Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΩΞΙΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ( Οικογένεια Μπάρλου ) - Από τον Ιωάννη Λουκά

Πηγή : Orykta.gr

Ο Βωξίτης μπορεί να οφείλει τ' όνομά του στη Γαλλική πόλη (Les Baux ) , όμως η ιστορία του στην Ελλάδα ξεκινά από την κωμόπολη του Διστόμου και η ανάπτυξη της εκμετάλλευσής του θα παραμείνει για πολλές δεκαετίες άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Διστομίτικη οικογένεια των Μπάρλων.

Το νήμα της ιστορίας του ελληνικού βωξίτη ξεκινά από το Διστομίτη γιατρό Λουκά Μπάρλο που μαζί με τους γιους του δημιουργούν μια τεράστια κληρονομιά για το Δίστομο και την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα ο γιος του Λουκά, Ιωάννης Μπάρλος, στέλνει σε νεαρή ηλικία στα 1917 στο Πανεπιστήμιο Μπρεσλάου της Γερμανίας, δείγματα μεταλλεύματος από τις περιοχές Διστόμου και Ελικώνα, που ως τότε θεωρούνταν φτωχά σιδηρομεταλλεύματα.

Έτσι πρώτοδιαπιστώθηκε ότι η περιοχή διέθετε ένα άγνωστο ως τότε μετάλλευμα με

την ονομασία βωξίτης και με σημαντική οικονομική αξία.

Αυτήν προβλέποντας η οικογένεια Μπάρλου, δηλώνει στο Ελληνικό κράτος και αποκτά σημαντικές μεταλλευτικές παραχωρήσεις.

''Αεί να μαρτυράμε'' - Ένα ποίημα για το Δίστομο από τον Γιάννη Αν. Λουκά

« Αεί  να  μαρτυράμε…»

Του  Γιάννη  Αν.  ΛΟΥΚΑ

1
Πουλάκια τρία στέκονταν
στου Μέγα το μνημούρι.
Το ’να κοιτάει στη Λειβαδιά
και τ’ άλλο προς τη Δαύλεια.
Το τρίτο το κατάμαυρο
το Δίστομο αγναντεύει.

2
Πουλιά μου διαβατάρικα,

πολυταξιδεμένα,
γιατί δεν κελαηδάτε πια,
δεν αλαφροπετάτε,
δε σκίζετε τους ουρανούς,
στα σύννεφα να φτάστε;

3
Και το ’να δεν εμίλησε
και τ’ άλλο ούτε κρένει.
Το τρίτο το κατάμαυρο
μονολογάει και λέει:

Η χαρμο-λύπη και ο παπα Χαρά-λαμπος. Tου Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

 

Η  χαρμο-λύπη  και  ο  παπα Χαρά-λαμπος

                                                                                       

του Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

Πρωτοάκουσα το  δικό μας παπα-Κώστα ( πρώην  Λυκειάρχη  του Λυκείου  Διστόμου) να  το αναφέρει : « ο παπα-Χαράλαμπος   φεύγει από  το  Δίστομο». Και  συνέχισε  « Απώλεια αυτή  για  το  Δίστομο ». Είχε και  δίκιο  και  άδικο!

Απώλεια  ασφαλώς, αλλά  όχι  μόνο  για  το  Δίστομο.

Γνώρισα τον  παπα- Χαράλαμπο  στα  χρόνια που  εργαζόμασταν  στο  Δίστομο. Το πρώτο που  πρόσεχες  σ’ αυτόν η  κυπριακή  προφορά. Το  δεύτερο  η  γαλήνια   μορφή και  το  μειλίχιο  ύφος  του. Από  τότε  και  συνεχώς  είχαμε  και  σχέση  πνευματική  και  σύνδεσμο  φιλικό.

Αν ήθελα να τον  χαρακτηρίσω  με δυο  λέξεις  θα  έλεγα: « ένα  ασφαλές λιμάνι ». Ήπιος, ήρεμος  αλλά  σταθερός  και  αποφασιστικός. Και   κυρίως : ανθρώπινος. ‘Ένας   αγωνιστής της  ζωής. Κατανοούσε  κάθε  πρόβλημα, κάθε  δυσκολία, κάθε  αναποδιά  για  έναν  απλό  λόγο: τα  είχε  ήδη  ζήσει. Σύζυγος,  οικογενειάρχης,  πατέρας  πολύτεκνης  οικογένειας : πως  να  μην  έχει  ζήσει  στο  πετσί  του  τις  καθημερινές  ανθρώπινες  δυσκολίες ενός  αγωνιζόμενου  ανθρώπου;

Ένας άλλος χαρακτηρισμός: ασκητικός, αλλά μέσα στην κοινωνία!

