ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ: Το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη ''Μες στην πολλή σκοτούρα μου'' στην β' εκτέλεση, με τον Θέμη Παπαϊωάννου

 

Μουσική περιπλάνηση: Το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη ''Απόψε κάνεις μπαμ'', με την Αγγέλα Παπαδά, στην Παραλία Διστόμου

 

Μία Λαϊκή Καντάδα του Βασίλη Τσιτσάνη, για τους αναγνώστες του Distomoblogspot - Καλή Χρονιά

 

Μουσική ανάσα για τους φίλους του Distomoblog - ''Παίξτε μπουζούκια''. Τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη.

''Παίξτε μπουζούκια''. Τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη.

Στο τραγούδι η Αγγέλα Παπαδά

Μουσικό ταξίδι με δύο Ρεμπέτικα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, παιγμένα από τον Διστομίτη, Θέμη Παπαϊωάννου

Μουσικό ταξίδι με δύο Ρεμπέτικα τραγούδια, παιγμένα από τον Διστομίτη, Θέμη Παπαϊωάννου.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ

Συνθέτης, στιχουργός, δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και τραγουδιστής· από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ρεμπέτικου και γενικά της ελληνικής λαϊκής μουσικής του 20ου αιώνα.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 18 Ιανουαρίου 1915. Οι γονείς του ήταν Ηπειρώτες κι εκτός από τον Βασίλη είχαν άλλα τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια κι ένα κορίτσι. Αργότερα, οι φίλοι του οι ρεμπέτες του κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Βλάχος», επειδή ήταν ο μόνος ρεμπέτης με στεριανή προέλευση.
Ο πατέρας του, τσαρουχάς στο επάγγελμα, είχε ένα μαντολίνο, με το οποίο έπαιζε κλέφτικα τραγούδια. Αυτά ήταν τα πρώτα ακούσματα του μικρού Βασίλη, μαζί με τις βυζαντινές ψαλμωδίες που άκουγε στην εκκλησία. Παρότι τον συνέπαιρνε η μουσική, πρωτόπιασε όργανο στα χέρια του μετά το θάνατο του πατέρα του το 1926. Ήταν ένα μαντολίνο, που κάποιος ντόπιος οργανοποιός είχε μετατρέψει σε μπουζούκι.

Ο Τσιτσάνης... στο πανεπιστήμιο

Αναδημοσίευση: Αυστηρά Ρεμπέτικο
Θέμα πανεπιστημιακής διατριβής έγινε ο Βασίλης Τσιτσάνης. Ο Νίκος Ουρδουλίδης, που σπούδασε στο πανεπιστήμιο Λιτς της Αγγλίας, με διδακτορικό στη Λαϊκή Μουσικολογία, με μεταπτυχιακό στο Κλασικό Τραγούδι, πτυχιούχος της Μουσικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθηγητής πιάνου στο ΤΕΙ Ηπείρου, κυκλοφόρησε σε βιβλίο τη διπλωματική του εργασία από τις εκδόσεις Ιανός με τίτλο «Η δισκογραφική καριέρα του Βασίλη Τσιτσάνη (1936-1983)». Η επιμέλεια είναι του Κώστα Βλησίδη.Όπως γράφει στον πρόλογο ο Γιώργος Νταλάρας: «Ήταν μια προσδοκία χρόνων, διότι ελάχιστες προσπάθειες επιστημονικής και μουσικολογικής αποτίμησης του λαϊκού τραγουδιού, και ιδιαίτερα του ρεμπέτικου, έχουν γίνει, αφού συνήθως αρκούμαστε στις βιογραφίες των μεγάλων λαϊκών συνθετών και σε χαρακτηρισμούς: υπέροχος, μοναδικός, καταπληκτικός».

Ο Βασίλης Τσιτσάνης γίνεται… νόμισμα!

Πηγή/Αναδημοσίευση: Kontranews

Το συλλεκτικό νόμισμα θα κυκλοφορήσει το 2015 

Μια ακόμα σπουδαία πρωτοβουλία για τον Βασίλη Τσιτσάνη με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννησή του.

