Της Κατερίνας Μπαλκούρα
Ο εφιαλτικός Αύγουστος του 1944 συνδέεται με μια αλυσίδα σαρωτικών και αιματηρών μπλόκων που δεν είχαν τέλος. Το γερμανικό επιτελείο της Αθήνας παίρνει την απόφαση να χτυπήσει ξημερώματα της 9ης Αυγούστου τον προωθημένο θύλακα αντίστασης της «Κόκκινης Γραμμής» στην περιοχή του Ι και ΙΙ τάγματος του 2ου συντάγματος, δηλαδή τον συνοικισμό Δουργουτίου, το Κατσιπόδι και μέρος του Νέου Κόσμου. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση, φροντίζοντας να δικαιολογήσει τη θηριωδία που επρόκειτο να κάνει, έδωσε ανακοίνωση στις εφημερίδες για τις απώλειες των Ταγμάτων Ασφαλείας «εις τον αγώνα των εναντίον των μισθάρνων οργάνων του Σλαυοκομμουνισμού εις Αθήνας και Πειραιά».
Εμμέσως δήλωνε την πρόθεσή της να μεταφέρει το αιματοκύλισμα της Αθήνας στον Πειραιά, στη μαρτυρική Κοκκινιά. Επικεφαλής στο αιματηρό όργιο που ετοιμαζόταν αυτή τη φορά ήταν ο Πλυτζανόπουλος, ο Μπουραντάς και ο Γκίνος. Ο Πλυτζανόπουλος θεωρούσε ότι η συνοικία του Νέου Κόσμου θα ήταν ένας εύκολος στόχος για τη συγκέντρωση ομήρων, αφού βρισκόταν μπροστά από την «Κόκκινη Γραμμή».