Ευχαριστήριος επιστολή προς Διεθνές Δικαστήριον Χάγης - Του Γιάννη Αν. Λουκά

 

Πηγή/Αναδημοσίευση: Τσοπάνος της Αράχωβας 

Ευχαριστήριος επιστολή προς Διεθνές Δικαστήριον Χάγης

Ευχαριστήριος Επιστολή
Προς Διεθνές Δικαστήριον Χάγης
Του Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

Αξιότιμοι και σεβαστοί κ.κ. Δικασταί,

1. Εν πρώτοις θα ήθελα να σας ζητήσω μια τεράστια συγγνώμη, καθότι εσχάτως απασχολούμε συχνάκις και καθ' υπερβολήν το σεβαστόν σας Δικαστήριο.
Ήδη εντός του τελευταίου διμήνου χρειάσθηκε να εκδώσετε δύο αποφάσεις που αφορούν ελληνικά ζητήματα (Σκοπιανό και Γερμανικές αποζημιώσεις Διστόμου). Σας παρακαλώ να δείξετε λίγη κατανόηση για το φόρτο εργασίας στον οποίο σας υποβάλλουμε.
Θεωρώ ότι απομένει μόνον μία επιπλέον υπόθεσις, η αφορώσα τον καθορισμό υφαλοκρηπίδος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
Είμαι απολύτως βέβαιος ότι με την αντικειμενικότητα η οποία σας διακρίνει θα εκδικάσετε και αυτή την υπόθεση καθορίζοντες την υφαλοκρηπίδα στο «Πασα-λιμάνι» και στο «Τουρκο-λίμανο», αμφότερα ευρισκόμενα εν Πειραεί και ανήκοντα, όπως και η ονομασία των αποδεικνύει εις την Τουρκίαν.

Στο Δίστομο του πόνου.........Ένα ποίημα -θρήνος του συμπατριώτη μας Γιάννη Αν. Λουκά

        

Στο Δίστομο του πόνου…

                                                                  Του Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

 Ω! σεις βουνά της Ρούμελης

της Λιάκουρας, της Γκιώνας

το Ξεροβούνι το μικρό

αντάμα κι ο Ελικώνας.

Πέστε μας ένδοξα βουνά

χιλιοτραγουδισμένα

αν πάλε τέτοιο φονικό

είχατε ιδωμένα.

Κι εκείνα εδακρύσανε

κι ευθύς  ο κάμπος ’βράχη

και τούτο τ’ αλμυρό νερό

εσμίλεψε τα βράχη.

Και τότες αναστέναξαν

τ’ αμπέλια του Διστόμου

ο Κούκος και οι χωραφιές

ο μόχθος του ατόμου.

Μουσικός Καλλικράτης εν έτει 1934 - Ένα εξαιρετικό άρθρο του Γιάννη Αν. Λουκά

Του Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

Κατακαημένη Αράχωβα, Νταβέλη, Νταβέλη

Και Δίστομο και Δαύλεια, αχ μωρέ Χρήστο Νταβέλη

Παραδοσιακό τραγούδι

Η περιφορά

Ωραία ήταν χθες το βράδυ στην περιφορά! Συνάντησα τους παλιούς μεταλλωρύχους του Διστόμου, συνταξιούχους πια αλλά ακμαίους αγρότες. Επίσης πολλούς φίλους, νυν και πρώην δημοτικούς άρχοντες, ενώ αρκετοί ήταν και οι Αραχωβίτες που παραβρέθηκαν. Επί κεφαλής της λιτανείας ο Σεβασμιότατος, ενώ πάντα με τον καλό το λόγο ο παπά-Χαράλαμπος. Εντύπωση μου έκανε και η φωτιά που είχε ανάψει ο Στάθης στο ξεκίνημα του δρόμου για το Μαυσωλείο. Η πομπή πέρασε και κοντά από τα παλιά μας στέκια, εκεί όπου παλιότερα στεγάζονταν οι τρεις μεταλλευτικές Εταιρίες, που για πολλές δεκαετίας δραστηριοποιούνταν στο Δίστομο.