Το εθνικό νομισματοκοπείο προτίθεται το 2015, το οποίο θα ονομαστεί και έτος Τσιτσάνη, να κόψει πεντάευρο συλλεκτικό κέρμα με την προσωπογραφία του μεγάλου δημιουργού.

Μάλιστα το Μουσείο Τσιτσάνη, στα Τρίκαλα, σύμφωνα με trikaladay.gr, σκοπεύει με αφορμή την έκδοση του συλλεκτικού νομίσματος, να διοργανώσει ειδική εκδήλωση την άνοιξη του 2015 στην Αθήνα.

Tραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη και του Μίκη Θεοδωράκη, από την ΛΑΪΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ''ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ''

Δ  Ε  Λ  Τ  Ι  Ο      Τ  Υ  Π  Ο  Υ

 Η  ΟΡΧΗΣΤΡΑ  «ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ»

ΣΤΟ  ΠΕΡΑΝ  “το καφέ-αμάν της πόλης”

Δευτέρα 3 & Τρίτη 4  Φεβρουαρίου 2014, ώρα  21.00΄

Την Δευτέρα  3  και την Τρίτη  4  Φεβρουαρίου και ώρα 21.00,

η Λαϊκή  Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης»  θα παρουσιάσει

τραγούδια  του Βασίλη Τσιτσάνη και του Μίκη Θεοδωράκη

 με ερμηνευτές τον Λάκη Χαλκιά και την Μπέττυ Χαρλαύτη,   

στο ΠΕΡΑΝ  «το  καφέ-αμάν της πόλης».

Το Αρχείο της ΕΡΤ αφιερώνει στον Βασίλη Τσιτσάνη

 

Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του λαϊκού συνθέτη και τραγουδιστή Βασίλη Τσιτσάνη (18 Ιανουαρίου 1984) ψηφιοποίησε και παρουσιάζει το σχετικό επεισόδιο της εκπομπής "Σαν παλιά φωτογραφία".

Μέσα από υλικό παλιότερων εκπομπών και συνεντεύξεις ανθρώπων του πενταγράμμου, καταγράφεται η καλλιτεχνική πορεία του σπουδαίου δημιουργού. Στην εκπομπή προβάλλεται απόσπασμα συνέντευξης του Βασίλη Τσιτσάνη το 1979, στην οποία αφηγείται τη ζωή του, τα παιδικά του χρόνια στα Τρίκαλα, τον ερχομό του στην Αθήνα το 1936, ενώ μιλάει και για την ερμηνεύτρια των τραγουδιών του, Μαρίκα Νίνου. 
Ο μελετητής του ρεμπέτικου τραγουδιού Παναγιώτης Κουνάδης αναφέρεται στο μουσικό περιβάλλον της εποχής και στις επιρροές που δέχθηκε ο Τσιτσάνης.

Πόσο μπροστά τελικά είναι το Ρεμπέτικο από τα άλλα είδη μουσικής. Απολαύστε το τραγούδι ''καμαριέρα'' του Τσιτσάνη από το 1939. Όχι του Στρος Καν........!!!!

 

Αφιερώμενο στον Στρος Καν

Παγιουμτζής-Τσιτσάνης:Καμαριέρα 

Το ξεφάντωμα - Ένα τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη από την Ρεμπέτικη μάζωξη στην Κουρούτα Αμαλιάδας τον Αύγουστο του 2006

Το ξεφάντωμα

Ένα τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη που κυκλοφόρησε στις 11/08/1948  Δίσκος Columbia DG 6735
Πρώτη εκτέλεση :Σωτηρία Μπέλλου, Πρόδρομος Τσαουσάκης, Βασίλης Τσιτσάνης.

Εδώ παίζουν και τραγουδούν: Θέμης Παπαϊωάννου ( Κατσαμπίνης ) : Μπουζούκι - Τραγούδι, Σωτήρης Παπατραγιάννης, Νίκος Τριήρης, Θανάσης Καμπάς : Μπαγλαμάς - Μπουζούκι - Τραγούδι.
Μεταξύ των άλλων είχε παρευρεθεί και η Ιωάννα Κλειάσου, ( φαίνεται στην αρχή του βίντεο ), στιχουργός και συγγραφέας. Είναι η βιογράφος του Τάκη Μπίνη και του Γιώργου Ζαμπέτα.
Έχει γράψει την επιτυχία του Γιώργου Ζαμπέτα, ''Χίλια περιστέρια ''.


