Επανεξοπλισμός της Γερμανίας πριν αποζημιώσει για τα 228 θύματα των ναζί στο Δίστομο; - Άρθρο του Λουκά Δημάκα, στην ''Καθημερινή''

Πόσο λογικό, δίκαιο, βάσιμο και ηθικό είναι να επιχειρηματολογεί η ηγεσία της Γερμανίας υπέρ της θέσης ότι η χώρα οφείλει να προχωρήσει στον επανεξοπλισμό της, χωρίς πριν ή παράλληλα να εξοφλήσει τις ιστορικές υποχρεώσεις της;

Λουκάς Δημάκας*

18.06.2026 

Προσφάτως, είχα την τύχη, όπως και άλλες φορές, να συνδράμω τον συμμαθητή μου, εθελοντή ξεναγό Χρήστο Παπανικολάου, στην ξενάγηση Γερμανών μαθητών από το Hebel Gymnasium του Lorrach-Freiburg στο Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου – τη γενέτειρά μας το Δίστομο.

Η επίσκεψη έγινε λίγο πριν αρχίσουν οι πολυήμερες ετήσιες Εκδηλώσεις Μνήμης, Τιμής και Διεκδίκησης για τη Σφαγή των 228 άμαχων συμπατριωτών μας, συγγενών μας, από τους Γερμανούς στρατιώτες στις 10 Ιουνίου 1944.

"Δίστομο: Μια Πληγή που Δεν κλείνει'' - Του Δημήτρη Μανδύλη.

Του Δημήτρη Μανδύλη, αντιπτεράρχου ε.α.

Με τον τίτλο "Δίστομο: Μια Πληγή που Δεν κλείνει" και την κατάληξη " Δεν ξεχνάμε" ο αντιπτέραρχος ε.α., τ. Διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου του τότε  Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, έγραψε τις προάλλες ένα εξαιρετικό κείμενο στο προφίλ του στο fb για την σημασία της Επετείου της Σφαγης του Διστόμου, με το βάρος της ιδιότητας του και του ανθρώπου που περπάτησε σε αυτά τα ματωμένα χώματα, με επίσημη ιδιότητα.

Ο κ. Δηήτρης Μανδυλης  - γνωστός στην Πολεμική Αεροπορία με το παρατσούκλι «Φαντομάς συνόδευσε τον αείμνηστο Κάρολο Παπούλια στην επίσκεψή του στην Μαρτυρική Πόλη, το 2005, για να τιμήσει εκ μέρους της Πολιτείας την μνήμη των θυμάτων της Σφαγής και στη διάρκεια της οποίας έλαβε χώρα η τελετή ανακήρυξής του σε Επίτιμο Δημότη Διστόμου.

Γράφει ο Δημήτρης Μανδύλης, που αξίζει να σημειωθεί, υπογράφει απλά και σεμνά ως "αεροπόρος":

''Σαν σήμερα, στις 10 Ιουνίου 1944, γράφτηκε μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

O σπουδαίος συγγραφέας Ηλίας Βενέζης έγραψε το 1951 στο ΒΗΜΑ για την μαύρη ημέρα της Σφαγής του Διστόμου

Επτά χρόνια μετά τη σφαγή, στο φύλλο του «Βήματος» της 15ης Μαΐου 1951 ο σπουδαίος συγγραφέας  και συνεργάτης - τότε -  Ηλίας Βενέζης έγραψε σε επιφυλλίδα για την μαύρη ημέρα της σφαγής του Διστόμου. Μας το θυμίζει - μαζί με άλλα κείμενα για την Μαρτυρική και Ιστορική κωμόπολη - η εξαιρετική στήλη ΤΟ ΒΗΜΑ HISTORY Newsletter που επιμελείται ο Γιάννης Διαμαντής. Το Νewsletter του Βήματος μπορείτε να το λαμβάνετε δωρεάν κάθε Κυριακή με εγγραφή σε αυτό.

Το κείμενο του  ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ :

Γιατί θυμόμαστε σήμερα το Δίστομο και το αποσπούμε από την περιοχή του λησμονημένου καιρού; Ω, είναι μια μικρή είδηση στις εφημερίδες. Μάς είχανε παραδώσει, λέει, οι σύμμαχοι, για να τον δικάσουμε τον Γερμανό αξιωματικό, τον δήμιο του Διστόμου.

