.
Εκεί κάποτε, την εποχή της Παρασκεύης Καΐλη από το Δίστομο, λειτουργούσε σαν κέντρο υποδοχής και προσωρινής διαμονής μεταναστών, όπου στοιβάζονταν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο σε συνθήκες τραγικές, για να περάσουν τις ιατρικές εξετάσεις για να πάρουν την έγκριση και να πάνε στον προορισμό τους. Στον αγώνα για μία καινούργια ζωή σε έναν άγνωστο και τελείως διαφορετικό κόσμο.
Ο συμπατριώτης μας λοιπόν, που δεν θέλει να αναφέρω το όνομα του, κάτι το οποίο σέβομαι ιδιαίτερα, βρισκόταν πριν λίγο καιρό στη Νέα Υόρκη και επισκέφτηκε τυχαία το μουσείο του           Ellis Island.

Η Γερμανική προπαγάνδα για την Σφαγή του Διστόμου από την Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 9ης Ιουλίου 1944

Έστειλε ο συμπατριώτης μας, Θανάσης Γεωργιλόπουλος

( Αισχρά ακροδεξιά σχόλια από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του 1944 )

Η γερμανική λογοκρισία κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941- 44), δεν άφηνε περιθώρια για ουδέτερη έστωστάση απέναντι στον Κατακτητή, από την πλευρά του νόμιμου Τύπου. Από τη στιγμή που κατέλαβαν την Ελλάδα στα τέλη Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί

υποχρέωσαν, μέσα σε μερικές ημέρες, εφημερίδες που μέχρι τότε τους πολεμούσαν, να δημοσιεύουν άρθρα υπέρ τους. Τις περισσότερες φορές επρόκειτο για

μεταφράσεις γερμανών αρθρογράφων ή ανώνυμα άρθρα, ωστόσο υπήρξαν και αρκετά φιλογερμανικά άρθρα που δημοσιεύθηκαν με την υπογραφή ελλήνων αρθρογράφων. Γενικά, η λογοκρισία είχε ως αρχή να

απαγορεύει τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικών με τα εγκλήματα που διέπρατταν τα στρατεύματα Κατοχής. Εξαιρέσεις αποτελούσαν οι ανακοινώσεις εκτελέσεων, τις οποίες οι αρχές Κατοχής θεωρούσαν νόμιμα

αντίποινα. Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για παράδειγμα, ανακοινώθηκε στις 30 Απριλίου 1944, σε ένα μικρό

πλαίσιο στην Καθημερινή, μια ημέρα νωρίτερα, χωρίς παράθεση των ονομάτων και χωρίς γνωστοποίηση του τόπου και του χρόνου της εκτέλεσης.

Χρειάστηκε να περάσει ένας μήνας από τη σφαγή στο Δίστομο στις 10 Ιουνίου 1944, για να γράψει κάτι σχετικό η Καθημερινή και αυτό στη δεύτερη σελίδα

Σκοπός του δημοσιεύματος, ήταν αφενός να υποβαθμίσει το μέγεθος του εγκλήματος και αφετέρου να επιρρίψει τις όποιες ευθύνες στη δράση της Αντίστασης.

Δημοσιεύσεις από την εφημερίδα Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ του 1931, σχετικά με τον ΑΜΒΡΥΣΣΕΑ και τον ΠΑΝΔΙΣΤΟΜΙΑΚΟ

Από το προσωπικό αρχείο του Λουκά Παπαλεξανδρή, τον οποίο ευχαριστώ θερμά

Δημοσιεύσεις από την εφημερίδα Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ του 1931, σχετικά με τον ΑΜΒΡΥΣΣΕΑ και τον ΠΑΝΔΙΣΤΟΜΙΑΚΟ, η οποία δεν ξέρουμε αν ήταν άλλη ομάδα με μικρή διάρκεια ζωής, ή ο ίδιος ο ΑΜΒΡΥΣΣΕΑΣ και την ονόμασε έτσι ο τότε αθλητικός ανταποκριτής.
Στο αθλητικό ρεπορτάζ λοιπόν της Ελλάδας του 1931, ο ΑΜΒΡΥΣΣΕΑΣ ΔΙΣΤΟΜΟΥ.
ΔΕΙΤΕ:

Τα ωραία θέρετρα της Βοιωτίας, Το Δίστομο, τα Διστομίτικα ( Παραλία Διστόμου ), και η Αντίκυρα. Από την εφημερίδα του 1939 ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ

Από το αρχείο του Λουκά Παπαλεξανδρή που τον ευχαριστώ ιδιαίτερα

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου - Μια άγνωστη, χιουμοριστική ιστορία της ζωής της, από την μοναδική πένα του Αλέκου Σακελλάριου!

Πηγή: Μελίτη

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Το νεραντζάκι

Είναι αρκετά χρόνια τώρα που βγήκε από «την άλλη πόρτα» η μεγάλη στιχουργός των ωραιότερων λαϊκών επιτυχιών, η αξέχαστη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Όσο για το «πρωινό» που «σεργιάνισε», ήταν ένα πρωινό, μουντό, συννεφιασμένο, γεμάτο φθινοπωρινή μελαγχολία.
Πικρή και δύσκολη ήταν η ζωή της Ευτυχίας, που πέρασε ολόκληρη σε μιζέρια και σε πόνους. Ο πιο μεγάλος πόνος απ’ όλους, ο πόνος που έμεινε αγιάτρευτος, ήταν ο πόνος για το θάνατο της πρωτότοκης κόρης της, της ηθοποιού Μαίρης Λαΐδου.


«Δυό πόρτες έχει η ζωή

άνοιξα μια και μπήκα

σεργιάνισα ένα πρωινό

κι ως που να ‘ρθει το δειλινό

από την άλλη βγήκα...