Το ξεφάντωμα from Themis katsabinis on Vimeo.

Θα ήθελα να αφιερώσω εξαιρετικά στον Θανάση Δ , και έπειτα σε όλες τις όμορφες γυναίκες.
Καλή ακρόαση

ΣΣ : Τα παιδιά που έπαιξαν στο βίντεο, εργάζονται σε γνωστά Ρεμπέτικα μαγαζιά της Αθήνας, με ενεργή συμμετοχή στην δισκογραφία και με προσωπικούς δίσκους

Μουσική ανάσα 17 - ''Πέφτουν της βροχής οι στάλες'' από την πρώτη εκτέλεση

Επειδή ο καιρός είναι βροχερός και αρχίζει και κρυώνει, σας βάζω ένα τραγούδι - κόσμημα του Ελληνικού μας πολιτισμού, από τον σπουδαίο Βασίλη Τσιτσάνη.
Είναι το τραγούδι με τίτλο ''Πέφτουν της βροχής οι στάλες'' που στην πρώτη εκτέλεση από το 1947
( σ' αυτήν του άρθρου ), ερμηνεύουν ο Πρόδρομος Τσαουσάκης με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου.

Μουσική/Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης

Πέφτουν της βροχής οι στάλες

και 'γώ κάθομαι στις σκάλες

Θα ’θελα να μπω σαν πρώτα    

μα κρατάς κλειστή την πόρτα 

Τι τη θέλεις και την κλείνεις

να μπω μέσα δε ’μ' αφήνεις

Είναι συννεφιά και μπόρα 

και τι θ' απογίνω τώρα   

Απορώ τι σου 'χω φταίξει

άνοιξε- άνοιξε θα βρέξει

Πέφτουν τις βροχής τις στάλες 

και 'γω κάθομαι στις σκάλες 







ΚΛΙΚ στην ετικέτα ΜΟΥΣΙΚΗ για να δείτε παλαιότερες μουσικές αναρτήσεις

27 Αυγούστου 1997 - Αναμνήσεις απ' το Ρεμπέτικο αφιέρωμα στο Θέατρο Μαυσωλείο Διστόμου, την ημέρα του θανάτου της Μπέλλου.

Στις 27 Αυγούστου 1997, μία ομάδα νέων ερασιτεχνών μουσικών, διοργάνωσε μία βραδιά αφιέρωμα στο Ρεμπέτικο τραγούδι στο Θέατρο Μαυσωλείου Διστόμου. ( ΚΛΙΚ ΔΙΠΛΑ ).
Συμπτωματικά εκείνη τη μέρα έφυγε απ' τη ζωή η μεγάλη ερμηνεύτρια του Ρεμπέτικου, Σωτηρία Μπέλλου.
Την βραδιά εκείνη είχε διοργανώσει ο ''Σύλλογος νέων Διστόμου'' που τον διέλυσαν κάποιοι ρουφιάνοι των κομμάτων καθώς και άλλοι χαφιέδες του σωματείου γνωστής βαριάς βιομηχανίας της περιοχής Διστόμου ( Αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Θα γίνουν αποκαλύψεις με στοιχεία σε άλλο άρθρο ).
Βοήθησε και ο τότε Δήμος Διστόμου ( με τα χίλια ζόρια )!!
Ωστόσο η βραδιά είχε μεγάλη επιτυχία, μεγάλη προσέλευση, και ήταν καλοδουλεμένη.
Δύο Διστομίτισσες κοπέλες παρουσίαζαν το κάθε τραγούδι ( χρονολογία ηχογράφησης, δρόμος - κλίμακα - τρόπος τραγοδιού κλπ ).
Συμπτωματικά μου ήρθε λόγω της επετείου του θανάτου της Μπέλλου που συνέπεσε με τη βραδιά.
Τα κείμενα τα είχε γράψει ο Θέμης Παπαϊωάννου.
Απαγγελία - Παρουσίαση : Έλσυ Καΐλη - Βίκυ Κελερμένου.
Τραγούδι : Πόπη Ζάκκα - Θέμης Παπαϊωάννου - Κώστας Νταής - Μπάμπης Μπαρμπούνης.
Μπουζούκι : Θέμης Παπαϊωάννου
Κιθάρα: Μπάμπης Μπαρμπόυνης
Τουμπελέκι : Κώστας Νταής
Προλόγιση : Στάθης Σταθάς