»Τον είχαμε στις φυλακές του Αβέρωφ. Και ήταν ακριβώς μια από αυτές τις μέρες, που πλησιάζει η επέτειος, ήταν να γίνει η δίκη του. Αλλά η δίκη την τελευταία στιγμή σταμάτησε. Γιατί έτσι γίνεται, λέει, και στο Παρίσι. Έγινε, λέει, και στο Παρίσι μια συνθήκη εμπορική Γαλλίας – Γερμανίας. Και από τότε κάθε δίωξη Γερμανού εγκληματία πολέμου σταμάτησε.

»Λοιπόν και εμείς έχουμε καπνά να στείλουμε στη Γερμανία. Τα καπνά πρέπει να σβήσουν το Δίστομο και το σβήνουν.

Πώς το όνειρο του παππού και το νερό της γιαγιάς έσωσε την οικογένεια του Γιώργη Πίτσου ( Καρατζίκα) στην Σφαγή του Διστόμου, στις 10/6/44

Διακόσιοι είκοσι οκτώ (228) είναι οι συγχωριανοί μας Διστομίτες  που στις 10/6/1944 βρήκαν τραγικό θάνατο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.Ενα από τα πιο άγρια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από τους Ναζί Γερμανούς.Πολύ αίμα. Πολύ μίσος. Ξεκοιλιάσματα, σφαγμένα μωρά, παιδιά, γέροι, έγκυες, κατάκοιτοι..Δεν τα χωράει ανθρώπου νους τα εγκλήματα .

Πολλοί όμως είναι και εκείνοι που κατόρθωσαν, έτυχε μάλλον, να γλυτώσουν από τα γερμανικά βόλια και τις ξιφολογχες και ανάμεσα σε αυτούς και η οικογένεια του παππού μου. Παραθέτω παρακάτω την μαρτυρία του όπως μου τη διηγήθηκε ο πατέρας μου δεκάδες φορές. Ο πατέρας μου Γιάννης Πίτσος, στη Σφαγή ήταν 11 χρονών και ζούσε με τους γονείς του και τα τρία αδέλφια του στο πατρικό τους σπίτι που ήταν στις παρυφές του λόφου Κούκου στην περιοχή Άγρεμα. 

Τον πατέρα του και παππού μου, τον Γιώργη τον Καρατζίκα , τον θυμούνται όλοι στο χωριό. Άνθρωπος απλός, εργατικός μανάβης , που κάθε μέρα με το γαϊδουράκι του γυρνούσε τις γειτονιες του χωριού και πουλούσε την πραμάτεια του με κηπευτικά  από τα κτήματά μας στις  Τσέρες   (μεταξύ Λιβαδειαάς-Διστόμου) που καλλιεργούσε και βιοποριζόταν η οικογένειά του.  

Καισαριανή, Δομένικο, Δίστομο : Πως η ιστορία - και οι τόποι - δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε.

Τις προάλλες αποκαλύφθηκαν συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση ( δολοφονία, είναι!) των 200 στην Καισαριανή από τους Γερμανούς Ναζί. 

H IΣΤΟΡΙΑ ΑΠΈΚΤΗΣΕ ΠΡΌΣΩΠΟ. KΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Την Δευτέρα ήταν η επέτειος της άγριας Σφαγής των 194 κατοίκων του Δομένικου και γειτονικών χωριών από τους Ιταλούς φασίστες και ο δημοσιογράφος Ηλίας Προβόπουλος παίρνει αφορμή και παρουσιάζει φωτογραφία - την μεταφορά των οστών των 194 αθώων θυμάτων από τον τόπο εκτέλεσης στο Κοιμητήριο του χωριού, και τιτλοφορεί το κείμενό του στο Νextdeal, ''Πως η ιστορία  δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε'' 

Και με αυτό μας θύμησε - με την παρουσία στις εκδηλώσεις του Δημάρχου Διστόμου Αράχοβας Αντίκυρας Γιάννη Σταθά - τέσσερις φωτογραφίες της ιστοσελίδας *Δίστομο -Αρχεία ΚΛΙΚ ΕΔΩ από την μεταφορά των οστών των 228 Διστομιτών από το κοιμητήριο, στο Μαυσωλείο Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου, τον Ιουνιο του 1979 Για να πουμε και εμείς από εδώ οτι  η ιστορία - και οι τόποι - δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε: Καισαριανή- Δομένικο-Δίστομο. 