Μια φωτογραφία

Δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο αν δεν υπήρχε ένας συγκεκριμένος λόγος. Εχθές είδα στο blog σου αγαπητέ διαχειριστή (και θα σου το έλεγα αν συναντιόμασταν εχθές) μια φωτογραφία από Πανηγύρι του 1934 που μου τράβηξε την προσοχή. Μεγεθύνοντας τη φωτογραφία, στην κομπανία των μουσικών νόμιζα ότι διέκρινα τον παππού μου (πατέρα της μάνας μου), αλλά δεν ήμουνα κι απόλυτα σίγουρος. Την έδειξα λοιπόν στη μάνα μου και όντως είναι η πρώτη φωτογραφία του παππού μου, που τον βρίσκουμε να παίζει εκτός Αράχωβας.

Ο παππούς μου ήταν ο Γιάννης Σαμαρτζής ή Φέκος παραδοσιακός οργανοπαίκτης του κλαρίνου, πολυφωτογραφισμένος στην Αράχωβα (Πανηγυράκι, γάμους, ακόμα και σε ταινίες που είχαν γυρισθεί στην Αράχωβα είχε παίξει). Ξέρω ότι πήγαινε συχνά με την κομπανία του σε γειτονικά χωριά, αλλά ποτέ δεν είχαμε φωτογραφία.

Ο παππούς μου λοιπόν είναι ο πρώτος από αριστερά (με το κλαρίνο) σε πολύ νεαρή ηλικία, ενώ μάλλον και ο άλλος της κομπανίας είναι Αραχωβίτης, ο Παναγιώτης Τσακωνίτης και τους καλούσε αυτός με το σαντούρι, που μάλλον λεγόταν Θέμης.*

Δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι για όλα αυτά, γι αυτό αν κάτι δεν είναι σωστό ή υπάρχουν  περισσότερες πληροφορίες, ας μας διαφωτίσουν οι παλιότεροι και οι ντόπιοι.

Συμπέρασμα

Ο μουσικός  Καλλικράτης ισχύει τουλάχιστον από το 1934 και ποιος ξέρει και πόσο παρά – πίσω.

Ο θρησκευτικός Καλλικράτης

Θα ήταν παράλειψη όμως (παρότι το έχω ξαναγράψει) να μην αναφέρω και μια εικόνα που έχω ο ίδιος από τα παλιότερα Πανηγύρια που έχω παραβρεθεί. Δύο βιβλικές μορφές από το Πανηγυράκι ο μπάρμπα-Μήτσος ο Μήταλας (ο πολυνίκης του ανηφορικού δρόμου των Γερόντων) και ο μακάριος μπάρμπα-Σπύρος Κατσαβός με το σουραύλι του και οι δύο με τις καμζόλες (ή και φουστανέλες ;) και τις μαγκούρες τους ήταν ανελλιπώς κάθε χρόνο αυτή τη μέρα στο Δίστομο για την Περιφορά του Πανηγυριού. Πολλοί θα τη θυμούνται αυτή την εικόνα, ίσως και κάποια επιπλέον πρόσωπα.

Και ο θρησκευτικός Καλλικράτης είχε προηγηθεί.

Ο Τσαούσης 

Επειδή και ο Ανδρέας Τσαούσης, αν δεν κάνω λάθος, ήταν πάντα παρών στο πανηγύρι αυτό, κάποιοι φανατικοί φίλοι του Αραχωβίτες κατέβαιναν ειδικά γι αυτό το λόγο και επέστρεφαν την επόμενη μέρα…(ή τους ΄΄επέστρεφαν΄΄).