Ακούστε, με εντελώς τυχαία επιλογή το τραγούδι ''Αχάριστη'' του Βασίλη Τσιτσάνη από εκείνη την υπέροχη βραδιά.
Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος του αρχείου εκλάπη.

Μουσική ανάσα 12 - Ένα τραγούδι του μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη

Συνεχίζουμε τα μουσικά μας ταξίδια, και επειδή είναι καλοκαίρι, διάλεξα μια Ρεμπέτικη ρομάντζα. Ένα καντοδόρικο Ρεμπέτικο ερωτικού περιεχομένου.

Ερμηνεύει η μεγάλη Πελοποννήσια ερμηνεύτρια του Ρεμπέτικου, Ιωάννα Γεωργακοπούλου
Δεύτερη φωνή : Στελλάκης Περπινιάδης ( Θα αναφερθώ σ' αυτόν σε άλλο άρθρο ).

Στίχοι/Μουσική : Βασίλης Τσιτσάνης.

Κυκλοφόρησε στην δισκογραφία τον Ιούνιο του 1947, στο όνομα της Γεωργακοπούλου.
Δίσκος HMV AO 2737

Μια μουσική ανάσα.......

Μια μουσική ανάσα γιατί το κλίμα ήταν φορτισμένο αυτές τις ημέρες από μισάνθρωπους και φασίστες, οι οποίοι βέβαια έχουν το ακαταλόγιστο λόγω χαμηλού επιπέδου, και διανοητικού, αλλά και αισθητικού.





Το πρώτο τραγούδι είναι του μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη απ' την προπολεμική του περίοδο, ενώ το δεύτερο του Μανώλη Χιώτη, στην περίοδο του τρίχορδου μπουζουκιού.
Λέω να καθιερωθεί ή ''μουσική ανάσα'', έτσι για να αποφορτιστεί το κλίμα, και γιατί κάποιος από αυτούς που μας έβριζαν και μας καταριόταν να μην υπήρχαμε....ω Τι γελοίος!!!
,μπήκε μέσα στο κανάλι μου στο youtube, ( ανώνυμα πάντα ), για να με προσβάλει και να με ταπεινώσει μουσικά....
Αφιερωμένα λοιπόν στις ωραίες γυναίκες.

Και μία συμβουλή ( ξέρει αυτός )....Καλός ο αυνανισμός, αλλά όχι μέχρι τα 40. Και συ ρε φίλε 29 χρονών, βγες και κυνήγα καμία...

Μπορείτε να προτείνετε και σεις, κάποιο τραγούδι ( εξαιρούνται τα σκυλάδικα ), ή να πρoβάλλετε τον εαυτό σας.
ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ, ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Ένας λαός τίποτα; - Ένα άρθρο από την συγγραφέα Αναστασία Βούλγαρη, με αναφορά στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα

Με αφορμή την αντιπαράθεση του Μεγάλου μας μουσουργού και στοχαστή Μίκη Θεοδωράκη με την κ Δραγώνα για την προσπάθεια ισοπέδωσης από μέρους της των εθνικών μας θεμάτων και της ιστορίας μας, και επειδή έχω την τιμή να έχω επισκευτεί το γραφείο του Μίκη Θεοδωράκη, καθώς και να λαμβάνω mail από εκεί, αναδημοσιεύω το άρθρο της συγγραφέως Αναστασίας Βούλγαρη σχετικά με το θέμα αυτό.
Η Κυρία Βούλγαρη αναφέρεται και στο Δίστομο.
Πηγή: http://resaltomag.blogspot.com/2010/02/blog-post_07.html

Το μεγαλείο του "Τίποτα"

Ένας λαός τίποτα, λοιπόν;
Γράφει: Η Αναστασία Βούλγαρη



Έγραψε ο Άγγελος Σικελιανός:

«Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογόνι
(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)
στο φωτογόνι της καινούριας Λευτεριάς Σου, Ελλάδα,
μού αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή σα να 'ταν
όλο χαλκός το διάστημα, ή ώς να 'χα
τ' άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου,
όπου χρόνια,
για την Αιωνιότη εχάλκευε τους λογισμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα
στης Έφεσσος το Ναό...»

Αργότερα, στα 1969, ένας εξόριστος τροβαδούρος, αιώνιος εραστής του Μέτρου, του Ωραίου του Δικαίου, μελοποίησε αυτό το ποίημα. Και έγινε ο Σικελιανός κι η μουσική του Μίκη, σύμβολο αντίστασης κατά της δικτατορίας.

Σήμερα τον αποκαλούν «ακροδεξιό», δηλαδή «φασίστα». Και δεν ντρέπονται. (Οι Ολλανδοί τον Απρίλιο τού 2009 παρουσίασαν το μελοποιημένο Πνευματικό Εμβατήριο του Σικελιανού, στην ελληνική γλώσσα).

Μας λένε κάποιοι γραμματιζούμενοι πως δεν είμαστε Έλληνες, γιατί, λέει, καμία σχέση δεν έχουμε με την αρχαία Ελλάδα.

Επειδή, είχαμε τους Ρωμαίους, τον χριστιανισμό που έσπασε τα αγάλματα και τους ναούς, το Βυζάντιο κι ύστερα, λέει, μας μπαστάρδεψαν οι Οθωμανοί. Μας λένε ότι ο βασιλιάς Αλέξανδρος ήταν ένας λήσταρχος, ένας άθλιος ιμπεριαλιστής και πως ο Παρθενώνας δεν είναι δικός μας γιατί χτίστηκε από δούλους και πως ο Φειδίας, ο Ικτίνος κι ο Καλλικράτης καμιά αξία δεν έχουν. Έδιναν, λέει απλώς εντολές στους δούλους. Και πως δεν είμαστε έθνος λέει αλλά φαντασίωση. Είμαστε σε παράκρουση δηλαδή από το 1825 μέχρι σήμερα.

Σκέφτομαι κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: Είμαστε λοιπόν ένας λαός Τίποτα! Ο λαός Τίποτα! Χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, χωρίς μνήμες, χωρίς ένα χτυποκάρδι. Ένα Μηδέν!
(Σ’ αυτό το Τίποτα θέλουν να προσθέσουν και τους ανθρώπους από την Α. Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική που ήρθαν εδώ )

Επειδή όμως, ένας Εφέσσιος σοφός, που μίλαγε την ελληνική γλώσσα- όχι! μην γελιέστε, δεν είχε εθνικότητα , ένας τίποτας ήταν κι αυτός- είπε πως δεν υπάρχει Μηδέν και πως το μηδέν εμπεριέχει ύλη και με κινητοποίησε. Θέλω κι εγώ να μιλήσω για το Τίποτα και τον λαό του Τίποτα, τον Τιποτένιο. Και για όλα τα Τίποτα και τα Μηδέν που είναι αυτός ο λαός.

Δεν ξέρω αν είμαι απόγονη των Ελλήνων του 5ου π.χ. αιώνα, αλλά δεν με νοιάζει. Με νοιάζει που το αρχαίο δράμα με αφορά κι η Αντιγόνη είπε «όχι» και κουβαλούσε πολεμοφόδια στην Πίνδο, στα 1940. Η Ιφιγένεια κάηκε στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα ή μήπως την έκαψαν οι «συμμαχικές» ναπάλμ στο Γράμμο;

Ο Κρέων κάποτε έγινε Διοικητής της Χωροφυλακής και δεν άφηνε τη μάνα του Πέτρουλα να πάρει το πτώμα του για να θρηνήσει το νεκρό παιδί της. Κι έγινε τότε, στα 1965, ένας Λαός η Αντιγόνη κι η μάνα του Σωτήρη, έθαψε το στερνοπούλι της.

Έντεκα νεκρούς μέτραγε η μάνα του Σωτήρη. Ίδια η Εκάβη.
(Τώρα οι Φράγκοι σκηνοθετούν αρχαίο δράμα και δεν ξέρουν τί να κάνουν τον Χορό. What can I do with this fucking chorus?, αναρρωτιόταν ένας πολύφερνος Γερμανός σκηνοθέτης όταν σκηνοθετούσε Μήδεια. Ο Χορός στην τραγωδία είναι ο Δήμος, πού να το ξέρει ο Γερμανός, που η μόνη ιστορική μνήμη του είναι η δεσποτεία.

Περπατώ στους δρόμους της Αθήνας, ταξιδεύω στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη, τη Λήμνο. Γύρω μου βλέπω κεφάλια αρχαίων αγαλμάτων, φιγούρες από αγγεία, μάτια μινωικά, μαλλιά σα ζωγραφιές σε μελανόμορφα αττικά αγγεία. Οι νέες γυναίκες ίδιες οι Καρυάτιδες κι οι νεαροί άνδρες ίδιοι ο Ερμής. (Πηγαίνετε σε ένα οποιοδήποτε αρχαιολογικό μουσείο και θα καταλάβετε τί λέω). Είναι οι κάτοικοι αυτής της χώρας, όπως τους βλέπω 45 χρόνια τώρα. Με τα καλά και τα στραβά τους, με τα ελαττώματα τους, την καλοσύνη τους, την σκληρή καθημερινότητα τους, τα βάσανα, τους ατέλειωτους αγώνες τους για ζωή. Συνάνθρωποί μου όμως, συμπατριώτες μου, Έλληνες.

Δεν ξέρω αν έχω κάποια αιματολογική συγγένεια με τους Έλληνες του 3ου ή του 10ου αιώνα μ.Χ. και δεν με νοιάζει. Ξέρω πως το Βυζάντιο ήταν το Φως της ανθρωπότητας επί 10 σχεδόν αιώνες, ενώ η Εσπερία σπαραζόταν από τις λεηλασίες, τη φεουδαρχία, τον σκοταδισμό, τον δεσποτισμό, τις σφαγές και την αγραμματοσύνη.

Ναι, ο Αλέξανδρος ήταν κατακτητής. Πρώτα όμως απελευθέρωσε τα παράλια, με τη σύμφωνη γνώμη των Ελληνικών πόλεων -εκτός της Σπάρτης. Κατέκτησε σχεδόν όλη την Ανατολή. Αλλά άφησε πίσω του τα γράμματα, τις ελληνικές τέχνες και τη γλώσσα. Την ελληνική. Μιλιόταν σ’ ολόκληρη την Ανατολή από την εποχή του (4ος π.Χ.) μέχρι την Άλωση της Πόλης (1453 μ.Χ.). Δεν έσβησε όμως ούτε τότε η γλώσσα. Μιλιόταν σ’ όλα τα παράλια, μέχρι το 1922.

Δεν ξέρω αν το αίμα μου μπαστάρδεψε με τα 400 χρόνια της σκλαβιάς. Ξέρω πως μερικοί ξυπόλητοι φουστανελάδες (σκασίλα μου αν η φουστανέλα είναι ελληνική ή αλβανική, ο Τσαρούχης λέει πως οι Αλβανοί ήταν καταπληκτικοί ραφτάδες φουστανέλας) που μιλούσαν την ίδια γλώσσα που μιλώ, τα βάλανε με μιαν ολόκληρη οθωμανική αυτοκρατορία. Κι ο Καραϊσκάκης ήταν το νόθο παιδί μιας καλογριάς κι ενός τσιγγάνου κι ήταν ξεβράκωτος κάτω από τη φουστανέλα αλλά πολέμησε σαν τον Λεωνίδα κι έπεσε για τη Λευτεριά. Κι ο Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μωριά φορούσε περικεφαλαία. Κι η επανάσταση του 1821 δεν ήταν η πρώτη. Είχαν γίνει κι άλλες και πνίγηκαν στο αίμα, γιατί οι ξένοι, παρά τις υποσχέσεις τους, μας άφηναν αβοήθητους.
Δεν ξέρω αν στο αίμα μου κυλάει αίμα αρχαϊκό και δεν με νοιάζει. Ξέρω ότι η Εθνική Αντίσταση είχε 100.000 όπλα και 2.000.000 αγωνιστές στις πόλεις. Και πως σ’ ένα πληθυσμό τότε 5.000.000 είχαμε 500.000 νεκρούς στα 4 χρόνια του πολέμου. Πως στον Εμφύλιο εκτελέστηκαν 16.000 κι όλοι φώναζαν: «Ζήτω η Ελλάδα».
Ξέρω πως στα βουνά στον Εμφύλιο πολέμησε κι απ’ τις δυο πλευρές η κλάση του 1946 και πως από αυτούς σκοτώθηκε το 80% (από αφήγηση του Θεοδωράκη στην τηλεόραση). Κι όλοι αγαπούσαν την Ελλάδα.