Ο...πιτόγυρος στο παγκάκι της Παραλίας Διστόμου και μερικές σκέψεις.

Η συσκευασία του τυλιχτού (πίτογυρου) που αφέθηκε από πιτσιρικάδες πάνω στο παγκάκι, μόλις 2-3 μέτρα από το καλάθι των απορριμμάτων ( φωτογραφία) στον παραλιακό πεζόδρομο του οικισμού  των εργαζομένων της Αλουμίνιο της Ελλάδος στην Παραλία Διστόμου, δεν είναι.μια απλή παραφωνία.

Η αυξανόμενη υποβάθμιση της φροντίδας μερίδας κατοίκων για το Δημόσιο Κοινόχρηστο Χώρο είναι από τα πρώτα στοιχεία που φαίνεται η απώλεια κάποιων καλών "κεκτημένων" που  ίσχυσαν από τον πρώτο καιρό και για πολλά χρόνια στον οικισμό : Και συνέβαλαν σε αυτό λίγο το καλο παράδειγμα των "πολιτισμένων" Γάλλων ( άσχετα αν οι ίδιοι δεν φημίζονται για την ατομική καθαριότητα!) και μορφωμένων στελεχών, λίγο το "δέος" και το " θάμπωμα" των εσωτερικών μεταναστών που ήρθαν από χωριά της ελληνικής υπαίθρου στην "νεόκτιστη πόλη", λίγο η σταθερή παραμονή του εργατικού δυναμικού για πολλά για χρόνια, δημιούργησαν ένα στάτους.

Επιστολή : ΣΥΝ για το Μαυσωλείο, ΜΕΙΟΝ για πεζοδρόμιο και λακκούβες!

Το εγκώμιο για την προσεγμένη εικόνα του Μαυσωλείου Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου, αλλά και αρνητικά σχόλια για τον κεντρικό δρόμο της Μαρτυρικής κωμόπολής μας, περιέχει ηλεκτρονική επιστολή που μας έστειλε τις προάλλες επισκέπτης του τόπου μας μαζί με την οικογένειά του.

Η επιστολή του και οι δύο φωτογραφίες που την συνόδευαν: ''Επισκεφθήκαμε τελος Νοεμβρίου το Δίστομο και οδόν προς το Γαλαξείδι-Ναύπακτο και ευτυχώς που σταματήσαμε για καφέ στον τόπο σας και μάθαμε εκεί για την ιστορία του και Μαυσωλείο, από έναν κάτοικο. 

Τα παιδιά συγκλονίστηκαν από το Μαυσωλείο, τα οστά που είδαμε από το παράθυρο - περάσαμε αργά το απόγευμα - και τα ονόματα των νεκρών. Παιδιά μηνών, βρέφη... Είναι δυνατό; Αυτά πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία, σε όλη την Ευρώπη.

''Προς μια νέα, ανησυχητική, παγκόσμια συνθήκη''- Άρθρο του συμπατριώτη μας, υποψηφίου Διδάκτορα, Θανάση Δημάκα.

Μήπως ο Τραμπ τραγουδά Τερλέγκα "εγώ τον ίσιο δρόμο τον άφησα νωρίς" & ΛΕΞ "παίζω με τα σπίρτα μπροστά στο βενζινάδικο";

Άρθρο του συμπατριώτη μας υποψηφίου Διδάκτορα Θανάση Δημάκα  με τίτλο ''Προς μια νέα, ανησυχητική, παγκόσμια συνθήκη'', σε επιλογή τμημάτων του από το Militair.gr από την αρχική εκτεταμένη δημοσίευση στην πολιτική- κοινωνική  Επιθεώρηση Kaboom :

Διαβάστε το εδώ: 

https://www.militaire.gr/pros-mia-nea-anisychitiki-pagkosmia-synthiki/

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΛΑΠΠΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ Η 1η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ 1977 - ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΠΙΤΣΟΥ

Του Θεμιστοκλή Πίτσου

Η 10η Ιουνίου του 1977 ήταν η επέτειος της Σφαγής των κατοίκων του χωριού μας, του Μαρτυρικού Διστόμου , κατά την οποία στο ιστορικό αυτό γεγονός της μαύρης εκείνης  ημέρας του 1944, άρχισε να αποδίδεται η πραγματική αντιφασιστική, αντιπολεμική του διάσταση!

