Στην
περιοχή της Β.Α Χαλκιδικής λειτουργούν μεταλλεία από τον 6ο π.Χ.
αιώνα περίπου. Μόλυβδος, ψευδάργυρος, ασήμι, εξορύσσονται από τις περιοχές της Ολυμπιάδας, της Στρατονίκης, και των αρχαίων Σταγείρων.
Η
σύγχρονή τους ιστορία είναι συνυφασμένη με κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες.
Ήδη μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία
Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠ&Λ), περνά στα χέρια του Μποδοσάκη-Αθανασιάδη.
Το ’77 ξεσπά πολύμηνη απεργία. Εργατικά ατυχήματα, άθλιες συνθήκες
εργασίας, πνευμονοκονίαση και εργοδοτική τρομοκρατία, οδηγούν τους
μεταλλωρύχους σε εξέγερση. Απολύσεις, απεργοσπάστες μεταφερόμενοι από άλλες
περιοχές και ξυλοδαρμοί από τη μεριά της αστυνομίας, καταστέλλουν τελικά τις
κινητοποιήσεις.
Τη
δεκαετία του ’80 μετά από έντονες αντιδράσεις των κατοίκων, ακυρώνεται η
πρώτη προσπάθεια δημιουργίας μεταλλουργίας Χρυσού.
Το ’03,
το ενεργητικό των μεταλλείων Κασσάνδρας, περιουσία της εταιρείας TVX HELLAS AE
από το ‘95, αγοράζεται από το Ελληνικό Δημόσιο έναντι 11 εκ. ευρώ και σε μια
νύχτα μεταβιβάζεται στην εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΑΕ, στην ίδια τιμή. Επιπλέον “δώρο” του
κράτους στη συγκεκριμένη εταιρεία είναι κάτι παραπάνω από 15 εκ. ευρώ, για τον
εκσυγχρονισμό και την οργάνωσή της.