Ο παππούς

Έγραψα τις λίγες αυτές γραμμές και συνέρραψα τις σκόρπιες αυτές εικόνες και αναμνήσεις και τις αφιερώνω στη μνήμη του παππού του Γιάννη, καθώς βρήκα μια άγνωστη φωτογραφία σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετα…

Με συγκίνηση

ΙΑΛ 

*Από τον διαχειριστή : Αυτός με το σαντούρι είναι ο Παππούς μου Παπαϊωάννου Θεμιστοκλής ή Κατσαμπίνης ( ΚΛΙΚ ΕΔΩ )

Θέατρο Τέχνης – Χούλιγκανς : 0-4. Άνετη εκτός έδρας επικράτηση. Βαριά ήττα του Πολιτισμού. Από τον Γιάννη Αν. Λουκά

Του Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

               

Αγαπητό Δίστομο Blog,

Η ανάρτησή σου με παρακίνησε να γίνω για λίγο σχολιαστής αυτού του πρωτοφανούς ποδοσφαιρικού αγώνα που έληξε με συντριβή του Θεάτρου Τέχνης, το οποίο όμως είχε πολλά αμυντικά κενά έναντι των επιθετικών και επιτιθεμένων…Διάβασα και τη δήλωση του Υπουργού Πολιτισμού ότι «το θέατρο δεν είναι γήπεδο». Προφανώς ο Υπουργός έχει δίκιο, είναι όμως πάντα έτσι;

Ομοιότητες και διαφορές

Οι έννοιες ποδόσφαιρο και θέατρο δεν είναι εντελώς ξένες μεταξύ τους. Όποιος έχει πάει στο γήπεδο ξέρει ότι οι φράσεις ‘παίζει θέατρο’ ή ‘κάνει θέατρο’, χρησιμοποιούνται σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις:

·        Όταν ο επιθετικός προσπαθεί να ‘σκηνοθετήσει’ και κερδίσει πέναλτυ.

·        Όταν προς το τέλος του αγώνα παρατηρούνται οι συχνότεροι τραυματισμοί, που μετατρέπονται αυτόματα σε τρελούς πανηγυρισμούς με το σφύριγμα της λήξης.

Επίσης η πιο συνηθισμένη προσφώνηση προς το διαιτητή και άρχοντα του αγώνα είναι αυτή του πρωταγωνιστή του Θεάτρου Σκιών, δηλαδή «ρε Καραγκιόζη»!

Επομένως δεν μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι οι οπαδοί (και μάλιστα οι πιο σκληροπυρηνικοί) δεν έχουν καθόλου θεατρική παιδεία. Έχουν, έχουν και μάλιστα αρκετή!

Και πολλές άλλες μικρο-ομοιότητες υπάρχουν, όπως το κοινό, το διάλειμμα – ημίχρονο (ημιχρόνιο), οι πρωταγωνιστές, οι ρόλοι, τα ρεσιτάλ, οι (επιθετικοί) μονόλογοι, η μουσική υπόκρουση, τα εισιτήρια κλπ.

Υπάρχουν βέβαια και πάρα πολλές διαφορές, που ο καθένας μπορεί να τις σκεφθεί. Θα αναφέρω μόνο μία : ενώ στο θέατρο μετά το φινάλε οι πρωταγωνιστές παρατείνουν την παραμονή τους στη σκηνή, για να ‘εισπράξουν’ χειροκροτήματα , στο γήπεδο πολλές φορές οι ‘πρωταγωνιστές’ (αν είναι φιλοξενούμενοι) τρέχουν προς τα αποδυτήρια με ταχύτητα κατοστάρη, για να μην ‘εισπράξουν’ κέρματα επί κεφαλής. Επίσης ενώ στη μια περίπτωση μεταξύ θεατών και πρωταγωνιστών υπάρχει η κουρτίνα της σκηνής (αυλαία), στην άλλη υπάρχει η προστατευτική φισούνα .

Επομένως και ομοιότητες και διαφορές…

Η τοπική πραγματικότητα

Όταν είδα τις σκηνές είπα μέσα μου ; «Ευτυχώς που στην περιοχή μας δεν διαθέτουμε κλειστά θέατρα και έτσι δεν κινδυνεύουμε…». Ουδέν κακόν αμιγές καλού! Κάτι ήξεραν οι κατά καιρούς και κατά τόπους άρχοντες και δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την κατασκευή χώρων εκδηλώσεων γενικά για τη χειμερινή περίοδο. Σου λέει: «να εμφανισθούν τίποτα χούλιγκανς από το πουθενά, να τα κάνουν γυαλιά -καρφιά και να κινδυνέψει και ο κοσμάκης; Άσε καλύτερα». Ενώ αν βρισθούν και πλακωθούν οι τοπικοί χούλιγκανς μέσα στο γήπεδο, εκεί είναι ο φυσικός τους χώρος. Σωστό!