Γι' αυτόν τον λόγο αξίζει να την θυμηθούμε, φέτος που συμπληρώνονται 80 χρόνια από την Σφαγή των 228 συμπατριωτών μας.

Στο πλαίσιο αυτό με πρωτοβουλία του Πολιτισμικού Συλλόγου και ειδικότερα του προσφάτως εκλιπόντος Στάθη Σταθά, αναζητήθηκε το βιβλίο του συμπατριώτη μας - εκ μητρός -  Τάκη Λάππα που αναφερόταν στη Σφαγή- ήταν όπως και ο τίτλος του, το Χρονικό της Σφαγής του Διστόμου, με ολοζώντανες Μαρτυρίες.  

Κοντά στις δύο χιλιάδες προβολές το άρθρο για το Δίστομο, "όταν σε πνίγει το δίκιο "

Κοντά στις δύο χιλιάδες προβολές το άρθρο για το Δίστομο, "όταν σε πνίγει το δίκιο ", που προβλημάτισε και έβγαλε στην επιφάνεια όσα πολλοί αποκρύπτουν τεχνηέντως. 

Το άρθρο προβάλλεται ξανά ΕΔΩ 

Η Αστερία: Ο λυγμός και η μνήμη του Διστόμου - Του Θανάση Τοτόμη

 Του Θανάση Τοτόμη*                        Δίστομο, γυναίκες 1945 Βούλα Παπαϊωάννου

Πηγή/Αναδημοσίευση:fractalart

 •Η Αστερία είναι ένα όνομα εμβληματικό στο Δίστομο. Μπορεί, γιατί έχει το σχήμα των πλατύφυλλων μαντιλιών που κάλυπταν τις κεφαλές τους οι γυναίκες της πόλης, για να «κρατήσουν» τον πόνο για πολλές δεκαετίες, των 223 εκτελεσμένων από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, κοντά ή μέσα στα σπίτια και στις αυλές.

Μπορεί, γιατί έχει το σχήμα, μιας προσμονής για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά, που μπορούν να κοιτάζουν τ’ άστρα δίχως φόβο για τη ζωή τους, πια.

Όταν σε πνίγει το δίκιο - Επιθέσεις μίσους και απαξίωσης εναντίον του Διστόμου. Ένα άρθρο που θα συζητηθεί

ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στην ζωή μας πολλά που σε πνίγουν. Αδικίες που δεν αποκαθίστανται για να βγει η αλήθεια στην επιφάνεια, και που διαιωνίζονται έχοντας δύο βασικούς συμμάχους:

Πρώτα το μίσος προς εσένα, στην προκειμένη στο Δίστομο και στους Διστομίτες,  που εξηγείται προσεγγίζοντας το κανείς κοινωνιολογικά, και έπειτα ο φόβος του ισχυρού που περικλείει τα εργασιακά, τα προς το ζην και την έξωθεν καλή μαρτυρία ως προς τον ισχυρό του τόπου, κοινώς γλείψιμο.

Ο οικονομικά ισχυρός μπορεί να χρηματίσει σχολικά βιβλία, πολιτικούς, ιστορικούς και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς, προκειμένου να παραχαράξει την ιστορία και να αλλοιώσει πηγές, και όπως οι μεγαλοεφοπλιστές και οι βιομήχανοι  χρησιμοποιούν τραμπούκους τύπου ''Χρυσή Αυγή'' για να εκφοβίσουν ανθρώπους  που μάχονται για τα εργασιακά τους, έτσι και οι δικοί μας ισχυροί χρησιμοποιούν εργαζομένους – τσιράκια, για να διαδώσουν τα ψέματα και τα μίση τους.

ΒΟΥΝΑ ΚΑΙ ΟΡΗ - Του συμπολίτη μας Γιώργου Ι. Λούκα

Πανάρχαια, ορθώνονται από τα σπλάχνα της μάνας γης. Πεισματάρικα και αέναα χάνονται στον χρόνο και επανέρχονται στην αιωνιότητα, μέσα από μια διαδικασία συνεχούς αναγέννησης. Λαυρέντιος, Αλγκόνκιος , Ασσύντιος ορογένεση, πολύ πριν ακόμα το κύτταρο δώσει την άπειρη ποικιλότητα μορφών και ζωής, αυτά εκκινούν την εξύψωση τους στους ουρανούς του πλανήτη.

Από την αρχαία σανσκριτική λέξη rsva που σημαίνει ψηλός και από το όρνυμι που σημαίνει ξεσηκώνω- ορμώ, το βουνό ανέκαθεν πλαισίωνε σπουδαίους πολιτισμούς και παραδόσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Από τους Ίνκας και τους Θιβετιανούς ορεσίβιους λαούς , μέχρι τους Έλληνες αποτέλεσε καταφύγιο λευτεριάς και ασφάλειας.

ΕΤΣΙ ΝΙΚΙΕΤΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ… - Του συμπατριώτη μας Γιώργου Ι. Λούκα

Περιμένοντας για 20 χρόνια μια δικαστική απόφαση, την αποζημίωση για το φρικιαστικό έγκλημα της σφαγής του χωριού μου….

Παρατηρώντας τον φαύλο κύκλο μίσους απ' άνθρωπο σε άνθρωπο να επανέρχεται από γενιά σε γενιά…

Βλέποντας το βίαιο πέπλο της άγνοιας να καλύπτει και να συντηρεί ξανά και ξανά αφηγήσεις μεγαλείων και κατορθωμάτων περιούσιων λαών και ομάδων…

Α ι σ θ ά ν ο μ α ι  ότι φασίστες θα υπάρχουν πάντα...

Προς μια άλλη λογική της ζωής - Του συμπατριώτη μας Γιώργου Ι. Λούκα

Δύσκολος τίτλος… Δυσκολότερη η εξήγηση. Ο πλανήτης μας τα επόμενα χρόνια θα έχει να αντιμετωπίσει αναρίθμητα προβλήματα που απαιτούν απαντήσεις σήμερα κιόλας. Παγκοσμιοποίηση, κλιματική αλλαγή, υπερπληθυσμός, ενεργειακή κρίση.

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το κίνημα που δημιουργείται στην χώρα μας, που έχει ως αντικείμενο την περιβαλλοντική υποβάθμιση των βουνών μας. Για να έχει βάθος όμως η κριτική που ασκείται, θα πρέπει να ορίζει τόσο τους δομικούς παράγοντες του συστήματος που ενισχύουν αυτές τις τάσεις εκμετάλλευσης των πάντων, όσο και να περιλαμβάνει συγκεκριμένες προτάσεις ανασυγκρότησης.

ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΕ ΤΗΝ ΥΓΙΕΙΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!! - Του Ιωάννη Λ. Γαμβρίλη

Με αφορμή την επικείμενη έναρξη λειτουργίας των σχολικών μονάδων σε συνθήκες πανδημίας, επαναφέρουμε για μία ακόμα φορά, το εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα της υγιεινής και καθαριότητας των σχολικών μονάδων, και επισημαίνουμε τα εξής:

Είναι γνωστό, ότι μόνο ένα μικρό μέρος των σχολείων έχουν καθαρίστριες πλήρους απασχόλησης, καθώς στα περισσότερα σχολεία οι καθαρίστριες (περίπου οκτώμισι χιλιάδες) απασχολούνται σήμερα με συμβάσεις μίσθωσης έργου, με πολύ χαμηλή αμοιβή, και αναλαμβάνουν καθήκοντα μετά το πέρας του σχολικού ωραρίου, τη στιγμή που οι ανάγκες των σχολείων σε καθαριότητα είναι μεγάλες και κατά τη διάρκεια της λειτουργίας τους.

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ - Του συμπατριώτη μας, Γιώργου Ι. Λούκα

Του Γιώργου Λούκα.
Στη σύγχρονη εποχή , η κοινωνία αντιμετωπίζει δυσεπίλυτα προβλήματα, όπως η οικολογική καταστροφή, η μετανάστευση, η πανδημία τελευταία, καθώς και πολλά ακόμη. Υπάρχει μια επιστήμη η οποία θα μπορούσε να διαχειριστεί όλη αυτή τη συσσωρευμένη θλίψη των ανθρώπων;

Και αν ναι… ως προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθεί; Θα είναι μια ακόμη επιστήμη που ενισχύει ένα μονοδιάστατο άτομο, διαιωνίζοντας μια εγωκεντρική και ναρκισσιστική προσέγγιση; Ή θα είναι μια επιστήμη που θα εξετάζει τα ανθρώπινα συναισθήματα όπως αυτό της ευτυχίας, της ευημερίας, της προσωπικής και συλλογικής ανάπτυξης σε μια ευρύτερη κοινωνική βάση;

Το σατιρικό του συμπατριώτη μας Στάθη Σταθά, που γράφτηκε για να εκφωνηθεί από τους Κουδουναραίους, στην αναβληθείσα καρναβαλική Εκδήλωση

                                           

1.-	Ευχές σε όλο το χωριό σε κάθε ηλικία Υγεία, Πρόοδο, Έρωτα για αδερφωτή Ιστορία.
2.-	Στον Δήμαρχο ευχόμαστε λαοφιλή τετραετία, με τέχνη που υφαίνεται χωρίς εγωμανία.

Ο λόγος του Σταθά Στάθη προς τιμήν του συμπολίτη μας, Γιάννη Μπασδέκη. - 9-2-2020

«Ο Γιάννης Μπασδέκης υπήρξε ένα ακόμα ξεχωριστός Διστομίτης που έκανε περήφανη και αισιόδοξη την κωμόπολη μας και την Ελλάδα.

Δραστήριος, εφευρετικός, τολμηρός ως την διακύβευση της ζωής του, ανήσυχος, προβλεπτικός, πρωτοπόρος, πολυτάλαντος, αγωνιστής Λευτεριάς και Δικαιοσύνης. 

Προσπαθούσε να προλάβει το μέλλον η μάλλον το δημιουργούσε στον τόπο μας, στο δικό του μερίδιο.

Θυμηθείτε οι παλιότερες και νεώτερες γενιές το πρώτο καφενείο, τον κινηματογράφο Διάνα, την Disco amazons. Δεν στεκόταν στα μικρά και ασήμαντα αλλά τρύπωνε σαν αετόπουλο σ΄ όλες τις φωλιές του ήλιου.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΙΑ - Του Γιώργου Ι. Λούκα

Ακούμε συνέχεια για αριστεία, χωρίς όμως να την τεκμηριώνουμε και κυρίως χωρίς να έχουμε συμφωνήσει σε έναν κοινά αποδεκτό ορισμό. Ιδιαίτερα στο εκπαιδευτικό πλαίσιο άριστος, ορίζεται ο μαθητής ο οποίος επιτυγχάνει υψηλότερες επιδόσεις σε ένα τεχνητό εργαστηριακό περιβάλλον, το σχολείο (που σημειωτέον οι επιδόσεις ελέγχονται με έναν εξίσου μηχανοποιημένο τρόπο). 

Τι γίνεται όμως με τη ζωή, όπου η λογική της μιας και μοναδικής σωστής απάντησης πάει «περίπτερο»; Τι γίνεται με την ηθική; Εντάσσεται και αυτή στο πλαίσιο της αριστείας; Το επίμονο, ψυχικά ανθεκτικό παιδί που τα βγάζει πέρα μέσα στις αντιξοότητες κι ας μην καταφέρνει το 19+ δεν είναι άριστο; Ο ταλαντούχος αθλητής, μουσικός, ο μηχανικά άρτιος μικρός κατασκευαστής δεν δικαιούνται να θεωρούνται άριστοι; Τα παιδιά που ηγούνται και πρωτοστατούν, που άραγε εντάσσονται;