Ίσως στις φλέβες μου κυλά ένα αίμα αγνώστου προελεύσεως.
Ξέρω όμως πως πατρίδα μου είναι ο Σολωμός, ο Καβάφης, ο Βιζυηνός κι ο Καρυωτάκης. Ο Παλαμάς κι ο Σεφέρης. Ο Ρίτσος κι ο Ελύτης. Ο μέγας Καζαντζάκης κι ο μέγιστος Παπαδιαμάντης. Πατρίδα μου είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κι ο Παντελής Βούλγαρης. Ο Σμαραγδής, ο Πετρολούκας Χαλκιάς κι ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Η Ειρήνη Παπά κι ο Λεωνίδας Λοϊζίδης, που ταξιδεύει το αρχαίο δράμα στην Αμερική. Είναι ο Παπαδημητρίου που μελοποιεί Καβάφη κι ο Ανδρέας Μπουτσικάκης που παίζει στο πιάνο ταγκό το «είμαστε δυο» του Μίκη. Είναι η Φαραντούρη κι ο Καλογιάννης. Είναι ο Ιωάννης Δαμασκηνός (8ος μ.Χ. –Ακολουθία εις κεκοιμημένους) κι η εκκλησία ποτέ δεν έδωσε εντολή για καταστροφή των Ναών, οι αυτοκράτορες έδιναν τέτοιες εντολές. (Θρήσκα δεν είμαι αλλά ο Ιησούς είπε το «αγαπάτε αλλήλους» κι έσπρωξε την ανθρωπότητα ένα βήμα εμπρός.

Οι χτίστες του Παρθενώνα, πράγματι ήταν δούλοι όπως κι αυτοί της Αττικής Οδού και της στέγης Καλατράβα (οι σημερινοί δούλοι λέγονται οικονομικοί μετανάστες) αλλά ο Φειδίας, ο Ικτίνος κι ο Καλλικράτης ήταν ελεύθεροι και αποτύπωσαν στο μάρμαρο τη Δημοκρατία και την Ελευθερία. Κι ο Παρθενώνας είναι το αιώνιο σύμβολο του Ωραίου και του Μέτρου. Είναι η ανύψωση του ανθρώπου προς το θείο. (Η δουλεία είναι πράγματι άδικο πράμα κι απαίσιο. Την εποχή εκείνη όμως ήταν το προοδευτικό άλμα της ανθρωπότητας.

Κι ύστερα είναι η μουσική! Ο Τρόπος που έγινε Μέλος και δημοτικό τραγούδι κι όταν ενώθηκε με τη λάγνα Ανατολή, Δρόμος. Κι ύστερα ήρθε ο Μπάτης κι ο Τσιτσάνης κι ο Μάρκος κι ο Μίκης κι ο Μάνος κι ο Ξαρχάκος κι ο Ανδριόπουλος και τόσοι άλλοι.... Κι όταν ακούω το «γυιέ μου σπλάχνο το σπλάχνο σου» μου ‘ρχονται στο μυαλό όλοι οι ορφικοί ύμνοι για τον θεό Διόνυσο , που πέθανε κι ύστερα αναστήθηκε.

«Μάνα με τους εννιά σου γυιούς και με τη μια σου κόρη» λέει η παραλογή του 9ου μ.Χ. αιώνα και «δυο γυιούς είχες μανούλα μου» ο Θεοδωράκης στα 1963. Κι αν στην παραλογή ο νεκρός γυιός γυρνά από τον Άδη (σαν τον μύθο της Δήμητρας και της Κόρης για να εκπληρώσει την υπόσχεση στη μάνα του: να της γυρίσει τη μοναχοκόρη της, ο Θεοδωράκης, βάζει τους γυιούς να σταθούν πάνω από το νεκροκρέββατο της μάνας τους και να την αποχαιρετήσουν. Και δε με νοιάζει αν δεν έχω καμία αιματολογική σχέση με τους Έλληνες του 9ου αιώνα. Το ίδιο ανατριχιάζω και με τα δυο.

Κι αν ζούμε σε μια εθνική φαντασίωση από το 1825 τί; Τί θα υπήρχε στη ζωή χωρίς τη φαντασίωση; Η ποίηση, η μουσική, ο έρωτας, θα υπήρχαν χωρίς φαντασίωση; Η επανάσταση – η όποια επανάσταση- θα γινόταν χωρίς τη φαντασίωση της λευτεριάς και της δίκαιης ζωής; Κι ο θεός Απόλλωνας τί ήταν άραγε; Μήπως η φαντασίωση των ανθρώπων για τον ένθεο άνθρωπο, τον ενωμένο με τη μουσική, την ποίηση και την αρμονία;

Αυτά είναι για μένα η Ελλάδα, όχι τα αίματα ούτε η παραποιημένη ιστορία. Κι ο Λαός της δεν είναι Τίποτα. Είναι ένας μεγάλος Λαός, ο ελληνικός. Παράδειγμα Ήθους, Ανθρωπιάς, Αγωνιστικότητας, Δημιουργίας. Ένας Λαός αντρειωμένος, θεόμαχος, αναρχικός γι αυτό ανυπότακτος. Κι αυτός ο Λαός θα ξαναγίνει πάλι! Αρκεί να ξυπνήσει η παγωμένη μνήμη του και η αυτοπεποίθηση του.
(Εμπρός συντρόφοι, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα).

Όλα τα δώσαμε στους ξένους. Το αίμα μας, τις νίκες μας, τη γλώσσα μας, τις τέχνες μας, τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την εθνική μας ανεξαρτησία. Τί άλλο θέλουν πια; Ας μας αφήσουν επιτέλους ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ.

Η προδοσία πάντα γινόταν από μέσα. Ο Εφιάλτης όμως είχε κακό τέλος. Οι Σπαρτιάτες έστειλαν την κρυπτεία και τον σκότωσε.

Σήμερα ο Εφιάλτης διαφεντεύει τον τόπο. Λυμαίνεται το βιος μας και τους κόπους μας. Έχει δηλητηριάσει το μεδούλι μας.

Έτσι κι αλλιώς, «ο Εφιάλτης θα φανεί κι οι Μήδοι θα περάσουν». Οι …«Μήδοι» τώρα θέλουν τα υπέδαφος μας γι αυτό μας αφελληνίζουν για να μας διαμελίσουν.

Και τώρα εσείς, τάχα διανοούμενοι, τάχα προοδευτικοί, μπορείτε να με βαφτίσετε κι εμένα ακροδεξιά, ρατσίστρια, ρομαντική, μελό ή ότι άλλο σκεφτείτε. Παραποιείστε τα λόγια μου. Χειρουργήστε τα, να βρείτε τη «φασίζουσα νοοτροπία» ή ό,τι άλλο σας βολεύει. Γελάστε μαζί μου. Κοροϊδέψτε με. Δεν με πειράζει. Εγώ το δρόμο μου κι εσείς τη δουλειά σας.

Έτσι κι αλλιώς η Ιστορία θα κάνει τον κύκλο της κι όταν κλείσει θα ανοίξει ένας άλλος κύκλος. Αυτός που δεν θα σας περιλαμβάνει.
[Τους παλιούς μου φίλους καλώ με φοβέρες και μ’ αίματα].

Εγώ τότε δεν θα ζω αλλά θα ζει η σπορά μου. Όπως θα ζει κι η σπορά κάθε Έλληνα που σήμερα διδάσκει το παιδί του τί σημαίνει το «Λευτεριά ή Θάνατος».