ΠΗΓΗ/ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Σπίθα Κέντρου Αθήνας
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Το Παρόν της Κυριακής, 22.7.12
Εν όψει αυτής της κατάστασης, θα ήθελα να επισημάνω δύο τεράστιους κινδύνους που έχουν ήδη δρομολογηθεί και απειλούν για πολλές γενιές την υπόσταση της Ελλάδας:
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Το Παρόν της Κυριακής, 22.7.12
Μόλις ένας μήνας πέρασε από τις εκλογές και ο ελληνικός λαός βλέπει ήδη
με θλίψη να συνεχίζονται 'λες και δεν έγιναν εκλογές- δύο
πραγματικότητες που δείχνουν πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο διακυβέρνησης
της χώρας: η μια είναι η πλήρης απουσία κάθε προγράμματος αντιμετώπισης
της κρίσης και η πλήρης εγκατάλειψη των προεκλογικών εξαγγελιών, η άλλη
ειναι η σταθερή συνέχιση της ποδηγέτησης του ελληνικού λαού από το
Μεγάλο Δουκάτο με τους έλληνες τσάτσους του προς τον πιο βαθύ γκρεμό που
υπάρχει: προς μια έξοδο από το ευρώ με ελεγχόμενη από τους δανειστές πτώχευση.
Οι προγραμματικές δηλώσεις των τριών κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα
δείχνουν καθαρά και ξάστερα: (α) καμιά πρόθεση αναδιαπραγμάτευσης των
επονείδιστων δανειακών συμβάσεων (των «Μνημονίων»), (β) κανένα πρόγραμμα
οικονομικής ανάπτυξης (δεν μιλάμε για ποιοτική κοινωνική ανάπτυξη,
γιατί ο όρος είναι άγνωστος από πολλά χρόνια) και (γ) καμιά πρόθεση,
καμιά γνώση και
κανένα σχέδιο για την περίφημη αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση του διαλυμένου κρατικού μηχανισμού. Ένα πρόγραμμα μονάχα υπάρχει σίγουρο -αυτό που υπήρχε εξαρχής: η εκποίηση των δεκάδων χιλιάδων μονάδων της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του δημόσιου πλούτου. Το πιο απλό και το πιο εύκολο για μια ανίκανη κυβέρνηση, το πιο κερδοφόρο για τη βουλιμία του δανειστή και το πιο επιζήμιο για το φτωχό οφειλέτη. Το πρόγραμμα αυτό, που ήδη εκτελείται, δεν είναι, βέβαια, πρόγραμμα ανάπτυξης ή ανάκαμψης, αλλά καταστροφής της χώρας.
κανένα σχέδιο για την περίφημη αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση του διαλυμένου κρατικού μηχανισμού. Ένα πρόγραμμα μονάχα υπάρχει σίγουρο -αυτό που υπήρχε εξαρχής: η εκποίηση των δεκάδων χιλιάδων μονάδων της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του δημόσιου πλούτου. Το πιο απλό και το πιο εύκολο για μια ανίκανη κυβέρνηση, το πιο κερδοφόρο για τη βουλιμία του δανειστή και το πιο επιζήμιο για το φτωχό οφειλέτη. Το πρόγραμμα αυτό, που ήδη εκτελείται, δεν είναι, βέβαια, πρόγραμμα ανάπτυξης ή ανάκαμψης, αλλά καταστροφής της χώρας.
Εν όψει αυτής της κατάστασης, θα ήθελα να επισημάνω δύο τεράστιους κινδύνους που έχουν ήδη δρομολογηθεί και απειλούν για πολλές γενιές την υπόσταση της Ελλάδας:
1ος κίνδυνος: Η απώλεια της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του εθνικού πλούτου.