Προειδοποίηση και συμβουλή προς συνδημότες Διστομίτες και πατριώτες Στειριώτες

Αγαπητοί μου, αφού έγινε η αρχή και το είδαμε κι αυτό, παρακαλώ την προσοχή σας . Έχετε μεγάλη ενασχόληση με το θέατρο (θεατρικές ομάδες, ερασιτεχνικοί θίασοι, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, μουσικοί κλπ), ανεβάζετε κάθε χρόνο θεατρικές παραστάσεις, οπότε μεγάλη προσοχή! Όχι έργα με τίτλο και υπόθεση σχετικές με το ποδόσφαιρο. Άντε να τολμήσεις να ανεβάσεις ας πούμε το έργο «Η ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ 9» από το βιβλίο του Μένη Κουμανταρέα. Παράτολμο και επικίνδυνο στις ημέρες μας, όπου προστατεύεται μόνο η ανώνυμη υβρεολογία του διαδικτύου. Επίσης πλήρης αποφυγή των έντονων και χτυπητών χρωμάτων (κόκκινο, πράσινο. κίτρινο, μαύρο).

Οι ‘θρησκείες’ των χούλιγκανς απαιτούν σεβασμό! Η άλλη, υπό διωγμό και κατασυκοφάντηση!

Θέατρο Τέχνης ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ

Γι’ αυτόν τον ιερό χώρο και θεσμό του θεάτρου αλλά και του πολιτισμού γενικότερα δε χρειάζεται να πω εγώ τίποτα, παρά μόνο το όνομα του ιδρυτή του. Στεγάζεται σε δύο κτήρια, το ένα στην Πλάκα, Φρυνίχου 4, όπου εξελίχθηκαν τα γεγονότα και το δεύτερο στο ιστορικό υπόγειο, Πεζμαζόγλου 4 στη στοά.

Ως μια στοιχειώδη πράξη επανόρθωσης και εξιλέωσης , οι θεατρόφιλοι ας προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε μια παράσταση. Ακόμη καλύτερα αν οργανωνόταν μια ομαδική εκδρομή. Πέρσι μια τάξη του Δημοτικού Σχολείου Αράχωβας με την εμπνευσμένη καθοδήγηση μιας δασκάλας-πρότυπο, της κυρίας Δανάης, παρακολούθησε μια παιδική θεατρική παράσταση , ακριβώς στο χώρο που βεβήλωσαν οι χούλιγκανς.

                                                                                                    Ευχαριστώ,

                                                                                                    

                                                                                                         ΙΑΛ

ΥΓ1: Οι παραπάνω αναφορές στο ποδόσφαιρο ασφαλώς αφορούν μόνο το χουλιγκάνικο τμήμα του. Άλλωστε είμαι κι εγώ φίλαθλος και νομίζω ότι αυτό φάνηκε στο κείμενο.

ΥΓ2: Το σκορ του τίτλου (0-4) προέκυψε από το χρόνο που χρειάσθηκαν (4 λεπτά) για να πετύχουν την ιστορική τους νίκη, οι φιλοξενούμενοι που διέθεταν 30-40 ‘ακραίους επιθετικούς’. Η αντίπαλη ομάδα δεν διέθετε ούτε τερματοφύλακα. Ευχόμαστε ο Πολιτισμός τελικά  να μην αποκλεισθεί από την εποχή μας.

ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Κ. ΔΗΜΑΡΧΟ - Από τον Γιάννη Αν. Λουκά

Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε,

Με αφορμή τις καταιγιστικές εξελίξεις, που σημειώνονται τελευταία γύρω από το θέμα των Γερμανικών Αποζημιώσεων προς τα Θύματα της Σφαγής του Διστόμου και την εθνική διάσταση που λαμβάνει πλέον το θέμα, αποφάσισα να σας απευθύνω αυτή τη δημόσια επιστολή μέσω του τοπικού blog του Διστόμου, με την ιδιότητα του δημότη του νέου Καλλικρατικού Δήμου, του οποίου είσθε ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος.

Σας αποστέλλω αυτή την επιστολή για δύο κυρίως λόγους: