Mνήμες και αίμα ...Από τον Λευτέρη-Βενιζέλο Σταθά για την Σφαγή του Διστόμου - Του συμπατριώτη μας καλλιτέχνη Κώστα Πετράκου

Από τον συμπατριώτη μας καλλιτέχνη, Κώστα Πετράκο

 

Mνήμες και αίμα ...Από τον Λευτέρη-Βενιζέλο Σταθά για την Σφαγή του Διστόμου,10 Ιουνίου 1944 : <<Οι νεκροί στην πλατεία ήταν σαν τα ψάρια στο τηγάνι....Aπό πάνω τα όρνια...>>...Ενα φιλμάκι του Κώστα Πετράκου από το Σαν Φραντζίσκο.

Γράφει ο Κώστας Πετράκος :
Τον Οκτώβρη τού 2012 ήρθα στην Ελλάδα για δύο εβδομάδες.
Στο Δίστομο μία ημέρα πριν φύγω, χωρίς τα απαραίτητα επαγγελματικά εργαλεία με μία μικρή κάμερα πού είχα μαζί μου και μετά την προτροπή τού Λουκά Δημάκα

Η τραγική μαρτυρία της Ευσταθίας Γεωργακού. Πως ξεκληρίστηκε ολόκληρη η οικογένειά της και επέζησε μόνο αυτή από την φρικτή Σφαγή του Διστόμου - Δείτε το βίντεο

 ΔΕΙΤΕ  ΟΛΟΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ

*Ευχαριστώ τον Γιώργο Τζιτζώκο για την παραχώρηση του υλικού

Ήρωας δεν είναι μόνο αυτός που φεύγει και γίνεται μάρτυρας καθαγιάζοντας το χώμα του Διστόμου.

Ήρωες είναι κι αυτοί που μένουν και συνεχίζουν τη ζωή τους έχοντας χάσει όλη τους την οικογένεια χωρίς να ξέρουν το γιατί. Κι όλα αυτά σε δύο ώρες. 

Ήρωας είναι αυτός που κουβαλάει όλα αυτά τα τραγικά βιώματα και συνεχίζει παλεύει για την επιβίωση του και να προσφέρει στην κοινωνία.

Έτσι και η Ευσταθία Γεωργακού Κρέμου. 

Εκτέλεσαν τους γονείς µου αγκαλιά µε τις αδελφές µου - Μιά συγκλονιστική μαρτυρία

«Εκτέλεσαν τους γονείς µου αγκαλιά µε τις αδελφές µου...»

«Βλέπω τον Γερµανό να έρχεται...
Με το που άνοιξε την πόρτα ρίχτηκε πάνω στον πατέρα µου σαν εξαγριωµένη τίγρη, σπρώχνοντας και χτυπώντας τον... Ακολουθούσαµε κλαίγοντας και προπαντός οι µικρές µου αδελφές γιατί εγώ ήµουν σχεδόν εντελώς τρελαµένη... Ανοιξα το παράθυρο πάνω από τον νεροχύτη και πήδηξα χωρίς να σκεφτώ. Το ύψος ήταν πάνω από δύο µέτρα και κάτω ανώµαλο έδαφος αλλά δεν έπαθα το παραµικρό...

Ο,τι έγινε στο σπίτι µου από την ώρα που έφυγα το έµαθα από µια γειτόνισσα.

Αφού το τέρας χτύπησε πολύ άσχηµα τον πατέρα µου έφυγε. Αλλά δυστυχώς πήγε άλλος. Ο πατέρας µου πήρε αγκαλιά τη µία από τις αδελφές µου, νοµίζοντας ίσως πως θα του χαρίσουν τη ζωή προς χάρη της.

Παίρνει αγκαλιά την άλλη η µητέρα µου που φώναζε και µένα... Ούτε εκατό µέτρα πιο κάτω από το σπίτι µας τους εκτέλεσαν όλους. Η αγαπηµένη του “Νιτσούλα” όµως επέζησε, για να ευχηθεί πολλές φορές να την είχαν σκοτώσει κι εκείνη...». (Αφήγηση της ∆ιστοµίτισσας Ελένης (Νίτσας) Σφουντούρη, από το βιβλίο «Ηµερολόγιο από το µέτωπο», Εκδόσεις Κασταλία,Αθήνα τηλ. 210-3215280).

Το παραπανω δημοσιευμα ειναι μερος του ευρυτερου ρεπορταζ της εφημεριδας ''ΤΑ ΝΕΑ'' στο σημερινο τους φυλλο) 

Ευχαριστώ τον Λ.Δ